Albums | Plume - Saferooms & Healing Frequencies

9 minuten geleden

6 minuten om te lezen

Sommige bands proberen genres te combineren. Andere bands lijken liever helemaal niet te kiezen. PLUME behoort duidelijk tot die tweede categorie. De Duitse alternative-heavyband beweegt zich op het snijvlak van metalcore, pop, elektronica, hyperpop en rock, waarbij zware gitaren en screams zonder problemen naast catchy melodieën en dansbare elektronische passages kunnen bestaan.

Op 25 september verschijnt het debuutalbum Saferooms & Healing Frequencies via Arising Empire. Het album telt dertien tracks en laat vooral horen dat PLUME niet van plan is om zich door genregrenzen te laten tegenhouden. Lees hieronder onze BIR review van Saferooms & Healing Frequencies.

PLUME bestaat uit Pascal Pashaee (zang), David Riederer (gitaar), Luka Lorch (keys) en Richard Kilian (drums). De band profileert zich niet alleen muzikaal, maar ook visueel als een nieuwe generatie rocksterren, waarbij glamrock-esthetiek en een moderne digitale uitstraling samenkomen. Ook live wordt dat doorgetrokken: de groep presenteert optredens als totaalervaringen waarin muziek, performance en beeld sterk met elkaar verbonden zijn.

Dat theatrale en experimentele karakter is ook op Saferooms & Healing Frequencies goed terug te horen. PLUME omschrijft hun muziek zelf als pop die niet bang is om vuil te worden.

Dat klinkt misschien als een marketingzin, maar op het album blijkt die omschrijving verrassend treffend. De nummers zijn vaak bijzonder toegankelijk, maar worden voortdurend voorzien van elektronische geluiden, vervormde gitaren, ritmische verrassingen en zwaardere vocalen. Het resultaat is een plaat die tegelijkertijd catchy en onvoorspelbaar is.

https://youtu.be/MOw3kO__h7E?si=BJgqHvD8-3KOc-K0

Een opvallende binnenkomer

Het album begint niet meteen met een muur van geluid. Relax... You're Here is een rustig, instrumentaal intro waarin een soort watergeluid en ruis op de achtergrond te horen zijn.

Rond de twintigste seconde komt er gitaar bij, waarna het nummer uiteindelijk eindigt met een door een vrouwelijke gesproken tekst. Het is een korte kennismaking met de wereld van PLUME en voelt bijna alsof de luisteraar eerst de juiste omgeving binnen wordt geleid voordat het album echt losbarst.

Die overgang komt met Digital Waterboarding. De track opent met een geluid dat bijna rechtstreeks uit een videogame lijkt te komen. Elektronica speelt vanaf het begin een belangrijke rol en zodra de catchy vocalen inzetten, ontstaat er zelfs een bijna boyband-achtige sfeer. Juist die combinatie is kenmerkend voor PLUME: iets kan op het eerste moment opvallend toegankelijk klinken, terwijl er onder het oppervlak veel meer gebeurt. Rond de twee minuten verandert het karakter van het nummer en komen er ruwere vocalen bij. Daarmee wordt duidelijk dat dit geen simpel popnummer is.

Furious Icon borduurt daarop voort met een zeer catchy intro en een melodie die gedurende het nummer terug blijft keren. Riffs worden gecombineerd met een uitgesproken moderne digitale productie. De gitaren mogen stevig zijn, maar worden niet gebruikt om alle ruimte in te nemen. Elektronica is minstens zo belangrijk voor het totaalgeluid.

https://youtu.be/bqZyn-3J7W8?si=JGHKgwNj0YhRJVXs

Catchy met een rafelrand

Een van de grootste kwaliteiten van Saferooms & Healing Frequencies is zonder twijfel het meezinggehalte. Frankincense is daar een goed voorbeeld van. De track begint met cleane vocalen die zich gemakkelijk laten volgen en heeft iets wat uitnodigt om mee te zingen. Het is bovendien het soort nummer dat je zonder problemen tijdens een lange autorit op zou kunnen zetten. Juist doordat PLUME de zware elementen niet voortdurend naar voren schuift, krijgen de melodieën voldoende ruimte.

Daarna volgt SAFEROOM: RedSquares, een instrumentaal intermezzo van ruim anderhalve minuut. Na het meezingbare Frankincense voelt dit daadwerkelijk als een korte adempauze. De SAFEROOM-intermezzo's vormen daarmee niet alleen een stilistische keuze, maar zorgen ook voor rustmomenten binnen een album dat anders behoorlijk veel prikkels bevat.

Met A Cure For A Knife's Blade wordt die rust vervolgens weer doorbroken. De track laat nadrukkelijk horen dat vocalist Pascal Pashaee niet alleen met cleane zang uit de voeten kan: de screams komen hier stevig naar voren. Toch voelt het nummer niet als een abrupte stijlbreuk. De elektronische elementen en catchy songwriting blijven overeind, waardoor ook dit zwaardere nummer logisch binnen het album past.

https://youtu.be/8eCRcKyzGO4?si=b2VnpnoMMpQswO1l

Van boodschap naar dansvloer

Don't Owe Me opent met de directe zin “You can't take my life”, waarna het herhalende “You don't owe me” de track een duidelijke boodschap meegeeft. Muzikaal zit er opnieuw een interessante tegenstelling in. Een vrolijk, bijna fluitachtig deuntje geeft het nummer een lichte uitstraling, terwijl de screams voor het nodige tegenwicht zorgen.

PLUME lijkt er plezier in te hebben om zulke tegenstellingen naast elkaar te zetten: vrolijk tegenover zwaar, poppy tegenover agressief en digitaal tegenover organisch.

Angel Engine is misschien wel een van de duidelijkste voorbeelden van de elektronische kant van PLUME. De track is opvallend dansbaar en heeft een hypnotiserend karakter. Met een house-remix zou het nummer zelfs niet volledig misstaan op een clubvloer. Tegelijkertijd blijft de zware achtergrond aanwezig. Dat is precies de combinatie waarmee PLUME zich probeert te onderscheiden. De band presenteerde Angel Engine eerder al als een nummer over paranoia, angst, identiteitsverlies en de zoektocht naar houvast tijdens een emotionele instorting. De donkere thematiek staat daardoor bewust tegenover de bijna euforische muzikale productie.

https://youtu.be/xFSwSD7s-tg?si=1FXBwzKiSgzYgXWI

Na die dansbare passage volgt SAFEROOM: Longing. Dit intermezzo klinkt bijna als wachtmuziek, met gefluister op de achtergrond en later enkele screams. Het is misschien niet het meest voor de hand liggende moment op de plaat, maar juist dit soort korte passages versterken het gevoel dat Saferooms & Healing Frequencies meer wil zijn dan een verzameling losse nummers.

De tweede helft

!REAL SPIRIT! Caught On Tape kabbelt vervolgens rustig voort en grijpt opnieuw terug naar een van de sterkste wapens van PLUME: de catchy vocalen. Het nummer is gemakkelijk mee te zingen en voelt daardoor toegankelijk, ondanks de elektronische en alternatieve productie.

Met GIF-Length Heartbreak zijn we inmiddels bij de elfde track aangekomen. De titel is direct vanaf het begin duidelijk aanwezig: het nummer opent meteen met de woorden uit de titel. Ook de thematiek kan voor veel luisteraars herkenbaar zijn. Het nummer heeft iets eigentijds, bijna alsof de snelle, vluchtige manier waarop emoties tegenwoordig online worden gedeeld onderdeel van de song zelf is geworden.

My Cortisol Face zoekt vervolgens naar de ideale balans tussen elektro en metalcore. Het is misschien wel een goede samenvatting van waar PLUME gedurende het hele album mee bezig is: twee werelden die op papier behoorlijk ver uit elkaar liggen, worden samengebracht tot één geluid.

Het afsluitende If God Was In This (END)ROOM is opnieuw instrumentaal. Het nummer voelt bijna filmisch aan en geeft de plaat een bijzondere afsluiting. Waar een traditionele metalcoreplaat misschien zou eindigen met een laatste enorme breakdown of een emotionele climax, kiest PLUME voor iets anders.

Het voelt bijna alsof je naar de aftiteling van een film kijkt. De luister-reis is voorbij, de beelden verdwijnen langzaam uit beeld en de luisteraar blijft achter met de indruk dat er zojuist een compleet universum voorbij is gekomen.

Een album dat niet bang is om pop te zijn

Wat Saferooms & Healing Frequencies uiteindelijk vooral interessant maakt, is de manier waarop PLUME met toegankelijkheid omgaat. Catchy zijn is hier geen bijzaak. Integendeel: veel nummers blijven gemakkelijk hangen en hebben een hoog meezinggehalte. Tegelijkertijd wordt die toegankelijkheid voortdurend onderbroken door screams, zware riffs, elektronische effecten en onverwachte productie-keuzes.

Dat maakt het album modern zonder dat het volledig afstand doet van de rock- en metalbasis.

De band lijkt niet geïnteresseerd in het maken van een ouderwetse metalplaat, maar ook niet in het simpelweg verwerken van wat elektronische effecten over een standaard metalcoreformule. PLUME probeert daadwerkelijk een eigen wereld te creëren.

Daarbij helpen ook de instrumentale SAFEROOM-tracks. Ze geven het album ademruimte en zorgen ervoor dat de dertien nummers niet als één lange stroom van elektronische en zware geluiden aanvoelen. De plaat krijgt hierdoor iets filmisch en conceptueels, alsof de afzonderlijke tracks hoofdstukken binnen hetzelfde verhaal vormen.

Saferooms & Healing Frequencies zal daardoor waarschijnlijk niet iedereen overtuigen die liever voor een traditionele metalcoreformule kiest. Daarvoor is PLUME simpelweg te poppy, te elektronisch en soms bewust te vreemd. Maar precies daarin zit ook de aantrekkingskracht. De band heeft duidelijk geen behoefte om zich te beperken tot één hokje.

Saferooms & Healing Frequencies verschijnt op 25 september via Arising Empire, en is te pre-orderen via de volgende link.