Festivalverslag | Sweden Rock Festival - Zaterdag

De laatste dag van Sweden Rock Festival valt op de Zweedse nationale feestdag.

6 juni is de geboortedag van Zweden en wordt groots gevierd, ook op Sweden Rock. Dus voor deze aangelegenheid heeft een groot aantal van de metalheads het zwart en leer verruild voor geel, blauw en soms zelfs traditionele klederdracht.

Vandaag is het dus feest, extra feest. En dat is het zeker bij de heren van Jayler, die de muzikale aftrap geven op het Blåkläder podium. En eerlijk is eerlijk, als je niet bij de opening bent geweest vandaag, dan heb je misschien wel de beste show van het festival gemist. Deze band weet het Jimi Hendrix gevoel van de 70s neer te zetten. Het is een slagje harder waardoor het richting metal gaat, maar serieus, een biertje, een jointje, de zon en deze muziek brengen je zo terug naar de jaren 70.

Nog nagenietend van Woodstockachtige vibes volgt de officiële viering van de nationale feestdag. Er worden op het “Sweden” podium drie nummers ter ere van Zweden gezongen en afsluitend het volkslied. Met als gast artiest Tommy Johansson, die dezelfde hoge noten haalt als zangeres Nina, is het een waardige en mooi korte viering zo aan het begin van de festivaldag. En zoals op het podium gezegd werd, het volkslied zingen was een goede oefening voordat het WK Voetbal begint.

Tegen de tijd dat deze viering klaar is, loopt het gehele publiek naar de band Treat die op één van de grote podia een klassieke rockshow staat te geven. Hoewel de meer klassieke rock echt het geluid van dit festival is, is de rest van de programmering vandaag wat steviger.

De Zweeds/Noorse band Clawfinger geeft een knallende show op het hoofdpodium in de stijl van Rage against the Machine. Punk, metal en rap in een jasje dat net hard genoeg is om een moshpit te starten, maar net niet hard genoeg om hem gaande te houden. Toch slagen de bandleden erin een knallende show neer te zetten. Deze band is het zeker waard om vaker te gaan bekijken.

Wie zeker ook een bezoek verdiende, was de band Allt. Deze Zweedse band doet denken aan het oude Linkin Park, maar dan hard, rawer, donkerder en jonger. Zij weten wel degelijk een grote moshpit op gang te krijgen en het publiek lekker te laten crowdsurfen. Naast Jayler vind ik Allt toch één van de beste bands van de dag.

Vandaag krijgt het publiek eigenlijk geen tijd voor een lunch of enige vorm van eten. Tegen de tijd dat Allt klaar was, begonnen Candlemass en Lakeview aan hun set. Het is dan ook heel fijn dat er op dit festival geen wachtrijen voor de eet- en drankkramen zijn en dat ze over het hele terrein verspreid staan. Onderweg naar Candlemass dus even snel een tosti halen was dus de lunch van de dag. Terwijl Candlemass al lang geen jonge band meer is, gaat de show, snel, hard en strak. Bij deze heren nog geen spoor van leeftijd te bekennen in hun muziek en set. Het is doom metal, maar dan met een beetje pit. Ook deze band is een hele positieve ontdekking voor mij, ééntje waar ik hopelijk meer van ga zien.

Lakeview is het beste te omschrijven als cowboy metal die verrassend leuk klinkt. Hun unieke geluid is een hybride tussen country en metal en op de een of andere manier werkt het. Het publiek is best groot en geniet duidelijk van deze Amerikaanse act die zijn debuut maakt op Sweden Rock.

Natuurlijk is een festival dat samenvalt met de Zweedse nationale feestdag niet compleet zonder nog een Zweedse legende op het hoofdpodium. Later in de middag is het woord dan ook aan Yngwie Malmsteen. Voor de mensen die hem niet kennen, deze man is een gitaarvirtuoos die op gelijke voet staat met Richie Blackmore. En dat maakt hij ook waar op het podium. Wat een geweldig geluid krijgt deze man uit zijn gitaren!

Het is dinner time, en eigenlijk zou ik daarna op het hoofdveld blijven voor Alestorm, maar omdat er toch iets moet worden gegeten, maak ik een pitstop bij het “Sweden” podium waar Thrown gaat spelen. Deze metalcore band krijgt het voor elkaar om de hardste en grootste moshpit van het festival te creëren. Dit ging zo hard, dat ook deze fotograaf nu het blauw van de Zweedse vlag draagt, op de huid dan wel. Maar wat was het leuk en gaaf!

En bij Alestorm gaat het er ook niet zachtjes aan toe. Crowdsurfers, moshpits en luid meezingend publiek maakte deze pirate party compleet en superleuk.

Op een gegeven moment was een beetje verlichting van al die harde metal dan ook wel welkom. Vooral omdat de Gotenburgse band, The Halo Effect er met een snoeiharde set aankomt. Dit was niet de eerste keer dat ik The Halo Effect zag, maar zelf ik was verrast hoe goed deze show was. En misschien ook wel een beetje met hoe hard het werkelijk ging.

Dit alles schrijf ik terwijl ik aan het bijkomen ben van al dit geweld. Ondertussen zit ik te luisteren naar de show van de iconische Zweedse zanger Magnus Uggla. Zijn aanwezigheid op het festival is een grote discussie, omdat het eigenlijk meer pop en rock is dan echte metal. Eerlijk, het doet mij denken aan een hardere versie van Andre Hazes. Helaas klinkt het alsof er bij deze show van uitgegaan wordt dat als de bas maar hard genoeg staat, de slechte zang niet zo opvalt. Zelfs aan de andere kant van het terrein trilt het water in de kopjes en klinkt de hele show eigenlijk niet echt goed.

De band Hällas die tegelijkertijd op het kleinere podium staat, klinkt wel goed. Helaas krijg ik hier maar één nummer van mee. Ik had graag meer gezien van deze theatrale show.

De afsluiter van het festival is Bring me the Horizon. Voor een dag die al stevig in de harde muziek zat, is dit een waardige afsluiter voor een mooi festival.

Om ook mijn artikelen over dit festival waardig af te sluiten, hierbij mijn conclusie over Sweden Rock Festival 2026.

Sweden Rock Festival is precies zoals Zweden zelf zijn. Nostalgisch, knus, netjes, gezellig, vriendelijk en chauvinistisch. Opvallend is dat de programmering heel erg gericht is op 50-plussers. De bands zijn over het algemeen oude rockbands, of bands die dat gevoel opwekken. Ja, er is ruimte voor nieuwe bands, maar je merkt direct dat de Zweden daar minder geïnteresseerd in zijn.

Hierdoor voelt het heel erg alsof er weinig interesse is in de ontwikkeling van nieuwere bands of het ontdekken van internationale acts. Als je hiernaar vraagt, dan komen ze lachend met het antwoord dat de zanger van Saxon nog niet zo oud is. Maar echt een serieus antwoord krijg je niet. Wonend in Zweden is dit mijn ervaring over alles. Als je iets aankaart dat gevoelig ligt, dan wordt het met een grapje afgedaan en krijg je uiteindelijk geen echt antwoord.

Toch heeft Sweden Rock Festival iets heel speciaals. Het heeft een gevoel van geborgenheid, veiligheid en het even ongecontroleerd kunnen genieten. In het mooie kustplaatsje Norje, waar één keer per jaar de hele omgeving verandert in een metalfestival, heerst een sfeer van vriendschap, broederschap en begrip. Begrip voor het feit dat het festival inderdaad een feestje van de oudere metalheads is, maar ook dat het een plek is waar je je kinderen en kleinkinderen op een veilige, mooie manier laat kennismaken met goede muziek.

Tot volgend jaar, Sweden Rock Festival, ik ben er heel graag weer bij.

Zaterdag 6 juni 2026, Sweden Rock Festival (Norje, Zweden)

Tekst + Foto's: Marielle Groot Obbink