Concertverslag | EPICA + AMARANTHE (support Charlotte Wessels) - Vorst Nationaal

Jan Guisset
1 uur geleden
3 minuten om te lezen

De link tussen Epica en Amaranthe gaat heel ver terug. Het was in 2009 in Trix, nota bene op de verjaardag van Simone Simons dat ik Amaranthe voor het eerst aan het werk zag, toen nog als nobele onbekende in het voorprogramma van Epica.

Wat een weg hebben beide bands in de jaren nadien afgelegd! Beiden hebben ze hun unieke stijl verder uitgewerkt en geperfectioneerd. Niet vreemd dus dat het momentum nu aangebroken was om samen op tournee te trekken door Europa, als gelijkwaardige acts deze keer.

En die tour kan toch niet anders dan ook halt houden in België. Om een venue te vinden die groot genoeg is om al die fans te ontvangen werd er gekozen voor Vorst Nationaal. Daar vallen argumenten voor of tegen te formuleren maar ik denk het toch de juiste optie was.

EPICA

Afgelopen zomer stond Epica afgelopen zomer al op enkele festivals maar op een volwaardige voorstelling van het nieuwe album Aspiral (released april 2025) zaten wij hier toch nog altijd te wachten. Daar kwam vanavond gelukkig verandering in. Ruim de helft van het album werd ons voorgeschoteld. Van Apparition en Cross the DivideI als openers tot Fight to Survive in de bisnummers (maar daarover straks meer). Op muzikaal en visueel vlak was er op de show van Epica werkelijk niets aan te merken. Alles zat perfect in elkaar.

Er werd gekozen voor enkele weinig eerder gespeelde songs zoals Never Enough of Tides of Time (een werkelijk zinderende vertolking van Simone hier). Maar voor het overige bijzonder weinig interactie met het publiek. En dat terwijl België toch zowat het tweede thuisland is van de band. Noch Marc, noch Isaac deden een zegje, Simone beperkte zich tot de standaard bindteksten en ook Coen, die anders veel grappiger uit de hoek kan komen leek weinig zin te hebben in het publiek.

Gelukkig bracht de gevarieerde setlist de nodige schwung in het zaakje. Ook hierin vond de band het tijd om wat wijzigingen door te voeren. Geen Consign to Oblivion meer als afsluiter en de bisnummers werden uitgebreid met Fight to Survive en The Last Crusade. Op zich is het begrijpelijk dat tradities soms door elkaar moeten worden geschud. Door sommige fans zal dat misschien wat moeilijker aanvaard worden dan door anderen.

AMARANTHE

Amaranthe walste als een pletwals over Vorst Nationaal heen met een setlist die klonk als een Hitjukebox met een grote H. Buiten het beetje melige duet tussen Elize en Nils in Crystalline en het obligatoire Amaranthine zat er werkelijk geen moment rust in hun show. En dat was leuk. Ook al droeg het merendeel van de aanwezigen Epica shirts, toch ging letterlijk iederen ook uit het dak voor onze Zweedse vrienden. Als je drie vocalisten in de front hebt is er natuurlijk altijd wel iemand om het publiek op te jutten. Een rol die voornamelijk ook weer Nils en Elize treffelijk vertolkten. Daar zit misschien ook wel een puntje van kritiek in want er leek nog amper ruimte voor de muzikanten in de band. Olof en Johan bleven nagenoeg heel de tijd opzij of achter de risers. Zelfs tijdens zijn geweldige solo's bleef Olof een beetje verweesd opzij staan.

Hoewel Amaranthe nog een beetje teert op het album The Catalyst (2024) zijn ze toch al in volle voorbereiding om een nieuw album op ons los te laten. Het nieuwe nummer Chaos Theory dat ze ons lieten horen smaakte in elk geval al enorm lekker.