De Noorse blackmetalband Nordjevel heeft een contract getekend bij Season of Mist. De band sluit zich aan bij het Underground Activists-imprint van het Franse label. Tegelijkertijd kondigt Nordjevel de Incantation Tour 2027 aan, een Europese tournee samen met Svarttjern, Malphas en Unviâr. Foto door: Necrolust De tournee vindt plaats van 24 maart tot en met 4 april 2027 en voert de bands door Polen, Duitsland, België, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, Zwitserland en Frankrijk. Voor Nederlandse fans staat op 31 maart een optreden gepland in Patronaat in Haarlem. Nordjevel werd in 2015 opgericht rond vocalist en tekstschrijver Doedsadmiral. De oorspronkelijke bezetting bestond onder meer uit muzikanten met een verleden bij Marduk en Ragnarok. Met de komst van gitarist Destructhor, bekend van onder andere Morbid Angel, Myrkskog en Zyklon, verschoof het geluid van de band richting een zwaardere en meer deathmetal-georiënteerde vorm van black metal. Na het self-titled debuutalbum Nordjevel uit 2016 volgden onder meer Necrogenesis (2019) en Gnavhòl (2022). In 2021 verscheen daarnaast de EP Fenriir. De band werkte voor Gnavhòl samen met producer Fredrik Nordström in Studio Fredman. Nordjevel staat bekend om een compromisloze mix van agressieve black metal en duistere, atmosferische elementen. De teksten van Doedsadmiral behandelen thema's als oorlog, dood, antichristendom, Noorse mythologie en esoterische duisternis, waarbij regelmatig wordt teruggegrepen op de Noorse geschiedenis en het landschap. De band bracht in 2026 al een Europese tournee met Aeternus tot een einde en werkt momenteel aan het vierde studioalbum, waarvan de details nog niet zijn onthuld. Volgens Season of Mist volgt nieuwe muziek binnenkort. Incantation Tour 2027 De volledige tournee ziet er als volgt uit: 24 maart – Warschau, Polen – Voodoo Club | Tickets 25 maart – Krakau, Polen – Club Zascianek | TBA 26 maart – Berlijn, Duitsland – Musikbrauerei | Tickets 27 maart – locatie wordt nog bekendgemaakt 28 maart – Bochum, Duitsland – Matrix | Tickets 29 maart – Namen, België – Belvedere | Tickets 30 maart – Londen, Verenigd Koninkrijk – Underworld | Tickets 31 maart – Haarlem, Nederland – Patronaat | Tickets 1 april – Hamburg, Duitsland – Bambi Galore | Tickets 2 april – Lichtenfels, Duitsland – Ragnarök | Tickets 3 april – Luzern, Zwitserland – Südpol | Tickets TBA 4 april – Colmar, Frankrijk – Le Grillen | Tickets

All bands that perform at Roadburn are woven into the festival’s history, but few have the presence and power to help truly define Roadburn. Neurosis is unquestionably such a band. With new album An Undying Love For A Burning World, claiming a spot in the upper echelons of the Neurosis discography, and having just performed their first show in almost seven years at Fire In The Mountains, we’re absolutely over the moon to be able to announce that Neurosis will return to Roadburn in 2027. They will perform two sets, the details of which will be revealed further down the line. Steve Von Till comments:“There are few places in the world that feel like home to our music the way Roadburn does; where we are in the company of kindred spirits who share our endless obsession for emotional, genre defying, independent heavy music. Roadburn is a place where the fourth wall, that imaginary boundary between artists and audience, dissolves as we all become one: a community that gathers together to honor and celebrate the healing power of intense dark music as a way to stay sane in an insane world. Now, as we have re-emerged from the darkness with the album of our lives, we can’t imagine making our return to Europe in any place other than Roadburn. ” 🗓️DATE: 15-18.04.2027 Info en tickets

Een energieke show waarin punk, jazz, hiphop en elektronische invloeden worden gecombineerd Ecca Vandal, een schijnbare muzikale tegenstrijdigheid die inspiratie put uit zowel Nina Simone als Fugazi, heeft haar nieuwe album ‘LOOKING FOR PEOPLE TO UNFOLLOW’ aangekondigd, dat op 22 mei verschijnt via Loma Vista Recordings. LOOKING FOR PEOPLE TO UNFOLLOW is een album over wegvallen, het verbreken van banden met wat je energie kost en je blik vertroebelt, aldus Vandal: “De systemen. De trends. De illusies van verbondenheid. Ik vind kracht in luid en lawaaierig zijn, vooral als vrouw in deze tijd, die opgroeide in een cultuur die me vertelde dat ik die dingen niet kon zijn.” Die rauwe, ongefilterde energie belichamend, komt de aankondiging met een nieuw nummer en een videoclip voor “SORRY! CRASH!”. Het volgt op eerder uitgebrachte singles “MOLLY”, “CRUISING TO SELF SOOTHE”, “BLEED BUT NEVER DIE” en “THEN THERE’S ONE”. Dit jaar maakte Ecca Vandal haar debuut op Coachella, gevolgd door een Australische tournee als voorprogramma van Deftones. Grote podia zijn haar niet vreemd: zij en haar band hebben op Camp Flog Gnaw gespeeld en getoerd met Limp Bizkit, Queens of the Stone Age, IDLES, The Prodigy en meer. Haar energieke optredens zijn een handelsmerk geworden, waarbij ze elementen uit punk, jazz, hiphop en elektronische muziek combineert tot een eigenzinnig geluid. 🗓️DATE: 08.09.2026 Info en tickets

De Chileense progressive deathmetalband Decessus heeft op 5 augustus 2026 bekendgemaakt dat de band een contract heeft getekend bij BLKIIBLK Records. Het label, onderdeel van Frontiers Label Group, richt zich op metal en hardrock. Met de deal begint voor het viertal een nieuwe fase, waarin Decessus zijn muziek verder internationaal wil uitbouwen. Decessus combineert technische precisie met zware riffs, melodische passages en invloeden uit progressive metal, death metal en djent. De band wist de afgelopen periode al aandacht te trekken met de singles The Hollow Descent en Dark Flames. De samenwerking met BLKIIBLK komt op een belangrijk moment voor de Chileense band. Decessus werkt momenteel aan zijn eerste volledige album, dat volgens het label de kenmerkende mix van progressieve songwriting, emotionele diepgang en compromisloze agressie moet laten horen. Vocalist Ignacia Fernández reageert enthousiast op de overeenkomst: “We’re incredibly honoured to announce that Decessus has officially joined the BLKIIBLK family. Our new chapter has begun, and we’re incredibly eager to see what the future will bring.” Volgens Fernández is de deal bovendien een belangrijke stap in de ambitie van de band om een groter internationaal publiek te bereiken. “It is part of our vision to push our music and what Decessus is further, reaching new audiences, and sharing some really precious metal moments.” Ook Mike Gitter, Head of A&R bij Frontiers Label Group, ziet veel potentie in de Chileense formatie. Hij noemt Decessus “both an unexpected success story in the making” en prijst de manier waarop de band verschillende moderne metalstijlen samenbrengt. “When we heard the new material the band had recorded for the upcoming album, it was instant as it masterfully weaves together elements of death metal, progressive metal and djent in a thoroughly modern way that will cement Decessus on the world stage.” Foto door: Rod Hoffman Internationale ambities Hoewel Decessus uit Chili afkomstig is, heeft de band inmiddels al ervaring opgedaan op internationale podia. Zo stond het viertal op festivals als Download Festival in het Verenigd Koninkrijk, Hellsinki Metal Festival en Nummirock in Finland. De band wordt bij zijn internationale activiteiten ondersteund door het Finse managementbedrijf Till Dawn They Count. Met de nieuwe samenwerking met BLKIIBLK krijgt Decessus bovendien de kans om zijn bereik verder te vergroten. Een releasedatum voor het debuutalbum is op het moment van de bekendmaking nog niet naar buiten gebracht. Wel maakt de ondertekening bij BLKIIBLK duidelijk dat Decessus zich voorbereidt op een volgende grote stap binnen de internationale metalscene.

Na een bijzonder geslaagde openingsdag gingen op vrijdag de gevangenispoorten opnieuw open voor dag twee van Alcatraz Open Air 2026. Voor ons betekende dat vooral: camera's in de aanslag en opnieuw zoveel mogelijk kilometers afleggen tussen de verschillende podia. We pikten de draad op bij Combichrist op de Prison Stage en kregen vervolgens een bijzonder gevarieerde dag voorgeschoteld. Van progressive metal en onvervalste heavy metal tot hardcore, industrial en een stevige portie deathcore: vrijdag kleurde bij momenten een pak zwaarder dan de openingsdag. La Morgue moesten we opnieuw aan ons voorbij laten gaan, maar op Prison, Swamp en Helldorado draaiden onze camera's overuren. Achttien bands later zat onze tweede dag erop. Geniet mee van vrijdag op Alcatraz Open Air 2026 door onze lens! PRISON STAGE Savatage Een stukje Amerikaanse metalgeschiedenis op de Prison Stage. Savatage stond voor het eerst ooit op Alcatraz en bracht zijn mix van heavy, progressive en symfonische metal naar Kortrijk. Na een lange afwezigheid keerde de band in 2025 terug naar de Europese podia en ook de gevangenisgronden mochten dit jaar eindelijk van de bucketlist worden geschrapt. Slaughter to Prevail De Prison Stage werd vrijdag afgesloten met een flinke portie deathcore. Slaughter to Prevail groeide de afgelopen jaren uit tot één van de grootste namen binnen het genre. Frontman Alex Terrible en zijn kenmerkende masker zorgen daarbij niet alleen voor het nodige muzikale geweld, maar ook voor een bijzonder dankbaar onderwerp voor onze camera. Body Count Ice-T behoeft weinig introductie. Samen met gitarist Ernie C richtte hij Body Count begin jaren negentig op, waarna de band metal, hardcore en hiphop samenbracht tot een explosieve crossover. Meer dan dertig jaar later stond er met Body Count nog altijd een stel iconen op de Prison Stage. Straf genoeg was dit hun allereerste passage op Alcatraz. Armored Saint Amerikaanse heavy metal met meer dan vier decennia op de teller. Armored Saint werd begin jaren tachtig opgericht in Los Angeles en behoort ondertussen tot de veteranen van de Amerikaanse metalscene. Met John Bush achter de microfoon stond er bovendien een stem op het podium die zelf een stevig hoofdstuk metalgeschiedenis heeft geschreven. Dirkschneider Nog meer metalgeschiedenis, deze keer uit Duitsland. Udo Dirkschneider stond mee aan de wieg van Accept en zijn karakteristieke stem hielp mee klassiekers als Fast as a Shark, Metal Heart en Balls to the Wall vorm te geven. Onder de naam Dirkschneider brengt hij dat materiaal opnieuw naar de festivalpodia. Combichrist Onze fotografische vrijdag begon om 15 uur bij Combichrist. De Noors-Amerikaanse formatie rond Andy LaPlegua combineert industrial metal met elektronische invloeden en staat bekend om zijn energieke liveshows. Meteen een stevige manier om de camera's voor het eerst van de dag boven te halen. SWAMP STAGE Amenra Een introductie lijkt op Belgische bodem haast overbodig. Amenra mocht vrijdag bijna letterlijk een thuismatch spelen en sloot de Swamp diep in de nacht af. Donker, intens en beklemmend: een concert van de Kortrijkse post-metalformatie wordt al snel veel meer dan zomaar een optreden. Een ware hoogmis om onze tweede festivaldag af te sluiten. Igorrr Igorrr in één genre proberen te stoppen, is haast onmogelijk. Het Franse project rond Gautier Serre gooit metal, breakcore, elektronica, barok en zowat alles wat daartussen past in dezelfde blender. Het resultaat is even eigenzinnig als onvoorspelbaar en leverde ook visueel een opvallende passage op. HEALTH De Amerikanen van HEALTH zoeken al jaren de grenzen op tussen industrial, noise rock en elektronica. Hun donkere en bij momenten bevreemdende sound zorgde op vrijdag voor één van de buitenbeentjes op de affiche. Voor de band betekende 2026 meteen ook de eerste kennismaking met Alcatraz. Soen Een van de aangename verrassingen van onze vrijdag kwam uit Zweden. Soen brengt progressieve metal waarin technische klasse en melodie hand in hand gaan. Voor ons persoonlijk een muzikaal lichtpuntje op een festivaldag waarop een groot deel van de affiche net iets verder van onze gebruikelijke smaak lag. Ook voor Soen was het meteen de eerste passage op Alcatraz. Celeste Licht is bij Celeste meestal ver te zoeken. De Franse formatie uit Lyon combineert black metal, sludge en post-hardcore tot een bijzonder intense sound. Ook visueel houdt de band graag vast aan die duisternis, waardoor hun passage op de Swamp een heel eigen sfeer kreeg. Monolord Uit Göteborg kwam een flinke dosis doom richting Kortrijk. Het Zweedse Monolord bouwt zijn muziek rond loodzware riffs, trage grooves en een muur van geluid. Geen haast nodig wanneer iedere riff zwaar genoeg binnenkomt. HELLDORADO STAGE Bleed From Within De Schotten van Bleed From Within mochten Helldorado vrijdag afsluiten. De band draait ondertussen al meer dan twintig jaar mee en groeide met zijn mix van moderne metal en metalcore uit tot een vaste waarde op de Europese festivalpodia. Thy Art Is Murder Australische deathcore zonder veel ruimte voor subtiliteit. Thy Art Is Murder behoort al jaren tot de grotere namen binnen het genre en bracht Helldorado een set vol loodzware riffs, breakdowns en het nodige vocale geweld. Alien Ant Farm Wie begin jaren 2000 naar MTV keek, heeft Alien Ant Farm ongetwijfeld voorbij zien komen. De Californische alternatieve rockband brak wereldwijd door met zijn eigenzinnige versie van Michael Jacksons Smooth Criminal, maar heeft uiteraard heel wat meer materiaal op zijn naam staan. Meer dan twintig jaar na hun grote doorbraak maakten ze eindelijk hun debuut op Alcatraz. Merauder Rechtstreeks uit New York: Merauder. De band ontstond begin jaren negentig en behoort tot de namen die hardcore en metal nadrukkelijk met elkaar verbonden. Rauw, rechttoe rechtaan en helemaal op zijn plaats op Helldorado. 200 Stab Wounds Alleen al de naam doet weinig subtiliteit vermoeden. 200 Stab Wounds komt uit Cleveland en brengt compromisloze death metal met een duidelijke voorliefde voor de oldschool kant van het genre. Hun eerste passage op Alcatraz liet dan ook weinig ruimte om even op adem te komen. Bleedskin Ook België mocht Helldorado op vrijdag mee op gang trekken. Bleedskin brengt stevige death metal van eigen bodem en zorgde vroeg op de dag voor de eerste portie bruut geweld op het podium. Alcatraz Open Air 2026 – vrijdag 7 augustus 2026 – Kortrijk, België Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

De Zweedse deathmetalveteranen van Sorcery brengen op 1 oktober 2026 hun nieuwe album The Immaculate Sin uit via Xtreem Music. Het wordt de opvolger van Necessary Excess Of Violence uit 2019 en verschijnt op cd, 12-inch vinyl, cassette en digitaal. Sorcery behoort tot de pioniers van de Zweedse deathmetalscene. De band bracht in de jaren tachtig meerdere demo's uit, gevolgd door de single Rivers Of The Dead in 1990. Een jaar later verscheen het inmiddels als klassieker beschouwde debuutalbum Bloodchilling Tales. Na een periode van inactiviteit vanaf 1997 keerde Sorcery in 2009 terug. De samenwerking met Xtreem Music luidde vanaf 2013 een nieuwe fase in voor de band. In die periode verschenen onder meer Arrival At Six (2013), Garden Of Bones (2016) en Necessary Excess Of Violence (2019). Met The Immaculate Sin zet Sorcery die lijn voort met een album dat opnieuw stevig leunt op de rauwe, duistere sound van de klassieke Zweedse death metal. Het album opent met 'Shadowborn', dat volgens de band en het label begint met een dreigend gitaarmotief om vervolgens los te barsten in zwaar en agressief deathmetalgeweld. Ook nummers als 'Set The World Ablaze', 'Slice It Up', 'The Exorcist' en afsluiter 'Die In Retribution' worden naar voren geschoven als hoogtepunten van de plaat. Vooral de combinatie van brute riffs, razende drums en melodische passages moet het typische Sorcery-geluid opnieuw kracht bijzetten. Voor de productie werkte Sorcery samen met William Blackmon, bekend van onder meer Isole, Scar Symmetry en Human Cull. Het artwork is afkomstig van Juanjo Castellano Rosado, die eerder artwork verzorgde voor onder andere Revel In Flesh, Paganizer en Vomitory. The Immaculate Sin verschijnt op 1 oktober 2026 via Xtreem Music op cd, 12-inch lp, cassette en in digitale vorm. Meer informatie is beschikbaar via deze link. Tracklist 01 - Shadowborn 02 - Set The World Ablaze 03 - Stand As One Or Fall Divided 04 - Terminate 05 - Paralyzed 06 - Slice It Up 07 - The Door To My Black Soul 08 - The Exorcist 09 - Flood 10 - Die In Retribution Line-up Ola Malmström – zang Paul Johansson – gitaar Johan Vikholm – gitaar Tommy Holmer – drums Mikael Carlsson – bas

Vier dagen Alcatraz Open Air. Vier dagen gitaren, fotopits en waarschijnlijk veel te weinig slaap. De Lange Munte in Kortrijk opende donderdag opnieuw de gevangenispoorten en wij waren er vanaf het begin bij, met het plan om zoveel mogelijk bands voor onze lens te krijgen. Eén ding viel daarbij al snel op: het is druk. Veel drukker zelfs dan we ons van vorige edities herinneren. Waar je vroeger relatief vlot van het ene naar het andere podium kon wandelen, is het nu regelmatig aanschuiven. Aan de drankstanden, om iets te eten en op sommige momenten zelfs gewoon onderweg naar een ander podium. Het festivalterrein lijkt stilaan zijn maximumcapaciteit bereikt te hebben. Dat doet gelukkig weinig af aan de sfeer, want vanaf de namiddag draaien de drie grote podia op volle toeren. Wings of Steel, Cyclone en Aeveris mogen de eerste gitaren van het weekend laten horen, waarna we voortdurend heen en weer lopen tussen Prison Stage, Swamp en Helldorado. La Morgue laten we dit jaar noodgedwongen links liggen. Met de camera is het kleinste podium van Alcatraz quasi onbereikbaar, zonder gevaar voor ons materiaal en met drie andere podia te coveren is de planning al strak genoeg. Een laatste keer Channel Zero in open lucht Na passages bij onder andere Funeral Dress, Soulfly, Sacred Reich en Heidevolk is het later op de avond tijd voor een band die we ondertussen al ontelbare keren voor onze lens hebben gehad, maar toch is het deze keer anders. Channel Zero is bezig aan zijn afscheidstournee en daarmee krijgen we op Alcatraz een laatste kans om de Belgische metaliconen in open lucht aan het werk te zien. De start van hun set voelt eerlijk gezegd wat vreemd aan. De eerste nummers missen wat van de energie die we normaal van Channel Zero gewoon zijn. Misschien spelen de verwachtingen mee, want bij een afscheidsshow hoop je automatisch op dat tikkeltje extra. Naarmate de set vordert komt er gelukkig meer vuur in. Het blijft hoe dan ook bijzonder om een band met zo'n staat van dienst nog een laatste keer op een Belgisch festivalpodium te zien. Channel Zero heeft meer dan drie decennia een belangrijke rol gespeeld in onze metalscene en nummers als Black Fuel zijn ondertussen gewoon deel van het collectieve Belgische metalgeheugen. Nog één keer Franky en co. onder de open hemel dus. Dat alleen al maakte deze passage de moeite. Mikkey Dee blijft Mikkey Dee Niet veel later staat er op de Swamp Stage nog een naam met een stevige brok muziekgeschiedenis achter zich. Mikkey Dee zagen we eerder dit festivalseizoen al aan het werk met zijn twee kompanen, maar een voormalige Motörhead-drummer laten we natuurlijk niet zomaar passeren. En onze Dee blijft gewoon een geweldige drummer. Dat hij na al die jaren nog steeds met zoveel kracht achter zijn drumstel zit, is indrukwekkend om te zien. Alleen blijf ik na een tweede passage bij Mikkey Dee With Friends met hetzelfde gevoel achter. Die twee friends zijn prima muzikanten, maar ze maken er natuurlijk geen Motörhead van. Misschien is dat ook een oneerlijke vergelijking. Zodra je die nummers hoort en Dee achter dat drumstel ziet zitten, verwacht je ergens automatisch dat Lemmy plots aan de andere kant van het podium verschijnt, maar dat gaat helaas niet meer gebeuren. Ondertussen begint de openingsdag stilaan naar zijn einde te lopen en moeten we een keuze maken. Imminence sluit Helldorado af, maar begint op hetzelfde moment als Alestorm op de Prison Stage. Normaal proberen we zoveel mogelijk bands mee te pikken en lopen we na 1 nummer aan de Prison snel via de Backstage naar Helldorado, maar deze keer niet. Camera mee en richting Prison Stage, want van Alestorm willen we niets missen. Alestorm – Alle remmen los We staan nog in de fotopit wanneer Keelhauled wordt ingezet. Dat is meteen zo'n nummer waarbij het moeilijk wordt om alleen maar met fotograferen bezig te zijn. Dan maar fotograferen én meebrullen. Niet veel later vliegen de eerste gigantische opblaaseenden over het publiek en weten we eigenlijk al hoe laat het is. Alestorm is nog maar net begonnen en de Prison Stage is veranderd in één groot piratenfeest. Na Killed to Death by Piracy, The Sunk'n Norwegian en Zombies Ate My Pirate Ship volgt met Mexico een eerste grote meezinger. De duizenden yo-ho-ho's rollen over de weide en vanaf dat moment lijkt zowat iedereen mee te zijn in de onzin. Bij Under Blackened Banners krijgen we dan plots een elektronische intro voorgeschoteld. Even lijkt het alsof Electric Callboy zich ergens backstage met de setlist heeft bemoeid, voor de gitaren het opnieuw overnemen. Ook Banana uit The Thunderfist Chronicles passeert. Livin' my best life as a pirate! Het nummer is duidelijk nog wat minder ingeburgerd bij het grote publiek dan de oudere klassiekers, al wordt dat ruimschoots gecompenseerd door het absurde gehalte ervan. De cover Hangover zorgt vervolgens voor meer herkenning, waarna ook Hyperion Omniriff voorbijkomt, maar dan is het tijd om te gaan varen. Allemaal in de roeiboot Bij Nancy the Tavern Wench krijgt het publiek de opdracht om te gaan zitten. Eerst de voorste rijen, vervolgens steeds verder naar achteren. Een paar tellen later zit een flink stuk van de Prison-weide op de grond en begint iedereen synchroon te roeien. De Marie-Louise? Nee, gewoon het grootste piratenschip dat die dag in Kortrijk te vinden is. Let's row like a fucking boat! Het blijft een behoorlijk belachelijk zicht, maar probeer maar eens niet te lachen wanneer duizenden metalheads op een festivalweide plots gezamenlijk aan het roeien zijn. Daarna gaat het tempo nauwelijks nog naar beneden. De titeltrack Alestorm wordt gevolgd door The Storm, waarna P.A.R.T.Y. de weide opnieuw aan het springen krijgt. Niet bepaald hogere wiskunde, dat refrein, maar het werkt. Bij Shit Boat mag vervolgens zowat iedereen luidkeels verkondigen dat een bepaald piratenschip "can eat a giant bag of dicks". Ondertussen blijven de crowdsurfers richting podium komen en varen de opblaaseenden nog altijd over het publiek. We proberen ze op een bepaald moment te tellen en geven het op bij acht. Of het er uiteindelijk meer waren, durven we niet zeggen. Met Drink komt daarna nog zo'n nummer waarvoor Alestorm op een festival gemaakt lijkt. De halve weide hoeft maar een paar woorden te horen en de rest volgt vanzelf. We are here to drink your beer! Veel ingewikkelder hoeft het soms niet te zijn. Alsof de show nog niet absurd genoeg was, verschijnt tijdens Uzbekistan ook nog een dinosaurus op het podium. Geen idee waarom. Het is ondertussen ook al lang het punt voorbij waarop iemand bij een Alestorm-show nog naar een verklaring vraagt. Fuck you, Belgium! Voor de finale haalt Alestorm nog één van zijn bekendste nummers boven: Fucked With an Anchor. Boven het podium verschijnen gigantische opblaasbare letters die de boodschap voor iedereen nog eens duidelijk maken: FUCK YOU. Het publiek heeft weinig aansporing nodig om hetzelfde richting podium te brullen. En dan lijkt het erop te zitten. "Fuck you, Belgium!" Waarna uit de PA plots... Piet Piraat klinkt, euh wat? hoor ik dat goed? Vuurwerk boven het podium, een weide vol metalheads die vrolijk Piet Piraat meezingt en nog altijd een massa gele eenden tussen het publiek. Het vat het voorbije uur eigenlijk perfect samen. Alestorm neemt zichzelf voor geen meter serieus en misschien is dat net waarom het live zo goed werkt. Je kan discussiëren over hoe goed de muziek is of hoeveel keer je een grap over bier, piraten en geslachtsdelen kan maken, maar op een festival doet dat er plots allemaal niet meer toe. We hebben die avond vooral ontzettend veel plezier gehad,. Voor ons is de prijs voor het optreden van de eerste dag dan ook binnen. Nog drie dagen Alcatraz te gaan. Alcatraz Open Air 2026 – donderdag 6 augustus 2026 – Kortrijk, België Tekst & foto's: Pieter Bouckhout

Vier dagen lang verandert De Lange Munte in Kortrijk opnieuw in de zwaarst bewaakte gevangenis van het land. Geen ontsnappen aan, want Alcatraz Open Air 2026 schotelt ons vier dagen metal voor op vier verschillende podia. In tegenstelling tot vorige edities begon het festival dit jaar al op donderdag op volle kracht. Wij waren er vanaf de eerste noot bij en trokken, gewapend met camera, van de Prison Stage naar de Swamp en Helldorado. Enkel La Morgue ontbreekt in ons fotoverslag: Deze tent is de laatste jaren volledig uit zijn voegen gebarsten, daar geraak je als fotograaf amper tussen met je materiaal. Van Belgische metalgeschiedenis tot Amerikaanse thrash, Zweedse metalcore en uiteindelijk een compleet ontspoord piratenfeest: genoeg om onze geheugenkaarten vanaf dag één stevig aan het werk te zetten. Geniet na van donderdag op Alcatraz Open Air 2026 door onze lens! PRISON STAGE Alestorm Piraten, bier, crowdsurfers en een kleine vloot gigantische opblaaseenden: de Schotse piraten van Alestorm maakten van de Prison Stage één groot feest. Muzikaal even subtiel als een kanonskogel, maar daar komt natuurlijk niemand voor. Het resultaat? Onze absolute publieksfavoriet van de openingsdag. Channel Zero Een bijzonder moment voor de Belgische metalscene. Channel Zero is bezig aan zijn afscheidstournee en stond op Alcatraz voor een laatste keer op een groot Belgisch openluchtpodium. Meer dan drie decennia Belgische thrash- en groovemetalgeschiedenis passeerde zo nog één keer langs Kortrijk. Soulfly Max Cavalera blijft een levende legende binnen de metalwereld. Met Soulfly combineert de Braziliaans-Amerikaanse frontman al sinds eind jaren negentig groove- en thrashmetal met de tribal-invloeden die zo kenmerkend zijn geworden voor zijn muziek. Wings of Steel De jongste naam van de Prison Stage mocht donderdag als eerste aan de bak. Wings of Steel werd in 2019 opgericht in Los Angeles en grijpt met zijn hardrock en heavy metal nadrukkelijk terug naar de hoogdagen van het genre. Voor de Amerikanen was het meteen hun eerste passage op Alcatraz. SWAMP STAGE Mikkey Dee With Friends Een man die eigenlijk geen introductie meer nodig heeft. Mikkey Dee zat meer dan twintig jaar achter de drumkit bij Motörhead en maakt tegenwoordig deel uit van Scorpions. Op Alcatraz nam de Zweed enkele vrienden mee voor een stevige portie rock-'n-roll. Eén ding is zeker: onze Dee kan nog altijd een aardig potje drummen. Sacred Reich Oldschool thrash rechtstreeks uit Phoenix, Arizona. Sacred Reich draait al mee sinds 1985 en behoort tot de bands die de Amerikaanse thrashscene mee vormgaven. Bijna vier decennia later staan deze riffs nog altijd als een huis. Cyclone Ook België heeft natuurlijk zijn eigen thrashgeschiedenis. Cyclone ontstond begin jaren tachtig en behoort daarmee tot de pioniers van het genre in ons land. Oldschool Belgische thrash op een podium dat daar bijzonder geschikt voor bleek. HELLDORADO STAGE Heidevolk Heidevolk brengt Nederlandse folkmetal met stevige gitaren, kenmerkende samenzang en teksten geïnspireerd door natuur, geschiedenis en Germaanse mythologie. Ook zij maakten dit jaar voor het eerst kennis met de gevangenisgronden van Alcatraz. Funeral Dress Geen metal maar onvervalste Belgische punk. Funeral Dress draait al sinds 1985 mee en bracht zijn rechttoe-rechtaan streetpunk naar Helldorado. Na meer dan veertig jaar weet de band ondertussen perfect hoe je een festivalpubliek wakker schudt. Aeveris De Belgische moderne metalband Aeveris mocht Helldorado op donderdag openen. Met een sound waarin metalcore en melodische metal elkaar vinden, zorgde het vijftal voor de eerste zware gitaren op het podium. Alcatraz Open Air 2026 – donderdag 6 augustus 2026 – Kortrijk, België Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Onze fotograaf Seth Abrikoos was voor Baroeg aanwezig bij Rotterdam Deathfest presents: Sanguisugabogg + Revocation + Internal Bleeding. Op het podium stond een stevige package met death metal. Sanguisugabogg bracht hun loodzware, groovende death metal, Revocation liet zien waarom ze tot de technische toppers binnen het genre behoren, en Internal Bleeding zorgde met hun New Yorkse death metal voor een flinke dosis brute energie. Bekijk hieronder het fotoverslag van de avond. Internal Bleeding Revocation Sanguisugabogg Dinsdag 11 augustus 2026, Baroeg, Rotterdam | Foto's: Seth Abrikoos

Serena Cherry, bekend als voormalig gitarist en zangeres van Svalbard, heeft met haar soloproject Noctule een nieuwe single uitgebracht: ‘Goddess of Rot’. Het nummer is afkomstig van haar tweede album Extinguish Thy Flame, dat op 25 september verschijnt. Met Noctule laat Cherry zich opnieuw inspireren door de wereld van Elden Ring. Waar de muziek black metal en melodic death metal combineert, is ‘Goddess of Rot’ volgens Cherry een van de meest atmosferische en emotionele nummers op het nieuwe album. De song draait om Malenia, een van de beruchtste eindbazen uit de game, en haar tragische verhaal rond haar broer Miquella en de allesverwoestende Scarlet Rot. Cherry omschrijft het nummer als een track die vooral fans van haar voormalige band Svalbard zou kunnen aanspreken: “Honestly? I think this is the solo song that Svalbard fans will appreciate the most. It has the big reverb-drenched leads, the pretty-yet-sad harmonies, a balance of emotional screams and delicate clean singing.” Muzikaal kiest Cherry op ‘Goddess of Rot’ voor een wat tragere en minder zware aanpak. Daarbij noemt ze onder meer de atmosferische Finse metal van Insomnium en Sentenced en de depressive suicidal black metal van Thy Light als invloeden. Ook de thematiek van het nummer is sterk verbonden met Malenia. Cherry ziet in haar verhaal een tragische combinatie van liefde, opoffering en verlies. “In the fight to protect those you love, you can get destroyed beyond recognition. When love morphs into sacrifice that leads to inevitable loss.” Over haar persoonlijke band met het personage zegt Cherry: “I deeply connected with her tragic story, so I wrote a song about Malenia to encapsulate the abandonment she suffers but also pay sonic tribute to the devastating power of her Scarlet Rot.” ‘Goddess of Rot’ volgt op ‘Lord of Blood’, de eerste single van Extinguish Thy Flame. Over die eerdere release schreven we hier bij BIR eerder al, zie dit nieuwsbericht. Met de twee singles geeft Noctule inmiddels een duidelijke eerste indruk van het album, waarop Cherry haar liefde voor Elden Ring vertaalt naar een eigen vorm van donkere, melodische metal. Extinguish Thy Flame verschijnt op 25 september. Noctule online Bandcamp | Apple Music | Instagram | Spotify | YouTube

Hulder is het project van de in België geboren en tegenwoordig in de Pacific Northwest gevestigde muzikante achter de naam Hulder. Wat begon als een soloproject groeide uit tot een samenwerking met Necreon, die inmiddels als co-leider van het project opereert. Met een geluid dat diep geworteld is in de traditionele black metal van de jaren ’90, combineert Hulder rauwe agressie met melodieuze gitaren, middeleeuwse sfeer en een sterke voorliefde voor donkere folklore. Met Verbolgen (te streamen en te orderen via de volgende link), dat op 7 augustus 2026 via Season of Mist in Europa en 20 Buck Spin in Noord-Amerika verscheen, levert Hulder een album af dat bewijst dat traditionele black metal helemaal niet vernieuwend hoeft te zijn om opnieuw relevant, meeslepend en vooral indrukwekkend te klinken. Het derde volledige album van het Amerikaanse duo, oorspronkelijk afkomstig uit België, grijpt nadrukkelijk terug naar de gloriedagen van de jaren ’90, maar doet dat met zoveel overtuiging, gevoel voor melodie en compositorisch vakmanschap dat het nergens als een simpele nostalgische oefening aanvoelt. Waar Verses in Oath nog nadrukkelijker de aanval koos en zich regelmatig ontpopte tot een nietsontziende riffmachine, kiest Verbolgen voor een bredere en meer majestueuze aanpak. De agressie is zeker niet verdwenen, maar ze wordt afgewisseld met lange melodische passages, middeleeuwse sfeer, akoestische instrumentatie en een opvallend gevoel voor dynamiek. Daardoor voelt het album minder als een constante storm en meer als een donkere reis door een oud, mistig landschap waarin achter iedere bocht iets nieuws opdoemt. Slepende melodieën Al vanaf “The Crowning” is duidelijk dat Hulder haar vertrouwde geluid verder heeft verfijnd. De raspende vocalen snijden nog altijd genadeloos door de muziek heen, terwijl de gitaren voortdurend schakelen tussen vlijmscherpe tremolo’s, slepende melodieën en riffs die veel meer ruimte krijgen om zich te ontwikkelen. De productie helpt daarbij enorm. Alles klinkt helder genoeg om de verschillende lagen daadwerkelijk te kunnen ontdekken, zonder dat het karakteristieke rauwe randje van black metal verloren gaat. Het sterke punt van Verbolgen is misschien wel hoe natuurlijk Hulder verschillende invloeden binnen haar traditionele fundament weet te verwerken. De middeleeuwse sfeer, de hurdy-gurdy, fluit, akoestische gitaren, toetsen en andere atmosferische details voelen nergens als versiering die achteraf aan de nummers is toegevoegd. Ze zijn onderdeel van het verhaal. Vooral “In Blood and In Earth” laat horen hoe goed dat werkt. Akoestische passages en donkere melodieën creëren een bijna folkloristische sfeer, waarna de distortion en drums de song weer volledig de duisternis intrekken. Ook “Thy Binding Oath” valt op door zijn meer slepende karakter. De song neemt zijn tijd, maar verliest geen moment zijn spanning. Dat is eigenlijk kenmerkend voor het hele album. Hulder begrijpt dat een nummer niet constant hoeft te versnellen om intens aan te voelen. Foto door: Liana Rakijian Absoluut niet tam En toch is Verbolgen absoluut niet tam. De titeltrack is daar het perfecte bewijs van. “Verbolgen” komt met een heerlijk galloperende drive uit de speakers en behoort tot de momenten waarop Hulder haar meest vernietigende kant opnieuw laat zien. Ook “View From Nemeton” behoort tot de absolute hoogtepunten. Het nummer start intens en ontwikkelt zich voortdurend, schakelt van dreigende, opzwepende passages naar een meer groovende riff en barst uiteindelijk open in sterk gitaarwerk. Het is precies dit soort dynamiek dat ervoor zorgt dat bijna vijftig minuten Verbolgen voorbij lijken te vliegen. Wat het album daarnaast zo aantrekkelijk maakt, is de melancholie die voortdurend onder de oppervlakte aanwezig blijft. Dit is geen DSBM en Hulder zoekt nergens naar pure wanhoop, maar er hangt wel degelijk een gevoel van verlies, eenzaamheid en verval over de plaat. Zelfs de meest majestueuze momenten hebben iets duisters en treurigs. “The Glow of Dawn”, de afsluiter, vat dat misschien wel het beste samen: alsof er na een lange nacht eindelijk wat licht verschijnt, maar de duisternis nog lang niet volledig verdwenen is. Daarmee sluit het album ook mooi aan bij de klassieke tradities waaruit Hulder haar inspiratie haalt. Wie houdt van Bathory, Dissection en de meer melodische kant van de jaren ’90-black metal zal hier ontzettend veel plezier aan beleven. Tegelijkertijd heeft Hulder voldoende eigen karakter ontwikkeld om niet te klinken als een band die simpelweg een oude plaat probeert na te spelen. De combinatie van traditionele blackmetalriffing, middeleeuwse sfeer, sterke melodieën en een moderne, warme productie geeft Verbolgen een eigen identiteit. Sfeervol Verbolgen is een volwassen, sfeervol en bijzonder sterk blackmetalalbum dat traditionele elementen met zoveel overtuiging en finesse brengt dat het bijna vanzelfsprekend klinkt. Het is donker zonder voortdurend te verstikken, melodieus zonder zijn venijn te verliezen en episch zonder in bombast te verdrinken. Bovenal is het een album dat steeds meer prijsgeeft naarmate je het vaker beluistert. Het artwork voor de hoes werd geschilderd door Morrigan, voor wie dit haar eerste metalopdracht sinds 1996 is. Het logo werd ontworpen door Jannicke Wiese Hansen. Tracklist Verbolgen: Drie Raven (Intro) The Crowning Thy Binding Oath Verbolgen ...And We Shall Sing In Blood and In Earth Den Nacht Zijn Lied View From Nemeton The Glow of Dawn Orderen en streamen mogelijk via de volgende link. Foto door: Liana Rakijian

High Hi We gaan kleur bekennen: sinds hun hit ‘Daggers’ is High Hi ons favoriete Belgisch indiepopsnoepje. De Antwerpse band, bestaande uit Anne-Sophie Ooghe (zang, gitaar), Dieter Beerten (zang, drums) en Koen Weverbergh (bas), weet als geen ander experiment en scherpe popgevoeligheid te combineren tot puntige songs die zich meteen in je oor nestelen. Daarbij put het trio uit hun liefde voor dromerige shoegaze en de chrome klanken van de jaren ’80, gecombineerd met hun feilloze smaak die ze doortrekken tot hun clips, artwork en outfits. Hun doorbraakalbum ‘Firepool’ (2020) leverde met ‘Daggers’, ‘94A9’ en ‘Alligot’ maar liefst drie singles op, en ook opvolger ‘Return To Dust’ (2022) heeft met ‘All Cool All Fine’ een absolute banger in huis. Eind januari bracht High Hi hun nieuwste album ‘Noonday Demon’ uit, opnieuw een stap vooruit in de carrière van deze ambitieuze band. Na een uitverkocht concert in de AB in het voorjaar passeerde High Hi deze zomer op Cactusfestival. Omdat we weten dat ze daar weer de sterren uit de hemel gaan spelen lag de uitnodiging voor Cactus Club al klaar! (bron : Cactusmuziekcentrum) Tickets en info : Donderdag 15 oktober 2026, CactusClub (Brugge/BE)