Sommige bands proberen genres te combineren. Andere bands lijken liever helemaal niet te kiezen. PLUME behoort duidelijk tot die tweede categorie. De Duitse alternative-heavyband beweegt zich op het snijvlak van metalcore, pop, elektronica, hyperpop en rock, waarbij zware gitaren en screams zonder problemen naast catchy melodieën en dansbare elektronische passages kunnen bestaan. Op 25 september verschijnt het debuutalbum Saferooms & Healing Frequencies via Arising Empire. Het album telt dertien tracks en laat vooral horen dat PLUME niet van plan is om zich door genregrenzen te laten tegenhouden. Lees hieronder onze BIR review van Saferooms & Healing Frequencies. PLUME bestaat uit Pascal Pashaee (zang), David Riederer (gitaar), Luka Lorch (keys) en Richard Kilian (drums). De band profileert zich niet alleen muzikaal, maar ook visueel als een nieuwe generatie rocksterren, waarbij glamrock-esthetiek en een moderne digitale uitstraling samenkomen. Ook live wordt dat doorgetrokken: de groep presenteert optredens als totaalervaringen waarin muziek, performance en beeld sterk met elkaar verbonden zijn. Dat theatrale en experimentele karakter is ook op Saferooms & Healing Frequencies goed terug te horen. PLUME omschrijft hun muziek zelf als pop die niet bang is om vuil te worden. Dat klinkt misschien als een marketingzin, maar op het album blijkt die omschrijving verrassend treffend. De nummers zijn vaak bijzonder toegankelijk, maar worden voortdurend voorzien van elektronische geluiden, vervormde gitaren, ritmische verrassingen en zwaardere vocalen. Het resultaat is een plaat die tegelijkertijd catchy en onvoorspelbaar is. Een opvallende binnenkomer Het album begint niet meteen met een muur van geluid. Relax... You're Here is een rustig, instrumentaal intro waarin een soort watergeluid en ruis op de achtergrond te horen zijn. Rond de twintigste seconde komt er gitaar bij, waarna het nummer uiteindelijk eindigt met een door een vrouwelijke gesproken tekst. Het is een korte kennismaking met de wereld van PLUME en voelt bijna alsof de luisteraar eerst de juiste omgeving binnen wordt geleid voordat het album echt losbarst. Die overgang komt met Digital Waterboarding. De track opent met een geluid dat bijna rechtstreeks uit een videogame lijkt te komen. Elektronica speelt vanaf het begin een belangrijke rol en zodra de catchy vocalen inzetten, ontstaat er zelfs een bijna boyband-achtige sfeer. Juist die combinatie is kenmerkend voor PLUME: iets kan op het eerste moment opvallend toegankelijk klinken, terwijl er onder het oppervlak veel meer gebeurt. Rond de twee minuten verandert het karakter van het nummer en komen er ruwere vocalen bij. Daarmee wordt duidelijk dat dit geen simpel popnummer is. Furious Icon borduurt daarop voort met een zeer catchy intro en een melodie die gedurende het nummer terug blijft keren. Riffs worden gecombineerd met een uitgesproken moderne digitale productie. De gitaren mogen stevig zijn, maar worden niet gebruikt om alle ruimte in te nemen. Elektronica is minstens zo belangrijk voor het totaalgeluid. Catchy met een rafelrand Een van de grootste kwaliteiten van Saferooms & Healing Frequencies is zonder twijfel het meezinggehalte. Frankincense is daar een goed voorbeeld van. De track begint met cleane vocalen die zich gemakkelijk laten volgen en heeft iets wat uitnodigt om mee te zingen. Het is bovendien het soort nummer dat je zonder problemen tijdens een lange autorit op zou kunnen zetten. Juist doordat PLUME de zware elementen niet voortdurend naar voren schuift, krijgen de melodieën voldoende ruimte. Daarna volgt SAFEROOM: RedSquares, een instrumentaal intermezzo van ruim anderhalve minuut. Na het meezingbare Frankincense voelt dit daadwerkelijk als een korte adempauze. De SAFEROOM-intermezzo's vormen daarmee niet alleen een stilistische keuze, maar zorgen ook voor rustmomenten binnen een album dat anders behoorlijk veel prikkels bevat. Met A Cure For A Knife's Blade wordt die rust vervolgens weer doorbroken. De track laat nadrukkelijk horen dat vocalist Pascal Pashaee niet alleen met cleane zang uit de voeten kan: de screams komen hier stevig naar voren. Toch voelt het nummer niet als een abrupte stijlbreuk. De elektronische elementen en catchy songwriting blijven overeind, waardoor ook dit zwaardere nummer logisch binnen het album past. Van boodschap naar dansvloer Don't Owe Me opent met de directe zin “You can't take my life”, waarna het herhalende “You don't owe me” de track een duidelijke boodschap meegeeft. Muzikaal zit er opnieuw een interessante tegenstelling in. Een vrolijk, bijna fluitachtig deuntje geeft het nummer een lichte uitstraling, terwijl de screams voor het nodige tegenwicht zorgen. PLUME lijkt er plezier in te hebben om zulke tegenstellingen naast elkaar te zetten: vrolijk tegenover zwaar, poppy tegenover agressief en digitaal tegenover organisch. Angel Engine is misschien wel een van de duidelijkste voorbeelden van de elektronische kant van PLUME. De track is opvallend dansbaar en heeft een hypnotiserend karakter. Met een house-remix zou het nummer zelfs niet volledig misstaan op een clubvloer. Tegelijkertijd blijft de zware achtergrond aanwezig. Dat is precies de combinatie waarmee PLUME zich probeert te onderscheiden. De band presenteerde Angel Engine eerder al als een nummer over paranoia, angst, identiteitsverlies en de zoektocht naar houvast tijdens een emotionele instorting. De donkere thematiek staat daardoor bewust tegenover de bijna euforische muzikale productie. Na die dansbare passage volgt SAFEROOM: Longing. Dit intermezzo klinkt bijna als wachtmuziek, met gefluister op de achtergrond en later enkele screams. Het is misschien niet het meest voor de hand liggende moment op de plaat, maar juist dit soort korte passages versterken het gevoel dat Saferooms & Healing Frequencies meer wil zijn dan een verzameling losse nummers. De tweede helft !REAL SPIRIT! Caught On Tape kabbelt vervolgens rustig voort en grijpt opnieuw terug naar een van de sterkste wapens van PLUME: de catchy vocalen. Het nummer is gemakkelijk mee te zingen en voelt daardoor toegankelijk, ondanks de elektronische en alternatieve productie. Met GIF-Length Heartbreak zijn we inmiddels bij de elfde track aangekomen. De titel is direct vanaf het begin duidelijk aanwezig: het nummer opent meteen met de woorden uit de titel. Ook de thematiek kan voor veel luisteraars herkenbaar zijn. Het nummer heeft iets eigentijds, bijna alsof de snelle, vluchtige manier waarop emoties tegenwoordig online worden gedeeld onderdeel van de song zelf is geworden. My Cortisol Face zoekt vervolgens naar de ideale balans tussen elektro en metalcore. Het is misschien wel een goede samenvatting van waar PLUME gedurende het hele album mee bezig is: twee werelden die op papier behoorlijk ver uit elkaar liggen, worden samengebracht tot één geluid. Het afsluitende If God Was In This (END)ROOM is opnieuw instrumentaal. Het nummer voelt bijna filmisch aan en geeft de plaat een bijzondere afsluiting. Waar een traditionele metalcoreplaat misschien zou eindigen met een laatste enorme breakdown of een emotionele climax, kiest PLUME voor iets anders. Het voelt bijna alsof je naar de aftiteling van een film kijkt. De luister-reis is voorbij, de beelden verdwijnen langzaam uit beeld en de luisteraar blijft achter met de indruk dat er zojuist een compleet universum voorbij is gekomen. Een album dat niet bang is om pop te zijn Wat Saferooms & Healing Frequencies uiteindelijk vooral interessant maakt, is de manier waarop PLUME met toegankelijkheid omgaat. Catchy zijn is hier geen bijzaak. Integendeel: veel nummers blijven gemakkelijk hangen en hebben een hoog meezinggehalte. Tegelijkertijd wordt die toegankelijkheid voortdurend onderbroken door screams, zware riffs, elektronische effecten en onverwachte productie-keuzes. Dat maakt het album modern zonder dat het volledig afstand doet van de rock- en metalbasis. De band lijkt niet geïnteresseerd in het maken van een ouderwetse metalplaat, maar ook niet in het simpelweg verwerken van wat elektronische effecten over een standaard metalcoreformule. PLUME probeert daadwerkelijk een eigen wereld te creëren. Daarbij helpen ook de instrumentale SAFEROOM-tracks. Ze geven het album ademruimte en zorgen ervoor dat de dertien nummers niet als één lange stroom van elektronische en zware geluiden aanvoelen. De plaat krijgt hierdoor iets filmisch en conceptueels, alsof de afzonderlijke tracks hoofdstukken binnen hetzelfde verhaal vormen. Saferooms & Healing Frequencies zal daardoor waarschijnlijk niet iedereen overtuigen die liever voor een traditionele metalcoreformule kiest. Daarvoor is PLUME simpelweg te poppy, te elektronisch en soms bewust te vreemd. Maar precies daarin zit ook de aantrekkingskracht. De band heeft duidelijk geen behoefte om zich te beperken tot één hokje. Saferooms & Healing Frequencies verschijnt op 25 september via Arising Empire, en is te pre-orderen via de volgende link. Track-list: 1. Relax...You're Here 2. Digital Waterboarding 3. Furious Icon 4. Frankincense 5. SAFEROOM: RedSquares 6. A Cure For A Knife's Blade 7. Don't Owe Me 8. Angel Engine 9. SAFEROOM: Longing 10. !REAL SPIRIT! Caught On Tape 11. GIF-Length Heartbreak 12. My Cortisol Face 13. If God Was In This (END)ROOM PLUME online Instagram | Facebook | YouTube | TikTok Hold Tight online Website | Instagram | Facebook | X | TikTok

De Amerikaanse metalband Wayfarer komt op 20 november 2026 met een nieuw studioalbum: Riders of the Setting Sun. Tegelijkertijd heeft de band de nieuwe single “Hollow Hearts On The Trail To Eden” uitgebracht, inclusief een officiële videoclip. . De zevende track van het album vormt volgens de band een somber en melancholisch middelpunt van de plaat. Met een meeslepende gitaarsolo vertelt het nummer het verhaal van een vermoeide reiziger die wordt geconfronteerd met twijfel, verraad en de gevolgen van zijn eigen keuzes. Terwijl de winter nadert, blijft alleen een leeg hart achter. Riders of the Setting Sun markeert bovendien een nieuwe fase voor Wayfarer. Voor het eerst werd de productie verzorgd door Ben Chisholm, bekend van zijn werk met Chelsea Wolfe. James Barone (Beach House) en Iver Sandøy (Enslaved) namen respectievelijk de opnames en de mix voor hun rekening. Op muzikaal gebied verkent Wayfarer nieuwe richtingen. Naast de vertrouwde elementen uit hun kenmerkende sound zijn er invloeden uit postpunk, Amerikaanse folk en rock-'n-roll te horen. Daarmee zet de band een bewuste stap buiten de grenzen van de extreme metalscene waarin ze oorspronkelijk bekend werd. Foto door: Manon Hure Het artwork van het album is afkomstig van de gerenommeerde kunstenaar Tony Stella, die vooral bekendstaat om zijn werk voor filmposters. De hoes van Riders of the Setting Sun behoort tot zijn laatste werken voordat hij eerder dit jaar overleed. Wayfarer en label Vesperian noemen de samenwerking dan ook een bijzondere eer. Het album verschijnt zowel digitaal als in verschillende fysieke uitvoeringen, waaronder cd, cassette en diverse vinylvarianten. Naast de reguliere zwarte vinyluitgave komen er verschillende gelimiteerde edities, waaronder picture vinyl en meerdere exclusieve kleurvarianten voor Europa en Noord-Amerika. Tracklist – Riders of the Setting Sun: The Dusklands – 04:58 Perdition's Crossing – 03:59 (feat. David Eugene Edwards) Black Roses & Early Graves – 04:45 Casey's Last Ride – 04:07 (feat. Kelly Schilling) Fell Spur – 02:52 Grey Country – 05:35 (feat. Munly J Munly) Hollow Hearts On The Trail To Eden – 05:35 Prairies Of Babylon – 05:15 (feat. Midwife) Riders of the Setting Sun verschijnt op 20 november 2026 via Vesperian. Pre-orderen is mogelijk via deze link.

De Franse instrumentale progressive post-rockband Could Seed heeft een livevideo uitgebracht voor “Druids”, de nieuwste single van het aanstaande tweede album Terminal. De plaat verschijnt op 23 oktober via Klonosphere Records. De video werd live opgenomen in Studio de la Fuie en laat vooral de dynamiek en onderlinge chemie van het viertal goed naar voren komen. Daarmee geeft Could Seed opnieuw een voorproefje van de gelaagde en sfeervolle sound die op Terminal centraal staat. “Druids” is volgens de band geïnspireerd door voorouders en de kennis die zij doorgaven. Could Seed licht de betekenis van het nummer als volgt toe: “This track refers to ancestors and their knowledge, specifically, how the bonds and interactions they shared with those around them were more respectful of differences and more integrated into their environment.” Met Terminal bouwt Could Seed voort op het geluid van het eerder verschenen en lovend ontvangen debuutalbum The Drop Crisis. De band zoekt daarbij nadrukkelijk de grenzen van zijn instrumentale aanpak op. De opnames en mix werden verzorgd door gitarist Jordan Jupin in Studio de la Fuie, terwijl Thibault Chaumont van Deviant Lab de mastering voor zijn rekening nam. Het album moet volgens de band een warme, diepe en heldere weergave van hun dynamische samenspel bieden. De visuele presentatie van Terminal wordt aangevuld met artwork van Ana Mady Sun en fotografie van Régine Cadillac. Terminal verschijnt op 23 oktober. Pre-orders zijn inmiddels beschikbaar via deze link. Could Seed online Linktree Klonosphere online Website | Facebook Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

Lilla vackra människa Tracklist En utväg Lilla vackra människa Det de vet Ett liv Statistiskt sett Bältad

Serena Cherry, bekend als voormalig gitarist en zangeres van Svalbard, heeft met haar soloproject Noctule een nieuwe single uitgebracht: ‘Goddess of Rot’. Het nummer is afkomstig van haar tweede album Extinguish Thy Flame, dat op 25 september verschijnt. Met Noctule laat Cherry zich opnieuw inspireren door de wereld van Elden Ring. Waar de muziek black metal en melodic death metal combineert, is ‘Goddess of Rot’ volgens Cherry een van de meest atmosferische en emotionele nummers op het nieuwe album. De song draait om Malenia, een van de beruchtste eindbazen uit de game, en haar tragische verhaal rond haar broer Miquella en de allesverwoestende Scarlet Rot. Cherry omschrijft het nummer als een track die vooral fans van haar voormalige band Svalbard zou kunnen aanspreken: “Honestly? I think this is the solo song that Svalbard fans will appreciate the most. It has the big reverb-drenched leads, the pretty-yet-sad harmonies, a balance of emotional screams and delicate clean singing.” Muzikaal kiest Cherry op ‘Goddess of Rot’ voor een wat tragere en minder zware aanpak. Daarbij noemt ze onder meer de atmosferische Finse metal van Insomnium en Sentenced en de depressive suicidal black metal van Thy Light als invloeden. Ook de thematiek van het nummer is sterk verbonden met Malenia. Cherry ziet in haar verhaal een tragische combinatie van liefde, opoffering en verlies. “In the fight to protect those you love, you can get destroyed beyond recognition. When love morphs into sacrifice that leads to inevitable loss.” Over haar persoonlijke band met het personage zegt Cherry: “I deeply connected with her tragic story, so I wrote a song about Malenia to encapsulate the abandonment she suffers but also pay sonic tribute to the devastating power of her Scarlet Rot.” ‘Goddess of Rot’ volgt op ‘Lord of Blood’, de eerste single van Extinguish Thy Flame. Over die eerdere release schreven we hier bij BIR eerder al, zie dit nieuwsbericht. Met de twee singles geeft Noctule inmiddels een duidelijke eerste indruk van het album, waarop Cherry haar liefde voor Elden Ring vertaalt naar een eigen vorm van donkere, melodische metal. Extinguish Thy Flame verschijnt op 25 september. Noctule online Bandcamp | Apple Music | Instagram | Spotify | YouTube

De Zweedse crust- en D-beatband KNIVAD heeft de nieuwe single 'Statistiskt sett' uitgebracht. Met 'Statistiskt sett' laat KNIVAD horen waar de band voor staat: een compromisloze mix van rauwe hardcorepunk 'Statistiskt sett' geldt als een van de meest aangrijpende en duistere momenten op het album en biedt Tracklist Lilla vackra människa En utväg Lilla vackra människa Det de vet Ett liv Statistiskt sett Bältad De nieuwe single 'Statistiskt sett' is nu beschikbaar via de bekende streamingdiensten.

Rise Of The Northstar is terug. De Franse rap-metalband heeft met “NERV(E)” een nieuwe single uitgebracht en doet daarmee precies wat je van de band mag verwachten: dikke grooves, agressieve vocals, stevige riffs en een refrein dat lekker blijft hangen. De timing is ook niet geheel toevallig. Met de start van een nieuwe tour door Frankrijk voor de deur, waarbij ten56. als support meegaat, wilde de band fans nog snel iets nieuws voorschotelen. “NERV(E)” ontstond tijdens de schrijfsessies voor het vierde album van de band. Destijds droeg het nummer simpelweg de naam “Song 27”, maar het lukte niet om de track op tijd af te krijgen voor het album. Nu krijgt het nummer alsnog zijn moment. Vitia, de frontman van Rise Of The Northstar, legt uit: “NERV(E) came together during the writing sessions for our fourth album, ‘C4!NPW!!’. Back then, it was simply called ‘Song 27,’ but I didn't have time to finish it before the album was released. We want to give our fans something new before the end of the year, purely for the love of riffs and because this is what we love doing: writing great songs.” Opgekropte woede De track draait volgens Vitia om het gevoel dat je steeds meer dingen moet inslikken binnen een systeem dat alleen maar harder lijkt te worden. Daarbij grijpt de band opnieuw terug naar een duidelijke Japanse inspiratiebron. De hoofdpersonages uit Neon Genesis Evangelion dienen als metafoor. Zij worden gebruikt door de geheime organisatie NERV, krijgen te maken met geweld waar ze nauwelijks controle over hebben en worden midden in een conflict gegooid dat veel groter is dan zijzelf. Dat gevoel van ingehouden woede komt volgens Vitia perfect samen in één zin: “Calm like a bomb.” En precies dat hoor je terug in “NERV(E)”. De spanning wordt opgebouwd om uiteindelijk flink te ontploffen. Voor de pre-chorus ging Vitia daarbij naar eigen zeggen volledig tot het uiterste. Band foto door: Aurore Angélique Ook de videoclip houdt het opvallend simpel. Geen ingewikkeld verhaal of gigantische productie: gewoon vijf muzikanten met hun instrumenten. De video werd geregisseerd door Pavel Trebukhin, bekend van B2B en FALCON. Voor de productie van de track schakelde Rise Of The Northstar bovendien de hulp in van Flo van LANDMVRKS. Hij hielp de band om het nummer verder vorm te geven en nam ook de mix en mastering voor zijn rekening. Volgens Vitia is het resultaat precies wat Rise Of The Northstar in 2026 moet zijn: “The result is a track that perfectly embodies what ROTNS is in 2026: A Metal band.” Van Neo Paris naar de rest van de wereld Rise Of The Northstar komt uit de Parijse suburbs en heeft zich de afgelopen jaren stevig op de kaart gezet met hun mix van metal, hardcore, rap en Japanse invloeden. De band heeft inmiddels vier albums en twee EP's uitgebracht en stond op festivals als Hellfest, Graspop, Jera On Air, Greenfield, Impericon Festival, Brutal Assault en Tolminator. Met tracks als “Here Comes The Boom”, “Showdown”, “Neo Paris” en “Back 2 Basics” (die laatste samen met LANDMVRKS) heeft ROTN bovendien een flinke hoeveelheid streams verzameld. “Back 2 Basics” verscheen op het meest recente album Chapter 04: Red Falcon Super Battle! Neo Paris War!!, dat in november 2025 verscheen. Nerv(e) is te streamen via de volgende link. Singularités PR Agency online Website Instagram Facebook Instagram

De Australische rockband The Rorts presenteert met ‘Big Decisions’ hun debuut-EP: een energieke release vol rauwe gitaren, melodieuze hooks en de ongefilterde kracht van klassieke rock-‘n-roll. Over The Rorts De driekoppige band komt uit Geelong en de Surf Coast en put uit de rijke muzikale geschiedenis van die regio, waar in de jaren ’90 een levendige en invloedrijke undergroundscene ontstond. The Rorts zijn ontstaan uit de restanten van die roemruchte Geelong-periode en brengen de geest van toen samen met een frisse, hedendaagse indie-rocksound. Verwacht geen overbodige franje, maar nummers die draaien om energie, dynamiek en sterke melodieën. Met hun directe aanpak en stevige live-mentaliteit sluiten ze aan bij de traditie van bands die hun muziek vooral laten spreken. Debuut-EP De debuut-EP ‘Big Decisions’ vormt het eerste hoofdstuk van de band en laat een groep muzikanten horen die duidelijk weten wat ze willen: pakkende riffs, krachtige ritmes en songs die blijven hangen. De gelijknamige single geeft alvast een goed beeld van de sound van The Rorts: luid, gedreven en vol karakter. Met ‘Big Decisions’ zetten The Rorts zichzelf op de kaart als een nieuwe naam uit de Australische rockscene, maar wel met een flinke dosis ervaring en historie achter zich. De band bewijst dat de rauwe energie van de Geelong-rocktraditie nog altijd springlevend is. The Rorts – ‘Big Decisions’ is te streamen via de volgende link.

De Noorse grindcoreband Beaten To Death heeft op 20 augustus via Decibel Magazine de nieuwe single ‘The Tolerator’ uitgebracht. Het nummer is afkomstig van het aankomende zevende studioalbum Vntrve, dat op 23 oktober verschijnt via Mas-Kina Recordings. Cover art door: William Hay | Link via Decibel ‘The Tolerator’ volgt op de eerder verschenen single ‘Sunburnt Satanist’ en geeft een voorproefje van een album waarop razendsnelle grindcore wordt gecombineerd met onverwachte melodieën, vreemde hooks, metalinvloeden en de nodige absurditeit. Volgens de band draait ‘The Tolerator’ om het idee dat tolerantie ook te ver kan worden doorgevoerd. De hoofdpersoon van het nummer accepteert en tolereert werkelijk alles en begint zijn gebrek aan protest zelfs als een soort superkracht te zien. Zoals Beaten To Death het zelf omschrijft, zijn de bandleden naar eigen zeggen een soort ‘emo band’ die hun ellende voor het vermaak van anderen tentoonstelt. Op muzikaal gebied is er bovendien een opvallende rol weggelegd voor de saxofoon. Beaten To Death verwijst daarbij naar de lange geschiedenis van saxofoon binnen de extreme muziek, met onder meer Siege, Naked City, Brutal Truth en Napalm Death als voorbeelden. Saxofonist Bendik Brænne kiest op ‘The Tolerator’ echter voor een minder vrije en jazzy benadering, passend bij het eigenzinnige geluid van de band. Met releases als Xes and Strokes, Last Maar, Ik Verhuis Naar Het Bos en Sunrise Over Rigor Mortis heeft Beaten To Death zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de meest onvoorspelbare extreme metalbands uit Noorwegen. Ook op Vntrve lijkt de groep zich weinig aan te trekken van genregrenzen. Vntrve verschijnt op 23 oktober. De pre-order link wordt binnenkort gedeeld. 'The Tolerator' is te streamen via Decibel via de volgende link. Beaten To Death bestaat uit: Anders Bakke (She Said Destroy) – zang Martin Rygge (Insense, Grant the Sun) – gitaar, backing vocals Tommy Hjelm (Insense) – gitaar, backing vocals Christian ‘Bartender’ Svendsen (Tsjuder, The Cumshots) – drums Beaten To Death online Instagram | Facebook | Website Mas-Kina Recordings online Instagram | Facebook | Website Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

De Amerikaanse metalcoreband Altarheart maakt zich op voor de release van hun nieuwe album Prone To Wander. De band uit Charleston, West Virginia brengt met de plaat een mix van progressieve metalcore, zware riffs, melodie en sfeervolle passages. Het album verschijnt op 25 september via Rottweiler Records. Altarheart begon in 2023 als soloproject van multi-instrumentalist Anthony Conn. Hij werkte in eerste instantie alleen aan verschillende singles en bracht het album Deny Thyself uit, waarin zijn melodische en progressieve benadering van metalcore al duidelijk naar voren kwam. Niet veel later sloot zijn broer Alex Conn zich aan als drummer en groeide Altarheart uit tot een volledige band. Met de EP Creatures Here Below, die in oktober 2024 verscheen, wist de band de aandacht te trekken. JesusFreakHideout omschreef de release als “heavy, bold, and enjoyable from start to finish” en noemde Altarheart “an act to keep an eye on”. Die woorden bleven niet onopgemerkt, want Rottweiler Records zag potentie in de band en tekende Altarheart voor hun volgende full-length album. Track List - Prone To Wander 01 - Wayward 02 - Mortal Man (feat. Scapegoat) 03 - Not Well 04 - Rustbelt 05 - Consider The Lillies 06 - Low Souls 07 - Brother, Sister 08 - Weaken My Flesh (feat. Michael Grice) 09 - Streets Of Mold 10 - Island Of One 11 - Reconcile 12 - For Those Who Have Wandered Away Meer informatie over Altarheart hun muziek is te verkrijgen via de volgende link. Line-up: Anthony Conn – Gitaar, bas en zang Alex Conn – Drums Scapegoat – Aanvullende zang op ‘Mortal Man’ Michael Grice – Aanvullende zang op ‘Weaken My Flesh’

De Israëlische alternative-metalband WALKWAYS heeft de laatste voorproef van het aankomende album A Reminder uitgebracht. De nieuwe single 'A Devil's Mist (Fire)' verschijnt samen met een videoclip en vormt de afsluitende release voorafgaand aan het nieuwe album, dat op 28 augustus verschijnt via Wild Thing Records. Met A Devil's Mist (Fire) richt WALKWAYS zich op de donkere kanten van de moderne samenleving. De band kaart thema's aan als oppervlakkigheid, narcisme, overconsumptie en de gevolgen van menselijke hebzucht voor zowel de planeet als haar bewoners. Volgens frontman Ran Yerushalmi leven we in een comfortabele illusie die uiteindelijk omslaat in vernietiging: “I believe we’re standing at the edge of self-inflicted collapse. Blinded by a luxurious mist of comfort and indulgence, we wait for clarity instead of choosing change. But the mist doesn’t fade—it ignites. And when it does, it becomes the fire that devours us whole.” Foto door: Yodan Abad Het nieuwe album A Reminder belooft de meest persoonlijke plaat uit de carrière van WALKWAYS te worden. Waar voorganger Bleed Out, Heal Out (2019) de band internationaal op de kaart zette, duikt de nieuwe release nog dieper in thema's als terugval, herstel, woede, acceptatie en mentale veerkracht. De combinatie van zware riffs en melodieuze passages blijft daarbij het handelsmerk van de band. Over het album zegt Yerushalmi: “I wish I had this album to listen to back when I was extremely troubled and had no-one to hold on to.” Door de jaren heen bouwde WALKWAYS een sterke live-reputatie op met tournees door Europa en het Verenigd Koninkrijk. De band stond op festivals als Wacken Open Air, Hellfest en Euroblast, en verzorgde supportshows voor onder meer Avenged Sevenfold, Disturbed, In Flames, Jinjer, Devin Townsend en Ne Obliviscaris Tracklist "A Reminder" 1. A Reminder 2. A F**k You, A Thank You 3. A Devil's Mist (Fire) 4. A Virus. Prove Me Wrong 5. Abiding Stress to Unstress 6. Again & Again & Again 7. Alone Together 8. All For You 9. A Kiss on the Forehead 10. A Programmed Mistake 11. Autonomic Wrath 12. Another Relapse, Another Release 13. A Smile (Soul Deep) Het album pre-order, pre-save je via de volgende link. Bandleden Ran Yerushalmi – zang Bar Caspi – gitaar Yoni Menner – gitaar Avihai Levy – bas Priel Horesh – drums WALKWAYS online: Website || Facebook || Instagram || YouTube || Spotify

Het Nederlandse doom-metalproject Svjetlost heeft zijn debuutalbum The Forever Silent volledig online gezet. Invisible Oranges streamt de plaat exclusief in zijn geheel, vlak voor de officiële release op 24 juli via Shadow of Sorrow Records. Artwork door: Tinus Kardolus Sfeervolle doom Met The Forever Silent presenteert Svjetlost een zware en sfeervolle doom-plaat waarin loodzware riffs, hypnotiserende passages en persoonlijke verhalen samenkomen. Invisible Oranges noemt het album een combinatie van diepe doom, bezwerende zang en meeslepende gitaarpartijen. Svjetlost is het soloproject van Jamie Kobić, gitarist en vocalist van de Nederlandse doomformatie Gavran. Het project ontstond tijdens de lockdownperiode en groeide uit tot een persoonlijk album waarin Kobić zijn liefde voor doom en stoner metal combineert met zijn Bosnische achtergrond. De band begon vanuit invloeden van onder meer Sleep, High on Fire en OM, maar vond uiteindelijk een eigen geluid door elementen uit de Sevdah, de traditionele muziek uit Bosnië en Herzegovina, toe te voegen. De melancholische melodieën en emotionele lading van die muziek zijn duidelijk terug te horen in de lange, meeslepende composities op het album. Het erfgoed van Bosnië De geschiedenis en het erfgoed van Bosnië vormen een belangrijk thema op The Forever Silent. “Lands of Suffering” gaat over de gevolgen van oorlog en verdeeldheid, “The Golden Lilies” is een eerbetoon aan Mostar en “Between the Peaks” vertelt een familiegeschiedenis die teruggaat over meerdere generaties en twee wereldoorlogen. Voor de productie werkte Kobić samen met Freek van Rooyen (Gavran), die de opnames verzorgde. Marius Prins (Throwing Bricks) nam de mix voor zijn rekening, terwijl Alan Douches de mastering deed. Het artwork werd gemaakt door Tinus Kardolus. Pre-orders van The Forever Silent zijn beschikbaar via de volgende link. Svjetlost Online Bandcamp Facebook Instagram