Albums | Kissin’ Dynamite – Kissin’ Dynamite

23 sep

4 minuten om te lezen

Sommige albums voelen vanaf het eerste moment als een afsluiting. Kissin’ Dynamite, het nieuwe en gelijknamige album van de Duitse rockers, is zo’n plaat.

Niet alleen omdat het de laatste studioplaat is waarop Hannes Braun als zanger te horen is, maar ook omdat de band met deze release nadrukkelijk terugkijkt naar waar het allemaal begon. Verleden en toekomst komen hier opvallend dicht bij elkaar.

Kissin’ Dynamite werd in 2007 opgericht en groeide in de jaren daarna uit tot een vaste waarde binnen de melodieuze hardrock- en metalscene. De band heeft altijd een zwak gehad voor grote refreinen, stevige riffs en nummers die gemaakt lijken om door een groot publiek meegezongen te worden. Die herkenbare formule is ook op deze plaat volop aanwezig.

Toch is Kissin’ Dynamite meer dan zomaar een nieuw album. Van de dertien nummers zijn er zes nieuw geschreven, terwijl zeven oudere nummers opnieuw zijn opgenomen. Vooral die keuze maakt deze release interessant. De band geeft oude songs als Heart Attack, Steel Of Swabia en Love Me Hate Me een nieuwe jasje, waarbij vooral de productie en de inmiddels veel verder ontwikkelde stem van Hannes Braun een duidelijk verschil maken.

Lees hieronder ons volledige BIR album review.

https://youtu.be/vQP3EZthSj4?si=WC7vbuO_R37otH3x

Een terugblik met een moderne sound

Met Glory Days wordt het album geopend met precies het soort melodieuze hardrock waar Kissin’ Dynamite inmiddels om bekendstaat. Grote melodieën, een toegankelijk refrein en voldoende gitaarwerk zorgen voor een vertrouwde start. Het is geen nummer dat de band ineens van een compleet andere kant laat horen, maar dat hoeft ook niet.

I Salute You krijgt met de bijdrage van Saltatio Mortis wat extra kleur. De combinatie van stevige rock en de duidelijk hoorbare doedelzakken geeft het nummer een bijzonder karakter. Tegelijkertijd is de invloed van klassieke hardrock hier behoorlijk nadrukkelijk aanwezig. Het nummer heeft daardoor iets ouderwets, maar binnen het geluid van Kissin’ Dynamite werkt dat prima.

Met Night Is Calling en een aantal andere nieuwe nummers blijft de band vervolgens behoorlijk dicht bij zijn vertrouwde geluid. Dat betekent veel melodie, herkenbare zanglijnen en refreinen die al snel blijven hangen. Voor wie juist op zoek is naar muzikale verrassingen, kan dat soms wat voorspelbaar aanvoelen. Kissin’ Dynamite kiest hier duidelijk voor herkenbaarheid boven experiment.

https://youtu.be/qOG59v5tFL8?si=aAmkAku9F3ZoGwXA

Gastbijdragen geven extra kleur

Out In The Rain, met Amaranthe als gast, brengt een wat meer epische sfeer in het album. De verschillende stemmen vullen elkaar goed aan en zorgen ervoor dat het nummer boven een standaard duet uitstijgt.

Ook Lie For Me valt op. De bijdrage van Anna Brunner geeft het nummer een andere dynamiek en sluit mooi aan bij de meer gevoelige kant van Kissin’ Dynamite. Hier wordt wat gas teruggenomen en krijgt de melodie meer ruimte.

Het absolute feestnummer is wat mij betreft Steel Of Swabia. Het nummer krijgt dankzij Ralf Scheepers van Primal Fear en Sam Totman van DragonForce een flinke dosis extra power metal vibes mee.

Waar de band op een groot deel van het album vooral de hardrockkant benadrukt, worden hier de gitaren wat steviger aangezet. Het resultaat is een nummer dat uitstekend laat horen dat Kissin’ Dynamite ook zonder problemen de zwaardere kant kan opzoeken.

Oude nummers, nieuwe jas

Misschien wel het interessantste aspect van dit album zijn de opnieuw opgenomen nummers. De vroege Kissin’ Dynamite bestond uit muzikanten die nog erg jong waren. Inmiddels heeft de band bijna twintig jaar ervaring.

Heart Attack klinkt daardoor niet langer als het werk van een stel jonge muzikanten die hun eerste stappen zetten, maar als een nummer van een band die precies weet hoe een productie moet klinken. Hetzelfde geldt voor Steel Of Swabia. De songs zelf zijn natuurlijk geworteld in het verleden, maar de uitvoering is duidelijk die van het Kissin’ Dynamite van nu.

Vooral Hannes Braun maakt daarbij een groot verschil. Zijn stem heeft zich in de loop der jaren enorm ontwikkeld. Daardoor krijgen deze oude composities een volwassenere uitstraling zonder dat het oorspronkelijke karakter verloren gaat.

Tickets zijn verkrijgbaar via deze link.

Een album met een duidelijke afsluiting

Naar het einde toe krijgt de plaat steeds meer het karakter van een afscheid. Nothing Breaks Like A Heart ligt stevig in het bekende straatje van de band, terwijl Only The Good Die Young nog eenmaal de melodieuze kant benadrukt.

Met Good In Goodbye wordt vervolgens gekozen voor een meer ingetogen afsluiting. Het is moeilijk om bij zo’n titel niet aan het vertrek van Hannes Braun te denken. Of dat bewust als laatste statement is bedoeld, laat zich natuurlijk lastig zeggen, maar als afsluiter voelt het in ieder geval passend.

Daarmee wordt het album uiteindelijk een soort muzikaal fotoboek van Kissin’ Dynamite. De nieuwe nummers laten horen waar de band anno 2026 staat, terwijl de opnieuw opgenomen songs teruggrijpen naar de beginperiode.