Festivalverslag | Hellfest 2026 vrijdag - Van Vikingen tot loopgraven
- Pieter Bouckhout
- 1 dag geleden
- 5 minuten om te lezen
Na een eerste dag waarop de zon ons bijna even hard aangepakt had als de bands op de affiche, ging de wekker opnieuw veel te vroeg af. Er zaten misschien vijf uur slaap tussen het moment waarop we in bed kropen en het moment waarop we alweer op de shuttle richting Clisson zaten, maar dat hoort er ondertussen een beetje bij. Bovendien stond vrijdag al maanden met stip aangeduid in onze planning. Als er één dag was waar we vooraf naar uitkeken, dan was het deze.
Al van bij aankomst bleek dat de weersvoorspellingen ons opnieuw iets te optimistisch hadden proberen maken. Ze hadden toch gezegd dat het minder warm ging zijn vandaag? Nog voor de middag stond de zon alweer stevig te branden en werd het duidelijk dat water opnieuw minstens even belangrijk zou worden als bier.
De eerste uren van de dag voelden een beetje als opwarmen voor wat later nog moest komen. Blackrain zorgde met hun glamrock voor een aangename start van de dag. Zo'n band die zichzelf niet al te serieus neemt en waarbij je spontaan moet denken aan The Darkness of Steel Panther. Niet wereldschokkend, wel ideaal om de dag mee te beginnen.
Ook Wings Of Steel bleef hangen. Niet alleen omdat hun frontman over een indrukwekkend stembereik beschikt, maar vooral omdat hun bassist afkomstig blijkt te zijn uit Jabbeke. Je rijdt honderden kilometers naar Frankrijk om uiteindelijk iemand tegen te komen die praktisch om de hoek woont.
Toch draaide voor ons alles richting één bepaald moment op de affiche. Brothers Of Metal.
De laatste keer dat we hen zagen in de Ancienne Belgique ontbrak zangeres Ylva Eriksson. De show was toen goed, maar ergens voelde het alsof er iets ontbrak. Die twijfel verdween al na enkele minuten. Vanaf Prophecy Of Ragnarök zat de sfeer goed en toen Rise Of The Valkyries en later Yggdrasil volgden, wist de band moeiteloos de eerste grote glimlach van de dag op ons gezicht te toveren.
Het publiek had er duidelijk evenveel zin in. Ondanks de hitte verschenen de eerste crowdsurfers boven de hoofden van het publiek en werd er enthousiast meegezongen. Dat er tijdens hun set tegelijkertijd gesoundcheckt werd op Mainstage 1, vonden we dan weer iets minder geslaagd. Begrijpe wie begrijpen kan.
Na Brothers Of Metal volgden nog verschillende bands die elk op hun manier hun plaats op de affiche verdienden. Sortilège kon rekenen op een opvallend grote schare Franse fans op de eerste rijen, terwijl TesseracT en Queensrÿche vooral bewezen waarom ze al jaren een trouwe aanhang hebben. Niet alles bleef even hard hangen, maar dat hoeft ook niet. Op een festival als Hellfest draait het soms evenveel om ontdekken als om bevestigen.
Dat laatste gold zeker voor Bloodywood. De Indiase band kreeg zonder moeite een groot deel van de weide mee en het enthousiasme van het publiek werkte bijna aanstekelijk. Bijna. Want hoe indrukwekkend hun energie ook was, muzikaal bleef het voor ons toch wat te veel van hetzelfde. Of zoals we ondertussen al meermaals dachten tijdens het weekend: "Roept azo niet!".
Accept bewees daarna dat sommige bands hun status van legende niet zomaar gekregen hebben. Sommige stemmen hoor je één keer en herken je jaren later nog altijd meteen terug. Dat was hier niet anders.
Een iets te uitgebreide lunchpauze zorgde er vervolgens voor dat we Sepultura in de fotopit misten. Dat krijg je wanneer je even iets te veel op je gemak bent. Gelukkig konden we later op de dag nog een stukje van de set meepikken, inclusief een laatste keer Roots Bloody Roots. Soms moet een mens zich daarbij neerleggen.
Helloween voelde vervolgens als de perfecte brug richting de avond. Geen band waar we vooraf specifiek voor naar Hellfest afzakten, maar wel eentje die nog maar eens bewees waarom ze zo vaak genoemd worden wanneer het over power metal gaat. Strakke set, sterke songs en een publiek dat zichtbaar genoot. Meer moet dat soms niet zijn.
Daarna was het tijd voor Iron Maiden.
Misschien lag het aan de herinneringen aan Graspop vier jaar geleden. Misschien aan de verwachtingen die je automatisch hebt wanneer je een van de grootste metalbands aller tijden gaat bekijken. Misschien aan de geluidsmix die met momenten wat wisselvallig bleef. Feit is dat Maiden goed was, maar ons minder van onze sokken blies dan de vorige keer.
Begrijp ons niet verkeerd. Bruce Dickinson blijft een fenomenale frontman en nummers als The Trooper, Run To The Hills en Fear Of The Dark blijven verplichte kost op een festival als Hellfest. Alleen voelde het geheel soms iets minder scherp aan dan we gewend zijn. Zelfs enkele collega's waar we onderweg mee stonden te praten hadden hetzelfde gevoel.
Goed? Zonder twijfel. Maar niet het absolute hoogtepunt van de dag.
Dat moest namelijk nog komen.
Tegen de tijd dat Sabaton aan hun set begon, hadden we al een lange dag achter de rug. Toch blijft het bijzonder hoe snel sommige bands alle vermoeidheid kunnen doen verdwijnen. Dit was ondertussen de zesde keer dat we de Zweden live zagen en toch stonden we opnieuw met dezelfde nieuwsgierigheid naar het podium te kijken, zodra Ghost Division werd ingezet.
Vanaf dat moment viel alles op zijn plaats.
The Last Stand, Great War, Stormtroopers, Christmas Truce, Soldier Of Heaven, Bismarck, Primo Victoria... het ene nummer volgde het andere op zonder dat de vaart ooit uit de set verdween. Het extra koor tijdens Christmas Truce bleek bovendien een enorme meerwaarde. Niet overheersend, niet storend, maar net voldoende aanwezig om het nummer (en de volgende) nog meer kracht te geven.
Ook de rest van de show zat opnieuw vol details die Sabaton zo herkenbaar maken. Napoleon verscheen opnieuw op het podium, de tank ging de lucht in zoals het hoort en vuur, vuurwerk en explosies waren nooit ver weg.
Misschien zijn we niet helemaal objectief. We waren vermoedelijk ook de enige fotograaf in de pit met een Sabaton-shirt aan, de enige fotograaf die bijna alle nummers kon meezingen van begin tot eind.
Maar eerlijk?
Toen Primo Victoria werd ingezet en duizenden mensen tegelijk begonnen mee te springen, wisten we eigenlijk al genoeg.
Dit was voor ons het optreden van het weekend.
Met een schorre stem, een glimlach op het gezicht en opnieuw veel te weinig energie voor de kilometers die nog moesten volgen, trokken we uiteindelijk richting shuttle.
Hellfest, bonsoir et à demain.
Vrijdag 19 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout
