Albums | Insomnium - Netherworlds
Finse melancholie, mooie melodieën en stevige melodic death metal. Lees hieronder ons BIR review.
Met Netherworlds is Insomnium alweer toe aan het tiende studioalbum. De band uit het Finse Joensuu draait inmiddels bijna dertig jaar mee en heeft in die tijd een heel eigen geluid opgebouwd. Melodieuze gitaren, diepe grunts, cleane zang en vooral heel veel melancholie zijn al jaren belangrijke onderdelen van de muziek.
Op Netherworlds doet Insomnium dan ook vooral waar de band goed in is. Toch klinkt het album niet alsof de band simpelweg oude nummers opnieuw probeert te maken. Er zijn genoeg nieuwe ideeën en kleine veranderingen te horen. Vooral de komst van gitarist Tomy Laisto zorgt voor een frisse toevoeging.
Het album begint met ‘The Cold Song’, een nummer dat oorspronkelijk van de Engelse componist Henry Purcell komt. Insomnium heeft er een volledig eigen versie van gemaakt. Het nummer begint rustig en behoorlijk bombastisch. Door het kerkelijke geluid krijgt het bijna iets van een treurmars. Na ongeveer anderhalve minuut komen lage, bijna fluisterende vocalen erbij. Dat klinkt behoorlijk duister en onheilspellend en is een mooie manier om het album te beginnen.
Daarna volgt ‘Shadowlife’. Dit is meteen een nummer dat heel herkenbaar als Insomnium klinkt. De diepe grunts worden afgewisseld met cleane zang en melodieuze gitaarpartijen. Het nummer is lekker catchy en blijft makkelijk hangen. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen waarom juist dit nummer als eerste single naar voren werd geschoven.
‘Remembrance’ begint een stuk rustiger. Een swingende gitaarpartij vormt de basis van het nummer, waarna de rest langzaam wordt opgebouwd. Insomnium laat hier goed horen dat niet ieder nummer zo zwaar mogelijk hoeft te zijn. Juist de rustige stukken zorgen ervoor dat de zwaardere momenten later harder aankomen.
Ook ‘Gleam in the Black’ heeft een lekker ritme en ligt goed in het gehoor. Het is een nummer waarin de melodieën weer een belangrijke rol spelen. Daarna wordt het op ‘The Hour Grows Late’ een stuk zwaarder. Met ruim acht minuten is dit het langste nummer van het album. De diepe vocalen komen hier goed tot hun recht en de gitaren krijgen alle ruimte. De gitaarsolo is bovendien lekker catchy.
Op dit nummer zijn ook Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari en Santeri Kallio van Amorphis te horen. Dat past eigenlijk perfect bij de muziek van Insomnium. Beide bands weten zware metal namelijk goed te combineren met melodie en sfeer.
Met ‘Arch of the Sky’ gaat Insomnium wat meer de folky kant op. Het nummer is geïnspireerd door de Sámi-visie op de levenscyclus. De muziek klinkt ruimtelijk en heeft een mooie, rustige sfeer. Je ziet tijdens het luisteren bijna een uitgestrekt Fins landschap voor je.
‘Pathways of the Night’ begint opvallend licht. Het intro huppelt bijna, wat best apart klinkt binnen de donkere sfeer van het album. Toch werkt het goed. Insomnium laat hiermee zien dat er ook ruimte is voor wat meer luchtige melodieën.
Een van de nummers die het meest aan het klassieke Insomnium doet denken, is ‘Ethereal Sleep’. Vooral de sfeer doet denken aan het oudere werk van de band en aan de meer melancholische kant van The Shadow’s Dance. De instrumentale stukken zijn hier erg mooi. Sommige passages zouden bijna niet misstaan onder beelden van een natuurfilm.
Daarna krijgen we met ‘The Banished’ weer een wat steviger nummer. Het is een van de meest directe nummers van het album en heeft opnieuw een behoorlijk catchy gitaarpartij. Ook hier is goed te horen wat Tomy Laisto aan de band toevoegt. Zijn komst lijkt goed uit te pakken en voelt nergens geforceerd.
Het album wordt afgesloten met ‘Journey’s End’. Het nummer begint rustig en instrumentaal en heeft daarna gesproken tekst. Het voelt echt als het einde van een lange reis. Dat past goed bij de onderwerpen die op Netherworlds centraal staan.
De teksten gaan veel over liefde, dood, herinneringen en het ouder worden. Dat klinkt misschien zwaar, maar het past perfect bij de muziek van Insomnium. De band is inmiddels ouder dan toen de eerste albums verschenen en dat merk je ook aan de manier waarop naar deze onderwerpen wordt gekeken. Het gaat niet alleen meer over de dood als iets duisters of mysterieus, maar ook over het verliezen van mensen, terugdenken aan vroeger en uiteindelijk vrede vinden met het einde.
De band heeft vooraf aangegeven dat ze voor dit album weer wat meer terug wilden naar de melancholische sfeer van albums als Shadows of the Dying Sun en Heart Like a Grave. Dat is duidelijk te horen. Liefhebbers van die albums zullen waarschijnlijk veel herkennen.
Tegelijkertijd voelt Netherworlds niet als een kopie van het verleden.
De productie van Miiro Varjus en de mix van Jens Bogren zorgen ervoor dat alle instrumenten goed tot hun recht komen. De gitaren klinken groot, de drums zijn stevig en de vocalen van Niilo Sevänen hebben precies de zwaarte die je van Insomnium verwacht.
Tracklist
The Cold Song (02:20)
Shadowlife (04:42)
Remembrance (05:02)
Gleam in the Black (04:32)
The Hour Grows Late* (08:02)
Arch of the Sky (06:15)
Pathways of the Night (04:56)
Ethereal Sleep (05:43)
The Banished (05:26)
Journey's End (06:58)
*feat. Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari, Santeri Kallio
Netherworlds verschijnt op 16 oktober 2026. Pre-orderen is mogelijk via deze link.
Deze review is aangevuld met informatie uit de biografie geschreven door by Timo Isoaho.
