Sounds | The Desolation Process - The Drowning Cure
- Michael Vandenbosch
- 23 uur geleden
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 2 uur geleden
Is er leven na de dood? Kun je dansen op de maan? Bestaat er een plek tussen de sterren waar ik heen kan? Op die vragen moet ik je het antwoord schuldig blijven.
Wat ik wƩl weet: er is leven na Thurisaz.
Na het einde van de legendarische band uit Wervik bundelen gitarist Matthias Theuwen en drummer Pepijn De Raeymaecker de krachten met leden van Stories From the Lost en Growing Horns in The Desolation Process.
Debuutsingle The Drowning CureĀ klinkt, net als de line-up, als een samensmelting: post-, black(ened)- en doom metal, overgoten met een stevige sludgy saus.
Terwijl Mathieu Vanlandtschoote met unclean vocals een nog uncleaner verhaal brengt, ontvouwt zich daarachter een dynamisch en meeslepend geheel dat in amper vierenhalve minuut naar een episch hoogtepunt groeit.
Behoorlijk gedisciplineerd - dikwijls lopen zo'n tracks uit tot een halve aflevering van South Park.
Het resultaat is dat de aandacht niet verslapt, integendeel, deze veelbelovende eerste worp geeft vooral zin in meer.
Live:
vrijdag, 17 april, Growing Horns, Stories From The Lost, The Desolation Process and Promethean, Asgaard, Gentbrugge (BE)
Meer info
The Desolation Process is a five-piece entity from Belgium devoted to sculpting sonic monuments of suffocating despair, ritual decay, and inner ruin. Built from the ashes and experience of bands such as Thurisaz, Stories From the Lost, Kauna and Growing Horns, the band channels the emotional weight of post-metal, the bleakness of blackened doom and the slow violence of sludge into something deeply intimate and crushing. The Desolation Process does not seek to romanticize darkness. Their music explores the aftermath of loss ā the quiet moments where identity dissolves, memory rots, and existence becomes a slow erosion of self. Songs function less as standalone pieces and more as fragments of a larger emotional descent. Live performances embrace an immersive aesthetic of decay and ritual: rusted imagery, suffocating atmosphere, and an unrelenting focus on sonic weight over spectacle.
āThe Drowning Cureā explores a brutal psychiatric treatment in which a patient is repeatedly immersed in freezing water to ācureā his perceived insanity. What begins as a method of control slowly transforms into a psychological descent. As the cold strips away sensation and resistance, the patient detaches from the world above him. The treatment meant to erase his identity instead reveals something deeper and more disturbing. What the doctors attempt to suppress becomes the only truth that remains. There is no recovery. No reintegration. Only the realization that the water was never meant to cleanse ā it was meant to dissolve the self.
