Search Results

In onze festivalverslagen proberen we telkens het verhaal van de dag te vertellen: de optredens die ons bijbleven, de verrassingen, de kilometers die we aflegden en de momenten die een festival als Hellfest zo bijzonder maken. Festivalverslag Hellfest 2026 - vrijdag In deze galerij laten we vooral de foto's spreken. Van de eerste band van de dag tot de laatste noten diep in de nacht, dit zijn de beelden die voor ons deze dag van Hellfest 2026 samenvatten. Veel kijkplezier en vergeet zeker niet ook ons festivalverslag van deze dag te lezen voor het volledige verhaal achter de foto's. Uravena Black Rain Return to dust Wings of steel Brothers of Metal Sortilège Tesseract Queensryche Bloodywood Accept Helloween Opeth Sabaton Vrijdag 19 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Na een eerste dag waarop de zon ons bijna even hard aangepakt had als de bands op de affiche, ging de wekker opnieuw veel te vroeg af. Er zaten misschien vijf uur slaap tussen het moment waarop we in bed kropen en het moment waarop we alweer op de shuttle richting Clisson zaten, maar dat hoort er ondertussen een beetje bij. Bovendien stond vrijdag al maanden met stip aangeduid in onze planning. Als er één dag was waar we vooraf naar uitkeken, dan was het deze. Al van bij aankomst bleek dat de weersvoorspellingen ons opnieuw iets te optimistisch hadden proberen maken. Ze hadden toch gezegd dat het minder warm ging zijn vandaag? Nog voor de middag stond de zon alweer stevig te branden en werd het duidelijk dat water opnieuw minstens even belangrijk zou worden als bier. De eerste uren van de dag voelden een beetje als opwarmen voor wat later nog moest komen. Blackrain zorgde met hun glamrock voor een aangename start van de dag. Zo'n band die zichzelf niet al te serieus neemt en waarbij je spontaan moet denken aan The Darkness of Steel Panther. Niet wereldschokkend, wel ideaal om de dag mee te beginnen. Blackrain - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Ook Wings Of Steel bleef hangen. Niet alleen omdat hun frontman over een indrukwekkend stembereik beschikt, maar vooral omdat hun bassist afkomstig blijkt te zijn uit Jabbeke. Je rijdt honderden kilometers naar Frankrijk om uiteindelijk iemand tegen te komen die praktisch om de hoek woont. Wings of Steel - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Toch draaide voor ons alles richting één bepaald moment op de affiche. Brothers Of Metal. De laatste keer dat we hen zagen in de Ancienne Belgique ontbrak zangeres Ylva Eriksson. De show was toen goed, maar ergens voelde het alsof er iets ontbrak. Die twijfel verdween al na enkele minuten. Vanaf Prophecy Of Ragnarök zat de sfeer goed en toen Rise Of The Valkyries en later Yggdrasil volgden, wist de band moeiteloos de eerste grote glimlach van de dag op ons gezicht te toveren. Het publiek had er duidelijk evenveel zin in. Ondanks de hitte verschenen de eerste crowdsurfers boven de hoofden van het publiek en werd er enthousiast meegezongen. Dat er tijdens hun set tegelijkertijd gesoundcheckt werd op Mainstage 1, vonden we dan weer iets minder geslaagd. Begrijpe wie begrijpen kan. Na Brothers Of Metal volgden nog verschillende bands die elk op hun manier hun plaats op de affiche verdienden. Sortilège kon rekenen op een opvallend grote schare Franse fans op de eerste rijen, terwijl TesseracT en Queensrÿche vooral bewezen waarom ze al jaren een trouwe aanhang hebben. Niet alles bleef even hard hangen, maar dat hoeft ook niet. Op een festival als Hellfest draait het soms evenveel om ontdekken als om bevestigen. Dat laatste gold zeker voor Bloodywood. De Indiase band kreeg zonder moeite een groot deel van de weide mee en het enthousiasme van het publiek werkte bijna aanstekelijk. Bijna. Want hoe indrukwekkend hun energie ook was, muzikaal bleef het voor ons toch wat te veel van hetzelfde. Of zoals we ondertussen al meermaals dachten tijdens het weekend: "Roept azo niet!". Accept bewees daarna dat sommige bands hun status van legende niet zomaar gekregen hebben. Sommige stemmen hoor je één keer en herken je jaren later nog altijd meteen terug. Dat was hier niet anders. Een iets te uitgebreide lunchpauze zorgde er vervolgens voor dat we Sepultura in de fotopit misten. Dat krijg je wanneer je even iets te veel op je gemak bent. Gelukkig konden we later op de dag nog een stukje van de set meepikken, inclusief een laatste keer Roots Bloody Roots. Soms moet een mens zich daarbij neerleggen. Accept, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Helloween voelde vervolgens als de perfecte brug richting de avond. Geen band waar we vooraf specifiek voor naar Hellfest afzakten, maar wel eentje die nog maar eens bewees waarom ze zo vaak genoemd worden wanneer het over power metal gaat. Strakke set, sterke songs en een publiek dat zichtbaar genoot. Meer moet dat soms niet zijn. Helloween, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Daarna was het tijd voor Iron Maiden. Misschien lag het aan de herinneringen aan Graspop vier jaar geleden. Misschien aan de verwachtingen die je automatisch hebt wanneer je een van de grootste metalbands aller tijden gaat bekijken. Misschien aan de geluidsmix die met momenten wat wisselvallig bleef. Feit is dat Maiden goed was, maar ons minder van onze sokken blies dan de vorige keer. Begrijp ons niet verkeerd. Bruce Dickinson blijft een fenomenale frontman en nummers als The Trooper, Run To The Hills en Fear Of The Dark blijven verplichte kost op een festival als Hellfest. Alleen voelde het geheel soms iets minder scherp aan dan we gewend zijn. Zelfs enkele collega's waar we onderweg mee stonden te praten hadden hetzelfde gevoel. Goed? Zonder twijfel. Maar niet het absolute hoogtepunt van de dag. Dat moest namelijk nog komen. Iron Maiden, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Tegen de tijd dat Sabaton aan hun set begon, hadden we al een lange dag achter de rug. Toch blijft het bijzonder hoe snel sommige bands alle vermoeidheid kunnen doen verdwijnen. Dit was ondertussen de zesde keer dat we de Zweden live zagen en toch stonden we opnieuw met dezelfde nieuwsgierigheid naar het podium te kijken, zodra Ghost Division werd ingezet. Vanaf dat moment viel alles op zijn plaats. The Last Stand, Great War, Stormtroopers, Christmas Truce, Soldier Of Heaven, Bismarck, Primo Victoria... het ene nummer volgde het andere op zonder dat de vaart ooit uit de set verdween. Het extra koor tijdens Christmas Truce bleek bovendien een enorme meerwaarde. Niet overheersend, niet storend, maar net voldoende aanwezig om het nummer (en de volgende) nog meer kracht te geven. Ook de rest van de show zat opnieuw vol details die Sabaton zo herkenbaar maken. Napoleon verscheen opnieuw op het podium, de tank ging de lucht in zoals het hoort en vuur, vuurwerk en explosies waren nooit ver weg. Misschien zijn we niet helemaal objectief. We waren vermoedelijk ook de enige fotograaf in de pit met een Sabaton-shirt aan, de enige fotograaf die bijna alle nummers kon meezingen van begin tot eind. Sabaton, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Maar eerlijk? Toen Primo Victoria werd ingezet en duizenden mensen tegelijk begonnen mee te springen, wisten we eigenlijk al genoeg. Dit was voor ons het optreden van het weekend. Met een schorre stem, een glimlach op het gezicht en opnieuw veel te weinig energie voor de kilometers die nog moesten volgen, trokken we uiteindelijk richting shuttle. Hellfest, bonsoir et à demain. Vrijdag 19 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Twee jaar geleden verraste TRAELS met hun uitstekende debuut: The Abyss Within vloog gezwind heel wat eindejaarslijstjes in, en ook hier ten huize spint ze nog regelmatig rondjes. Menig liefhebber maakte dan ook een klein vreugdesprongetje toen bekend werd dat een opvolger in de maak is: A Study of Absence komt eind dit jaar uit bij kwaliteitshuis Polderrecords. Meteen werd ook een eerste voorproefje losgelaten: vergezeld van een mooie videoclip komt Centered lekker onze playlist binnen. TRAELS brengt het soort prog waar we van houden: stevig zonder je plat te beuken, heldere melodieën met mooie zanglijnen, veel variatie met genoeg complexiteit om je te verrassen en mee te nemen, maar zonder je onderweg kwijt te raken. Drummer/vocalist Jason Van Acker legt samen met bassist Kristof Taveirne een fundament waar je op kan bouwen, en gitaristen Korneel Lauwereins en Sven Caura verwennen ons met het soort snaarwerk waar de betere koptelefoons en gitaarversterkers voor uitgevonden zijn. Als je Van Acker's zachte stem hoort, die met de juiste korrel schuurpapier gezegend is, en zanglijnen die meer dan één extra laag toevoegen, kan je trouwens bijna niet geloven dat TRAELS oorspronkelijk enkel instrumentaal ging spelen. Nog een aangename uitsmijter: goed nieuws komt meestal met zijn drieën, want de uitverkochte debuutplaat The Abyss Within krijgt op Polderrecords een nieuwe persing op vinyl én cd! Meer info CENTERED is the first taste of A Study of Absence, and it shows exactly why I signed this band. It hits hard while leaving room for great dynamics, musicality and catchy melodies — that rare sweet spot where complexity meets accessibility. The album was mixed by Anton Franzon and mastered by Acle Kahney (TesseracT), who also mastered the band's debut. The videoclip, filmed and produced by Yulia Moar, tells a story of finding the balance between letting go and the challenge of staying "centered" at the same time … a theme that cuts right to the heart of A Study of Absence. Foto: Michael Vdb instagram facebook website

Sunn O))) @ Trix (Antwerpen, BE) Terwijl buiten de eerste zware hittegolf van het jaar het land in een verstikkende greep hield, veranderde de grote zaal van Trix gisterenavond in een minstens zo intense, mistige klankkathedraal voor de komst van drone-pioniers Sunn O))). De avond werd bezwerend geopend door Nataša Grujović & Steve Moore, waarbij de fascinerende, elektro-akoestische synergie tussen accordeon en gelaagde synths en effecten (zonder de verwachtte drones van Moore) het publiek perfect in een diepe, meditatieve sfeer bracht. Toen de heren van Sunn O))) gehuld in hun iconische pijen het podium betraden, lieten ze een fysiek voelbare, loodzware muur van geluid los die door merg en been ging. Het werd een minimalistische en hypnotiserende totaalervaring waarbij de grens tussen muziek en pure trilling volledig vervaagde, en de verzengende hitte binnen en buiten de zaal samensmolt tot één overdonderend ritueel. Sunn O))) Nataša Grujović & Steve Moore Woensdag 24 juni 2026, Trix, Antwerpen | Foto's: Wim Wilms

In onze festivalverslagen proberen we telkens het verhaal van de dag te vertellen: de optredens die ons bijbleven, de verrassingen, de kilometers die we aflegden en de momenten die een festival als Hellfest zo bijzonder maken. Festivalverslag Hellfest 2026 - donderdag In deze galerij laten we vooral de foto's spreken. Van de eerste band van de dag tot de laatste noten diep in de nacht, dit zijn de beelden die voor ons deze dag van Hellfest 2026 samenvatten. Veel kijkplezier en vergeet zeker niet ook ons festivalverslag van deze dag te lezen voor het volledige verhaal achter de foto's. We Came as Romans Mikkey Dee & Friends The Plot in You The Pretty Reckless Breaking Benjamin Deep purple Alice Cooper Kadavar Feurschwanz Donderdag 18 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Vier jaar. Zo lang was het geleden dat we nog eens richting Clisson trokken voor Hellfest. Vier jaar waarin het festival niet heeft stilgezeten. Dat wordt al duidelijk nog voor de eerste noot gespeeld wordt. Overal waar je kijkt zijn nieuwe decorstukken opgedoken, staan imposante constructies opgesteld en lijkt het festivalterrein nog verder uitgebreid te zijn. Alsof Hellfest vond dat het na vier jaar afwezigheid meteen indruk moest maken. En indruk maken deed het. Niet alleen door de decors of de gigantische mensenmassa's die al vroeg richting Mainstages trokken, maar ook door de temperatuur. Officieel werd er iets meer dan dertig graden voorspeld. Onze horloge gaf later op de dag vrolijk 37 graden aan. Waterpunten draaiden overuren en nog voor de middag werd schaduw een van de meest gezochte attracties van het festival. Gelukkig was er muziek! We Came As Romans mocht de Mainstage openen en deed dat met een energieke set die ons geregeld aan Architects deed denken. Ondanks het vroege uur stond er al behoorlijk wat volk voor het podium en ook in de fotopit was de opkomst opvallend groot. Sommige fotografen maken er duidelijk net als wij een erezaak van om niet enkel de headliners aandacht te geven. We Came as romans - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Na een geslaagde opener was het de beurt aan Mikkey Dee & Friends. De voormalige Motörhead-drummer bracht een flinke portie nostalgie mee naar Frankrijk en toen Ace Of Spades door de speakers knalde, was het meteen duidelijk dat dit een publieksfavoriet zou worden. Ondertussen begonnen we ook te beseffen dat Hellfest ondertussen een serieus uit de kluiten gewassen festival geworden is. Na het tweede nummer van Mikkey Dee besloten we richting Warzone te wandelen. Tegen dat we daar arriveerden, moest de band die we wilden zien nog amper twee nummers spelen. De festivalweide mag dan wel groter geworden zijn, het aantal bezoekers lijkt minstens even snel gegroeid te zijn. Het zal kiezen of verliezen worden dit jaar. Mikkey Dee & friends - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout The Plot In You was vervolgens minder ons ding. Veel geschreeuw, veel breakdowns en een optreden dat ons nooit echt wist mee te nemen. Gelukkig maakten ze wel dankbaar gebruik van de catwalk, wat voor enkele leuke foto's zorgde. (zie daarvoor zeker ons apart fotoverslag!) Na een snelle hap trokken we opnieuw richting Mainstage voor The Pretty Reckless. De band rond Taylor Momsen (ja inderdaad, die van Gossip Girl) bracht een aangename afwisseling tussen al het zwaardere werk en wist moeiteloos de aandacht vast te houden. Ook Breaking Benjamin stond vooraf hoog op ons lijstje, al kwam dat optreden minder goed uit de verf dan gehoopt. Misschien lag het aan de mix, misschien aan de hitte, misschien gewoon aan onze smaak. Niet alles hoeft tenslotte voor iedereen te zijn. The Pretty Reckless - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Een van de momenten waar we vooraf het meest naar uitkeken was Deep Purple. Tien jaar geleden was dit een van de eerste grote bands die ik ooit mocht fotograferen op Suikerrock. Opnieuw voor hun podium staan voelde daarom een beetje alsof de cirkel rond was. Natuurlijk zijn ze ouder geworden. Natuurlijk duren sommige solo's nog altijd iets langer dan nodig. Maar tegelijk blijft het indrukwekkend hoe goed Ian Gillan zich nog altijd overeind houdt. Child In Time zullen we waarschijnlijk nooit meer live horen, maar het blijft bijzonder om deze grondleggers van de hardrock nog eens aan het werk te zien. De grootste verrassing van de dag kwam voor ons echter uit een heel andere hoek. Papa Roach (inderdaad, die van Scars en Last Resort!) Vooraf hadden we niet verwacht dat zij een van onze favoriete optredens van de dag zouden afleveren, maar soms zijn dat net de mooiste festivalmomenten. De weide stond afgeladen vol, crowdsurfers vlogen voortdurend over de hoofden van het publiek en de band speelde met zichtbaar plezier. Een verwijzing naar Korn, een stukje System Of A Down en uiteindelijk natuurlijk Last Resort maakten van hun passage een van de eerste echte hoogtepunten van Hellfest 2026. Papa Roach - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Vier jaar geleden kregen we Alice Cooper niet te zien doordat een gigantische regenbui roet in het eten gooide. Deze keer kregen we onze herkansing. Het decor stond er, de guillotine verscheen zoals verwacht op het podium en zijn begeleidingsband speelde bijzonder sterk. Toch bleven we met een dubbel gevoel achter. Vooral Poison (mijn persoonlijke favoriet) miste de energie die het nummer vroeger zo onweerstaanbaar maakte. Doe het maar eens, met 78 lentes daar gaan staan, maar toch, ik miste de pit, de ruwheid, het muzikale uithalen. Misschien zijn de verwachtingen gewoon te hoog, maar hoe goed Papa Roach was, zo teleurgesteld bleven we achter na Alice Cooper. Alice Cooper - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Tussen alle optredens door zorgde Hellfest ook nog voor een indrukwekkend eerbetoon aan Ozzy Osbourne. Het vuurwerk dat daarvoor uit de kast gehaald werd mocht duidelijk iets kosten en zorgde voor een van de mooiste beelden van de dag. Omdat Bring Me The Horizon niet toegankelijk was voor fotografen, trokken we later nog richting Valley voor Kadavar. Hun klassieke seventies-sound vormde een aangename afwisseling tussen al het moderne metalgeweld dat eerder op de dag passeerde. Afsluiten deden we uiteindelijk bij Feuerschwanz. Folkmetal, meezingmomenten en een publiek dat ondanks de hitte nog voldoende energie had om massaal neer te zitten tijdens Party In The Nightclub. Terwijl duizenden festivalgangers zich opmaakten voor een lange nacht in Clisson, dachten wij vooral aan een koude douche en een bed. Let's get down, to party in the nightclub voor hen. Down naar het hotel voor ons. Nog drie dagen te gaan. Feuerschwanz - Hellfest 2026 - ©Pieter Bouckhout Donderdag 18 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Het weekend Into The Grave is alweer voorbij en wat hebben we genoten. In dit fotoverslag blikken we terug op de hoogtepunten van Into The Grave 2026: de zondag. The Gathering Blackbriar Paleface Swiss Gnome Destruction Severe Torture Carach Angren Dormant Ordeal Rivers Of NIhil Atmoran Graceless Bekijk het fotoverslag van vrijdag. Bekijk het fotoverslag van zaterdag. Scoor nu je Early Bird Tickets voor volgend jaar Wil jij er in 2027 zeker bij zijn? Dan kun je vanaf nu je Early Bird Weekend Ticket bemachtigen voor slechts € 139. Ben je 17 jaar of jonger? Dan is er een speciaal Jongeren Weekend Ticket beschikbaar voor € 89. info & tickets 11 t/m 13 juni 2027, Oldehoofsterkerkhof Leeuwarden Into The Grave 2026, Leeuwarden (NL) - Foto's: Marjolein Regterschot

Na een stilte van acht jaar is de Franse screamo/post-hardcoreband Solitone terug met een nieuwe EP. Le Champ des Possibles, die op 19 juni verscheen, laat een band horen die muzikaal nog steeds balanceert tussen screamo, hardcore en post-hardcore, maar inhoudelijk scherper en explicieter is geworden. Artwork door: Léa Mastrolia De band uit Bordeaux debuteerde in 2016 met Première Vague en bracht in 2018 de opvolger Lame De Fond uit. Sindsdien veranderde er veel: een wisseling van bassist, persoonlijke ontwikkelingen binnen de band en een groeiende behoefte om maatschappelijke en politieke thema’s rechtstreeks aan te snijden. Op Le Champ des Possibles behandelt Solitone onderwerpen als vervreemding op de werkvloer, de manier waarop mensen dieren behandelen, de opkomst van fascistische tendensen in de politiek, reacties op feminisme en de erosie van waarheid in het publieke debat. De band vertrekt daarbij vanuit uitgesproken antifascistische en antikapitalistische overtuigingen, zonder zichzelf als moreel voorbeeld naar voren te schuiven. Zanger Yannick noemt de maatschappelijke evoluties in Frankrijk onder het presidentschap van Emmanuel Macron een belangrijke inspiratiebron voor de nieuwe teksten. Volgens hem is het moment voorbij waarop een band zich nog achter vage formuleringen kan verschuilen. “Stil blijven of zaken impliciet laten, betekent uiteindelijk het status quo in stand houden”, klinkt het. Muzikaal blijft Solitone trouw aan zijn roots. Met invloeden van Franse screamogrootheden als Daïtro en Amanda Woodward combineert de groep emotionele intensiteit, rauwe hardcore-energie en post-rockachtige spanningsbogen. De nieuwe EP werd opgenomen en gemixt door Mathieu Souyris, gemasterd door Thibault Chaumont en voorzien van artwork door Léa Mastrolia. Naar aanleiding van de release speelt Solitone op 26 juni een releaseshow in Bordeaux, gevolgd door een tournee door Frankrijk, Italië en Zwitserland in september. Line-up: Hugo, Pierre en Yannick Solitone online Facebook Instagram YouTube Le Champ des Possibles streaminglink Solitone live, foto's door: @maellelemontagner

Thomas Miller, voormalig bassist van Symphony X, maakt zijn terugkeer naar de progmetalscene met Lazarus Effect, zijn nieuwe soloproject. Het project heeft inmiddels onderdak gevonden bij Sensory Records, dat het debuutalbum later dit jaar zal uitbrengen. Voor Miller betekent de deal de bekroning van een lang traject. Jarenlang werkte hij aan het schrijven en opnemen van zijn eerste soloalbum. Daarbij kreeg hij hulp van enkele oude bekenden uit zijn verleden bij Symphony X. Thomas Miller schrijft: “I'm very excited to announce, after years of contemplating and eventually writing and recording my first solo project, the signing to Sensory Records. After speaking and collaborating with Ken Golden, I've decided it's the perfect team to launch the CD and start the promotions for a Fall 2026 release. I met Ken in 1998, while still in Symphony X, and always had it in the back of my mind that, if I did decide to record and release an album, he'd be at the top of the list. I hope everyone is as excited as I am. Between recording with some of my old friends and bandmates to finding the perfect match in Sensory Records to give it the proper attention and promotional care I was hoping for. So, the new chapter has begun, and I'm looking forward to a prosperous future relationship with Sensory Records and re-connecting with the old fans as well as new ones. Stay tuned.” Labelbaas Ken Golden zegt: “I was a fan of Symphony X early on and met Thomas back in 1998. Those Symphony X albums were part of my introduction into the world of progressive metal and instantly won me over. Thomas was a vital part of the band’s sound, and I feel that the Lazarus Effect project is going to surprise and excite fans of Symphony X and Thomas’ brilliant bass work.” Foto door: Rodrigo Gudina Miller begon zijn muzikale loopbaan in New Jersey, waar hij in de jaren tachtig gitarist Michael Romeo ontmoette. De twee speelden samen in verschillende bands voordat zij in 1994 Symphony X oprichtten. Met albums als The Damnation Game, The Divine Wings of Tragedy en Twilight in Olympus groeide de band uit tot een van de meest invloedrijke namen binnen de progressieve metal. Na zijn vertrek uit Symphony X bleef Miller actief als songwriter en muzikant. Een samenwerking met zanger Hollywood How Portney vormde uiteindelijk de basis voor Lazarus Effect. Voor het debuutalbum schakelde hij opnieuw enkele vertrouwde namen in. Zo zijn Michael Romeo en toetsenist Michael Pinnella op het album te horen, terwijl Eric Rachel (bekend van de eerste zes Symphony X-albums) verantwoordelijk was voor de mix en mastering.

Genesis Owusu laat zich niet vangen in één genre. De Australisch-Ghanese rapper en producer mixt moeiteloos postpunk, hiphop, funk, indierock, neosoul en electro tot een explosieve liveshow vol scherpe teksten, dansbare baslijnen en moshpit-ready tracks. Verwacht een eclectische en energieke avond waarop alles samenkomt. 🗓️DATE: 25.11.2026 Info en tickets

Het weekend Into The Grave is alweer voorbij en wat hebben we genoten. In dit fotoverslag blikken we terug op de hoogtepunten van Into The Grave 2026: de zaterdag Mastodon Insanity Alert Queensrÿche Doodseskader Insomnium Crimson Glory Opia The Browning Warfield 1914 Bekijk ook het fotoverslag van vrijdag. Scoor nu je Early Bird Tickets voor volgend jaar Wil jij er in 2027 zeker bij zijn? Dan kun je vanaf nu je Early Bird Weekend Ticket bemachtigen voor slechts € 139. Ben je 17 jaar of jonger? Dan is er een speciaal Jongeren Weekend Ticket beschikbaar voor € 89. info & tickets 11 t/m 13 juni 2027, Oldehoofsterkerkhof Leeuwarden Into The Grave 2026, Leeuwarden (NL) - Foto's: Marjolein Regterschot

Melt-Banana slaat in als een bliksem in Musicon Sommige bands klinken op plaat al alsof ze uit een andere werkelijkheid komen. Live blijkt Melt-Banana nog een stap verder te gaan. Bij hun eerste passage in Den Haag laat het Japanse duo een volle Musicon-zaal verbijsterd achter. Noise, punk, grindcore en elektronica vliegen in hoog tempo voorbij, maar achter de ogenschijnlijke chaos zit een opvallende precisie. Gitarist Ichiro Agata bouwt met riffs, effecten en korte uitbarstingen een geluid dat voortdurend van vorm verandert, terwijl zangeres Yasuko Onuki met een handheld controller de geprogrammeerde bass- en drumtracks aanstuurt. Dat is een beetje een verschil met de jaren negentig, toen Melt-Banana nog als vierkoppige band speelde. Tegenwoordig komt de ritmesectie uit de computer, maar aan intensiteit heeft de band niets ingeleverd. Integendeel. Vooraf zet Uitzendbureau uit Amsterdam de toon met een korte, felle set vol hardcorepunkherrie. Rauw, luid en precies het soort chaos dat goed aansluit bij wat daarna volgt. Melt-Banana bewijst vervolgens waarom de band al meer dan dertig jaar een klasse apart is. Wie ze nog niet live heeft gezien, mist iets bijzonders. Melt Banana Uitzendbureau Donderdag 18 juni 2026, Musicon (Den Haag) - Foto's & Text: Thomas Keysser