Een nieuw tijdperk breekt aan voor Dragonforce. Dat Alissa White-Gluz nu permanent deel uitmaakt van de band, is ondertussen al een tijdje bekend. Het feit dat zanger Marc Hudson (mogelijks permanent) zou uitvallen en vervangen wordt door zijn oude vocal coach, Alessio Garavello, werd echter pas eind vorige week aangekondigd. Toch krijgen we nu al een eerste nummer voorgeschoteld met de twee nieuwe vocalisten. Ik kan me inbeelden dat het voor fans die echt enkel fan zijn van powermetal, even wennen gaat zijn aan de ietwat nieuwe sound en nieuwe invloeden die Alissa met zich meebrengt. Als iemand die echter een megafan is van zowel dit genre, als van melodic death, als van de zangeres zelf, smaakt deze nieuwe formule mij wel. Al is het mij nog niet helemaal duidelijk wat het nut is van beide vocalisten exact dezelfde zinnen te laten zingen, maar dan na elkaar, in de pre-chorus. Qua sound werkt het zeker wel, maar het is toch vrij repetitief. De track blijft wel nog steeds trouw aan de standaard Dragonforce sound; je krijgt supersonisch snelle riffs, nog snellere, epische solo's en een catchy refrein. Het zijn enkel de strofes die een stevigere sound krijgen en wat minder weghebben van pure powermetal. De band kondigde verder ook aan dat er een nieuw self-titled album onderweg is, waarvan deze Hunger Of The Beast dus de eerste single is. Dit album wordt gereleased op 19 maart via Napalm Records en is nu al te pre-orderen via hun website.

Een reis door de sterren en weer terug. Lees hieronder de uitgebreide albumreview van "Solaris". Sommige bands zouden na een dergelijke personele aderlating waarschijnlijk de handdoek in de ring gooien. Tussen 2022 en 2025 verloor The Ocean maar liefst twee derde van de bezetting die verantwoordelijk was voor de veelgeprezen albums Phanerozoic I (2018), Phanerozoic II (2020) en Holocene (2023). Na een laatste, bijna symbolische triomftocht op Hellfest vorig jaar bleef van die meer dan tien jaar bestaande formatie uiteindelijk alleen oprichter, gitarist, songwriter en tekstschrijver Robin Staps over, samen met bassist Mattias Hägerstrand en de nieuwe drummer Jordi Farré. Wederopbouw Stoppen was een optie geweest. In plaats daarvan koos The Ocean voor wederopbouw. Met drie nieuwe gitaristen en vocalisten, waaronder Enrico Tiberi, Lane Shi, Emmanuel Jessua en Marco Gennaro, begint de band met Solaris aan een nieuw hoofdstuk. En dat is niet zomaar een wederopstanding: Solaris voelt als een ambitieus statement dat The Ocean niet alleen terug is, maar nog altijd bereid is om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het bijna zeventig minuten durende album is geïnspireerd door de gelijknamige filmklassieker van de Russische filmmaker Andrei Tarkovsky. Net als de film voelt Solaris eerder als een ervaring dan als een traditioneel album. Het is een lange reis waarin zware passages, elektronica, sfeervolle gitaren, cleane zang en harde screams voortdurend met elkaar in gesprek gaan. Het resultaat is een plaat die soms meer aanvoelt als een soundtrack voor een onbekende planeet dan als een verzameling losse nummers. De reis begint met ‘52°30'11" N, 13°26’12" E’, een korte intro die bijna aarzelend op gang komt. Zachte klanken vullen langzaam de ruimte, waarna een kalme stem zich bij het geheel voegt. Het nummer voelt vooral als een deur die voorzichtig wordt geopend. Nog voordat de echte reis begint, wordt de luisteraar alvast in de juiste stemming gebracht. De titel verwijst naar de coördinaten van de studio en repetitieruimte van The Ocean in Berlijn. Daarmee wordt meteen duidelijk dat deze reis niet alleen naar een fictieve bestemming leidt, maar ook een soort thuiskomst voor de band vormt. Met ‘Departure Song’ gaat die deur daadwerkelijk open. De meerstemmige vocalen geven het nummer iets verhalends, alsof verschillende personages hun eigen perspectief op dezelfde reis vertellen. De klokachtige klanken uit de intro keren terug en zorgen voor een mooie verbinding tussen de eerste twee tracks. Het nummer beweegt voortdurend tussen verschillende stemmingen en voelt daardoor daadwerkelijk als een vertrekpunt: je weet nog niet precies waar je terechtkomt, maar je wilt wel verder. Dat vertrek is niet zomaar een ruimtereis. Solaris begint waar Holocene eindigde. Op dat album schetste The Ocean een toekomst waarin de aarde door menselijk handelen vrijwel onbewoonbaar is geworden. Illustrattie door: @janta.island In ‘Subatlantic’, de afsluitende track van Holocene, klinkt al het idee van een vertrek: een groep overlevenden moet de uitgeputte aarde verlaten om elders een nieuwe leefomgeving te creëren. Solaris pakt dat idee op en maakt van die ontsnapping het uitgangspunt van een bijna zeventig minuten durende kosmische reis. Daarbij is het interessant dat de band zelf een vergelijkbare overgang heeft doorgemaakt. De bezetting waarmee Holocene werd gemaakt viel na een periode van intensief touren grotendeels uiteen. Burn-out, veranderende levensomstandigheden en bandleden die naar andere landen verhuisden, maakten een einde aan de vorige incarnatie van The Ocean. Oprichter en gitarist Robin Staps stond daardoor voor de vraag hoe het verder moest met een band waaraan hij bijna 25 jaar had gewijd. Het antwoord kwam uiteindelijk in de vorm van een nieuwe bezetting. Op Solaris wordt Staps bijgestaan door bassist Mattias Hägerstrand en drummer Jordi Farré, terwijl gitaristen Emmanuel Jessua en Marco Gennaro en vocalisten Lane Shi en Enrico Tiberi een nieuwe dimensie aan het geluid toevoegen. Vooral die twee nieuwe stemmen zijn belangrijk voor de identiteit van het album. Tiberi brengt niet alleen een breed vocaal bereik mee, maar is ook pianist en multi-instrumentalist. Daardoor krijgen instrumenten als piano, Rhodes, Hammond en celesta een opvallend grote rol binnen het album. Shi zorgt op haar beurt voor een veel experimentelere en soms bijna buitenaardse sfeer. ‘Light Pollution’ is een van de meest meeslepende momenten van het album. De gitaren slepen je langzaam mee en de emotionele lading wordt vooral versterkt door de vrouwelijke vocalen van Lane Shi. Haar stem heeft aanvankelijk iets dromerigs dat doet denken aan Kate Bush, voordat het nummer zich langzaam richting een meer folkachtige sfeer beweegt. Het is muziek die ruimte laat voor verbeelding. D e bijbehorende videoclip versterkt dat gevoel bovendien en roept bij momenten associaties op met Interstellar: grootse beelden, eenzaamheid en het gevoel dat je ergens ver buiten de bewoonde wereld bent beland. Ook de cosmonautenachtige beelden passen perfect bij het idee van de mens die de aarde achter zich laat en op zoek gaat naar een nieuwe wereld. Maar achter die sciencefictionachtige reis zit een veel aardser verhaal. Solaris ontleent zijn naam aan de intelligente oceaan uit de gelijknamige film van Andrei Tarkovsky uit 1972, maar The Ocean combineert die inspiratie met verhalen van historische ontdekkingsreizigers. Namen als Da Gama, Magellan en Sir Francis Drake klinken door in het concept, net als de verhalen van poolreizigers als Amundsen, Scott en Rasmussen. Het album kijkt echter nadrukkelijk niet romantisch terug op die ontdekkingen. De band vraagt zich juist af waar de grens ligt tussen ontdekken en overheersen. Dat maakt Solaris uiteindelijk ook een album over macht. Veel historische ontdekkingsreizigers begonnen vanuit een oprechte drang om het onbekende te begrijpen, maar hun nalatenschap is vaak verbonden met kolonialisme, geweld en machtsmisbruik. The Ocean trekt die lijn door naar hedendaagse politieke leiders, maar ook naar kunstenaars en wetenschappers. Wat gebeurt er met iemand die koste wat kost antwoorden wil vinden? Wanneer verandert nieuwsgierigheid in dominantie? En hoeveel zijn we bereid achter te laten in onze zoektocht naar iets nieuws? ‘Simulacra’ laat ondertussen horen dat The Ocean zich op Solaris niet uitsluitend richt op atmosferische passages. De track is verrassend groovy en heeft daardoor meer beweging dan je op basis van de voorgaande nummers misschien zou verwachten. Bovendien verschijnen hier eindelijk de grunts waar je als liefhebber van het zwaardere werk inmiddels een beetje op zit te wachten. Ze voelen niet als een trucje om het nummer zwaarder te maken, maar als een logisch onderdeel van de dynamiek die The Ocean gedurende het album opbouwt. Het is precies die combinatie van oud en nieuw die het album zo interessant maakt. Na de meer elektronische koers van Holocene kiest The Ocean op Solaris opnieuw voor een expansiever en organischer geluid. Tegelijkertijd blijft de band experimenteren met elektronica en synths. Voor de opnames werd bovendien samengewerkt met onder anderen Thorsten Quaeschning van Tangerine Dream, Orestis Zafiriou en trombonist Simen Eifring. Die samenwerkingen zijn niet zomaar losse toevoegingen; ze worden onderdeel van het muzikale landschap dat The Ocean hier probeert te creëren. ‘Belligerence’ trekt die lijn verder door en opent meteen met krachtige screams. De gitaren hebben in het begin iets dat tegen shoegaze aanschurkt, waardoor de zware vocalen worden gecombineerd met een opvallend breed en bijna zwevend geluid. Rond de vijfde minuut verandert de sfeer abrupt. Het nummer krijgt een opzwepend, bijna gehaast karakter, alsof de rustige ruimtereis plotseling in een achtervolging verandert. Na ongeveer een minuut keert de rust echter weer terug. Het is precies die dynamiek die Solaris interessant maakt: The Ocean laat een idee zelden lang hetzelfde blijven. Ook ‘Ultima Esperanza’ speelt met contrast. Het nummer begint bijna als een huppelende mars, licht en ritmisch, maar die sfeer wordt al snel doorbroken zodra de harsh vocals binnenkomen. Later keert het marsachtige karakter terug, waardoor de track steeds heen en weer lijkt te bewegen tussen hoop en dreiging. Het voelt bijna filmisch aan, alsof je naar verschillende scènes binnen hetzelfde verhaal wordt geleid. De titel verwijst naar de Chileense provincie Última Esperanza, letterlijk ‘laatste hoop’, in het zuiden van Patagonië. Daarmee sluit de plaat uiteindelijk een cirkel. De reis die begon met Berlijnse coördinaten eindigt opnieuw op aarde. De fictieve kosmische vlucht blijkt dus geen permanente ontsnapping te zijn. Je kunt de aarde verlaten, maar je kunt haar niet zomaar uit het verhaal wissen. Daarna volgt ‘Milk Of My Dreams’, misschien wel een van de meest wonderlijke momenten op de plaat. Het nummer begint met een melodie die bijna sprookjesachtig aandoet. Het roept het beeld op van een rit over glooiende landschappen, bijna alsof je op de rug van een eenhoorn door een buitenaards landschap galoppeert. Het klinkt vreemd om The Ocean met eenhoorns te associëren, maar juist dat contrast maakt duidelijk hoe breed het muzikale palet op Solaris is. De manier waarop de band het album heeft vormgegeven versterkt dat gevoel van een volledige reis. Solaris werd opgenomen in de legendarische Hansa Studios in Berlijn, de plek waar onder meer David Bowie, Iggy Pop en Depeche Mode belangrijke albums opnamen. De muziek werd bovendien opnieuw gemixt door Jens Bogren, die eerder verantwoordelijk was voor het geluid van onder meer Pelagial en Phanerozoic I en II. Dat is geen onbelangrijke keuze: na de grote bezettingswissel wilde The Ocean een geluid neerzetten dat vertrouwd genoeg bleef voor bestaande fans, terwijl de nieuwe muzikanten duidelijk hun eigen stempel mochten drukken. Dat nieuwe hoofdstuk is daardoor niet alleen hoorbaar in de muziek, maar ook letterlijk terug te vinden in de manier waarop het album wordt gepresenteerd. De hoes en het artwork van Phillip Janta en Martin Kvamme sluiten aan bij de retrofuturistische sfeer van het album. De combinatie van gebroken wit en donkerrood doet denken aan oude sciencefiction, maar heeft tegelijkertijd iets nautisch. De deluxe uitvoering gaat zelfs nog verder met een hardcover boek, kunstprints en een fictief reisdagboek dat is gebaseerd op de geschriften van de Nederlandse ontdekkingsreiziger Willem Barentsz. Daarmee wordt de grens tussen historische werkelijkheid en sciencefiction opnieuw bewust vervaagd. De reis eindigt met ‘51°28'30" S, 73°6'11" W’. Waar het album aanvankelijk voorzichtig en organisch begon, krijgt de afsluiter eerst iets van een elektronische instrumentale track. Het voelt alsof de reis langzaam tot stilstand komt en de luisteraar weer terugkeert naar de werkelijkheid. Het is geen bombastisch einde, maar eerder een uitademing. De coördinaten verwijzen opnieuw naar een historische plek in Zuid-Amerika en maken de cirkel compleet: de kosmische reis eindigt uiteindelijk weer op aarde. Zelfs de klank van de celesta keert terug, waardoor het album muzikaal teruggrijpt naar het begin. En daarmee is Solaris voorbij. Bijna ongemerkt, want ondanks de speelduur van bijna zeventig minuten voelt het album nergens overdreven lang aan. De verschillende stijlen en stemmingen zorgen ervoor dat er constant iets verandert. Zware passages worden afgewisseld met elektronica, dromerige vocalen, atmosferische gitaren en onverwachte ritmische wendingen. Het geheel voelt uiteindelijk een beetje alsof je door een Dune-film reist, maar dan zonder beeld en in albumvorm. The Ocean creëert een eigen wereld waarin je niet alleen naar nummers luistert, maar waarin je van de ene omgeving naar de andere wordt meegenomen. De band gebruikt de inspiratie van Tarkovsky niet simpelweg als een conceptueel sausje, maar vertaalt het idee van een mysterieuze, ongrijpbare reis naar een album dat voortdurend in beweging blijft. Tegelijkertijd is Solaris meer dan een sciencefictionverhaal over mensen die een nieuwe planeet proberen te bereiken. Onder het oppervlak gaat het album over de menselijke drang om steeds verder te gaan. Technologie maakt het mogelijk om nieuwe werelden te creëren, maar dezelfde intelligentie die ons in staat stelt om vooruitgang te boeken, kan ons uiteindelijk ook vernietigen. De vraag is daarom niet alleen of we nieuwe werelden kunnen bereiken, maar vooral waarom we dat eigenlijk willen. Dat maakt de historische ontdekkingsreizigers die als inspiratie dienen misschien wel zo belangrijk. Hun reizen werden ooit voorgesteld als een zoektocht naar het onbekende, maar brachten vaak ook overheersing en vernietiging met zich mee. Solaris vraagt zich af of we werkelijk iets nieuws ontdekken wanneer we simpelweg onze eigen ideeën en waarden meenemen naar een onbekende plek. Misschien ligt echte exploratie juist in observeren, leren en accepteren dat het onbekende niet van ons hoeft te worden. Solaris is daarmee niet alleen een nieuwe start voor The Ocean, maar ook een overtuigend bewijs dat de band ondanks het enorme verlies aan leden nog lang niet is uitgespeeld. Integendeel. De nieuwe bezetting lijkt de band juist nieuwe ruimte te geven om te experimenteren. Soms is dat zwaar en agressief, soms kwetsbaar en dromerig, en regelmatig verrassend. Na 25 jaar klinkt The Ocean niet als een band die terugkijkt op wat ze ooit waren. Solaris klinkt als een band die vooruit kijkt. Naar de sterren, naar onbekende werelden en uiteindelijk weer terug naar huis. Track list: 1. 52°30'11" N, 13°26’12“ E 2. Departure Song 3. Light Pollution 4. Simulacra 5. Belligerence 6. Ultima Esperanza 7. Milk Of My Dreams 8. 51°28'30" S, 73°6'11" W Pre-orderen is mogelijk via de volgende link. The Ocean Collective online Website | Instagram | Facebook | Bandcamp | YouTube

Sommige albums voelen vanaf het eerste moment als een afsluiting. Kissin’ Dynamite, het nieuwe en gelijknamige album van de Duitse rockers, is zo’n plaat. Niet alleen omdat het de laatste studioplaat is waarop Hannes Braun als zanger te horen is, maar ook omdat de band met deze release nadrukkelijk terugkijkt naar waar het allemaal begon. Verleden en toekomst komen hier opvallend dicht bij elkaar. Kissin’ Dynamite werd in 2007 opgericht en groeide in de jaren daarna uit tot een vaste waarde binnen de melodieuze hardrock- en metalscene. De band heeft altijd een zwak gehad voor grote refreinen, stevige riffs en nummers die gemaakt lijken om door een groot publiek meegezongen te worden. Die herkenbare formule is ook op deze plaat volop aanwezig. Toch is Kissin’ Dynamite meer dan zomaar een nieuw album. Van de dertien nummers zijn er zes nieuw geschreven, terwijl zeven oudere nummers opnieuw zijn opgenomen. Vooral die keuze maakt deze release interessant. De band geeft oude songs als Heart Attack, Steel Of Swabia en Love Me Hate Me een nieuwe jasje, waarbij vooral de productie en de inmiddels veel verder ontwikkelde stem van Hannes Braun een duidelijk verschil maken. Lees hieronder ons volledige BIR album review. Een terugblik met een moderne sound Met Glory Days wordt het album geopend met precies het soort melodieuze hardrock waar Kissin’ Dynamite inmiddels om bekendstaat. Grote melodieën, een toegankelijk refrein en voldoende gitaarwerk zorgen voor een vertrouwde start. Het is geen nummer dat de band ineens van een compleet andere kant laat horen, maar dat hoeft ook niet. I Salute You krijgt met de bijdrage van Saltatio Mortis wat extra kleur. De combinatie van stevige rock en de duidelijk hoorbare doedelzakken geeft het nummer een bijzonder karakter. Tegelijkertijd is de invloed van klassieke hardrock hier behoorlijk nadrukkelijk aanwezig. Het nummer heeft daardoor iets ouderwets, maar binnen het geluid van Kissin’ Dynamite werkt dat prima. Met Night Is Calling en een aantal andere nieuwe nummers blijft de band vervolgens behoorlijk dicht bij zijn vertrouwde geluid. Dat betekent veel melodie, herkenbare zanglijnen en refreinen die al snel blijven hangen. Voor wie juist op zoek is naar muzikale verrassingen, kan dat soms wat voorspelbaar aanvoelen. Kissin’ Dynamite kiest hier duidelijk voor herkenbaarheid boven experiment. Gastbijdragen geven extra kleur Out In The Rain, met Amaranthe als gast, brengt een wat meer epische sfeer in het album. De verschillende stemmen vullen elkaar goed aan en zorgen ervoor dat het nummer boven een standaard duet uitstijgt. Ook Lie For Me valt op. De bijdrage van Anna Brunner geeft het nummer een andere dynamiek en sluit mooi aan bij de meer gevoelige kant van Kissin’ Dynamite. Hier wordt wat gas teruggenomen en krijgt de melodie meer ruimte. Het absolute feestnummer is wat mij betreft Steel Of Swabia. Het nummer krijgt dankzij Ralf Scheepers van Primal Fear en Sam Totman van DragonForce een flinke dosis extra power metal vibes mee. Waar de band op een groot deel van het album vooral de hardrockkant benadrukt, worden hier de gitaren wat steviger aangezet. Het resultaat is een nummer dat uitstekend laat horen dat Kissin’ Dynamite ook zonder problemen de zwaardere kant kan opzoeken. Foto door: Holger Fichtner Oude nummers, nieuwe jas Misschien wel het interessantste aspect van dit album zijn de opnieuw opgenomen nummers. De vroege Kissin’ Dynamite bestond uit muzikanten die nog erg jong waren. Inmiddels heeft de band bijna twintig jaar ervaring. Heart Attack klinkt daardoor niet langer als het werk van een stel jonge muzikanten die hun eerste stappen zetten, maar als een nummer van een band die precies weet hoe een productie moet klinken. Hetzelfde geldt voor Steel Of Swabia. De songs zelf zijn natuurlijk geworteld in het verleden, maar de uitvoering is duidelijk die van het Kissin’ Dynamite van nu. Vooral Hannes Braun maakt daarbij een groot verschil. Zijn stem heeft zich in de loop der jaren enorm ontwikkeld. Daardoor krijgen deze oude composities een volwassenere uitstraling zonder dat het oorspronkelijke karakter verloren gaat. Tickets zijn verkrijgbaar via deze link. Een album met een duidelijke afsluiting Naar het einde toe krijgt de plaat steeds meer het karakter van een afscheid. Nothing Breaks Like A Heart ligt stevig in het bekende straatje van de band, terwijl Only The Good Die Young nog eenmaal de melodieuze kant benadrukt. Met Good In Goodbye wordt vervolgens gekozen voor een meer ingetogen afsluiting. Het is moeilijk om bij zo’n titel niet aan het vertrek van Hannes Braun te denken. Of dat bewust als laatste statement is bedoeld, laat zich natuurlijk lastig zeggen, maar als afsluiter voelt het in ieder geval passend. Daarmee wordt het album uiteindelijk een soort muzikaal fotoboek van Kissin’ Dynamite. De nieuwe nummers laten horen waar de band anno 2026 staat, terwijl de opnieuw opgenomen songs teruggrijpen naar de beginperiode. Orderen is mogelijk via deze link. Tracklist 01. Glory Days 02. I Salute You – feat. Saltatio Mortis 03. Heart Attack 04. Night Is Calling 05. Out In The Rain – feat Amaranthe 06. Love Me Hate Me 07. Lie For Me – feat Anna Brunner (League of Distortion/Exit Eden) 08. I’ll Be 09. Steel Of Swabia – feat. Primal Fear und Sam Totman (Dragonforce) 10. Against The World – feat Eklipse 11. Nothing Breaks Like A Heart 12. Only The Good Die Young 13. Good In Goodbye Kissin' Dynamite online Website | Instagram | Facebook | YouTube | TikTok | Spotify

Sommige bands proberen genres te combineren. Andere bands lijken liever helemaal niet te kiezen. PLUME behoort duidelijk tot die tweede categorie. De Duitse alternative-heavyband beweegt zich op het snijvlak van metalcore, pop, elektronica, hyperpop en rock, waarbij zware gitaren en screams zonder problemen naast catchy melodieën en dansbare elektronische passages kunnen bestaan. Op 25 september verschijnt het debuutalbum Saferooms & Healing Frequencies via Arising Empire. Het album telt dertien tracks en laat vooral horen dat PLUME niet van plan is om zich door genregrenzen te laten tegenhouden. Lees hieronder onze BIR review van Saferooms & Healing Frequencies. PLUME bestaat uit Pascal Pashaee (zang), David Riederer (gitaar), Luka Lorch (keys) en Richard Kilian (drums). De band profileert zich niet alleen muzikaal, maar ook visueel als een nieuwe generatie rocksterren, waarbij glamrock-esthetiek en een moderne digitale uitstraling samenkomen. Ook live wordt dat doorgetrokken: de groep presenteert optredens als totaalervaringen waarin muziek, performance en beeld sterk met elkaar verbonden zijn. Dat theatrale en experimentele karakter is ook op Saferooms & Healing Frequencies goed terug te horen. PLUME omschrijft hun muziek zelf als pop die niet bang is om vuil te worden. Dat klinkt misschien als een marketingzin, maar op het album blijkt die omschrijving verrassend treffend. De nummers zijn vaak bijzonder toegankelijk, maar worden voortdurend voorzien van elektronische geluiden, vervormde gitaren, ritmische verrassingen en zwaardere vocalen. Het resultaat is een plaat die tegelijkertijd catchy en onvoorspelbaar is. Een opvallende binnenkomer Het album begint niet meteen met een muur van geluid. Relax... You're Here is een rustig, instrumentaal intro waarin een soort watergeluid en ruis op de achtergrond te horen zijn. Rond de twintigste seconde komt er gitaar bij, waarna het nummer uiteindelijk eindigt met een door een vrouwelijke gesproken tekst. Het is een korte kennismaking met de wereld van PLUME en voelt bijna alsof de luisteraar eerst de juiste omgeving binnen wordt geleid voordat het album echt losbarst. Die overgang komt met Digital Waterboarding. De track opent met een geluid dat bijna rechtstreeks uit een videogame lijkt te komen. Elektronica speelt vanaf het begin een belangrijke rol en zodra de catchy vocalen inzetten, ontstaat er zelfs een bijna boyband-achtige sfeer. Juist die combinatie is kenmerkend voor PLUME: iets kan op het eerste moment opvallend toegankelijk klinken, terwijl er onder het oppervlak veel meer gebeurt. Rond de twee minuten verandert het karakter van het nummer en komen er ruwere vocalen bij. Daarmee wordt duidelijk dat dit geen simpel popnummer is. Furious Icon borduurt daarop voort met een zeer catchy intro en een melodie die gedurende het nummer terug blijft keren. Riffs worden gecombineerd met een uitgesproken moderne digitale productie. De gitaren mogen stevig zijn, maar worden niet gebruikt om alle ruimte in te nemen. Elektronica is minstens zo belangrijk voor het totaalgeluid. Catchy met een rafelrand Een van de grootste kwaliteiten van Saferooms & Healing Frequencies is zonder twijfel het meezinggehalte. Frankincense is daar een goed voorbeeld van. De track begint met cleane vocalen die zich gemakkelijk laten volgen en heeft iets wat uitnodigt om mee te zingen. Het is bovendien het soort nummer dat je zonder problemen tijdens een lange autorit op zou kunnen zetten. Juist doordat PLUME de zware elementen niet voortdurend naar voren schuift, krijgen de melodieën voldoende ruimte. Daarna volgt SAFEROOM: RedSquares, een instrumentaal intermezzo van ruim anderhalve minuut. Na het meezingbare Frankincense voelt dit daadwerkelijk als een korte adempauze. De SAFEROOM-intermezzo's vormen daarmee niet alleen een stilistische keuze, maar zorgen ook voor rustmomenten binnen een album dat anders behoorlijk veel prikkels bevat. Met A Cure For A Knife's Blade wordt die rust vervolgens weer doorbroken. De track laat nadrukkelijk horen dat vocalist Pascal Pashaee niet alleen met cleane zang uit de voeten kan: de screams komen hier stevig naar voren. Toch voelt het nummer niet als een abrupte stijlbreuk. De elektronische elementen en catchy songwriting blijven overeind, waardoor ook dit zwaardere nummer logisch binnen het album past. Van boodschap naar dansvloer Don't Owe Me opent met de directe zin “You can't take my life”, waarna het herhalende “You don't owe me” de track een duidelijke boodschap meegeeft. Muzikaal zit er opnieuw een interessante tegenstelling in. Een vrolijk, bijna fluitachtig deuntje geeft het nummer een lichte uitstraling, terwijl de screams voor het nodige tegenwicht zorgen. PLUME lijkt er plezier in te hebben om zulke tegenstellingen naast elkaar te zetten: vrolijk tegenover zwaar, poppy tegenover agressief en digitaal tegenover organisch. Angel Engine is misschien wel een van de duidelijkste voorbeelden van de elektronische kant van PLUME. De track is opvallend dansbaar en heeft een hypnotiserend karakter. Met een house-remix zou het nummer zelfs niet volledig misstaan op een clubvloer. Tegelijkertijd blijft de zware achtergrond aanwezig. Dat is precies de combinatie waarmee PLUME zich probeert te onderscheiden. De band presenteerde Angel Engine eerder al als een nummer over paranoia, angst, identiteitsverlies en de zoektocht naar houvast tijdens een emotionele instorting. De donkere thematiek staat daardoor bewust tegenover de bijna euforische muzikale productie. Na die dansbare passage volgt SAFEROOM: Longing. Dit intermezzo klinkt bijna als wachtmuziek, met gefluister op de achtergrond en later enkele screams. Het is misschien niet het meest voor de hand liggende moment op de plaat, maar juist dit soort korte passages versterken het gevoel dat Saferooms & Healing Frequencies meer wil zijn dan een verzameling losse nummers. De tweede helft !REAL SPIRIT! Caught On Tape kabbelt vervolgens rustig voort en grijpt opnieuw terug naar een van de sterkste wapens van PLUME: de catchy vocalen. Het nummer is gemakkelijk mee te zingen en voelt daardoor toegankelijk, ondanks de elektronische en alternatieve productie. Met GIF-Length Heartbreak zijn we inmiddels bij de elfde track aangekomen. De titel is direct vanaf het begin duidelijk aanwezig: het nummer opent meteen met de woorden uit de titel. Ook de thematiek kan voor veel luisteraars herkenbaar zijn. Het nummer heeft iets eigentijds, bijna alsof de snelle, vluchtige manier waarop emoties tegenwoordig online worden gedeeld onderdeel van de song zelf is geworden. My Cortisol Face zoekt vervolgens naar de ideale balans tussen elektro en metalcore. Het is misschien wel een goede samenvatting van waar PLUME gedurende het hele album mee bezig is: twee werelden die op papier behoorlijk ver uit elkaar liggen, worden samengebracht tot één geluid. Het afsluitende If God Was In This (END)ROOM is opnieuw instrumentaal. Het nummer voelt bijna filmisch aan en geeft de plaat een bijzondere afsluiting. Waar een traditionele metalcoreplaat misschien zou eindigen met een laatste enorme breakdown of een emotionele climax, kiest PLUME voor iets anders. Het voelt bijna alsof je naar de aftiteling van een film kijkt. De luister-reis is voorbij, de beelden verdwijnen langzaam uit beeld en de luisteraar blijft achter met de indruk dat er zojuist een compleet universum voorbij is gekomen. Een album dat niet bang is om pop te zijn Wat Saferooms & Healing Frequencies uiteindelijk vooral interessant maakt, is de manier waarop PLUME met toegankelijkheid omgaat. Catchy zijn is hier geen bijzaak. Integendeel: veel nummers blijven gemakkelijk hangen en hebben een hoog meezinggehalte. Tegelijkertijd wordt die toegankelijkheid voortdurend onderbroken door screams, zware riffs, elektronische effecten en onverwachte productie-keuzes. Dat maakt het album modern zonder dat het volledig afstand doet van de rock- en metalbasis. De band lijkt niet geïnteresseerd in het maken van een ouderwetse metalplaat, maar ook niet in het simpelweg verwerken van wat elektronische effecten over een standaard metalcoreformule. PLUME probeert daadwerkelijk een eigen wereld te creëren. Daarbij helpen ook de instrumentale SAFEROOM-tracks. Ze geven het album ademruimte en zorgen ervoor dat de dertien nummers niet als één lange stroom van elektronische en zware geluiden aanvoelen. De plaat krijgt hierdoor iets filmisch en conceptueels, alsof de afzonderlijke tracks hoofdstukken binnen hetzelfde verhaal vormen. Saferooms & Healing Frequencies zal daardoor waarschijnlijk niet iedereen overtuigen die liever voor een traditionele metalcoreformule kiest. Daarvoor is PLUME simpelweg te poppy, te elektronisch en soms bewust te vreemd. Maar precies daarin zit ook de aantrekkingskracht. De band heeft duidelijk geen behoefte om zich te beperken tot één hokje. Saferooms & Healing Frequencies verschijnt op 25 september via Arising Empire, en is te pre-orderen via de volgende link. Track-list: 1. Relax...You're Here 2. Digital Waterboarding 3. Furious Icon 4. Frankincense 5. SAFEROOM: RedSquares 6. A Cure For A Knife's Blade 7. Don't Owe Me 8. Angel Engine 9. SAFEROOM: Longing 10. !REAL SPIRIT! Caught On Tape 11. GIF-Length Heartbreak 12. My Cortisol Face 13. If God Was In This (END)ROOM PLUME online Instagram | Facebook | YouTube | TikTok Hold Tight online Website | Instagram | Facebook | X | TikTok

Het is alweer een week of twee geleden, maar beter laat gedeeld dan niet! De Nijmeegse punkband Ink Bomb heeft dus een nieuwe single, Flourish, uitgebracht. Natuurlijk gaat deze release gepaard met een videoclip, ditmaal met stemmige, historische beelden waarmee de band maatschappelijke onrust, absurditeit en vervreemding wil benadrukken. Met Rome Is Burning (again) van afgelopen mei liet Ink Bomb een rauwer geluid horen dan voorheen met invloeden van indie en grunge. Flourish voegt daar emo-invloeden aan toe. Minder skatepunk dus, en meer emotie in de stijl van Alkaline Trio of Sincere Engineer, met pakkende melodieën in combinatie met explosieve refreinen en een emotioneel eind. Flourish gaat over de onrust die de wereld momenteel beheerst met de normalisering van extreemrechts. Zanger Joost Hoedemaeckers licht toe: “In plaats van anderen de schuld te geven is het tijd dat we in de spiegel kijken en ons in de schoenen van onze medemensen proberen te verplaatsen.” Dit probeert Ink Bomb ook te bereiken met de videoclip die het lot toont van mensen die het minder goed getroffen hebben. Hiervoor maakte de band gebruik van rechtenvrije beelden van het project Open Beelden en selecteerde fragmenten die maatschappelijke onrust en vervreemding laten zien, maar die door de uiteenlopende beelden soms ook surreëel en absurd aandoen. facebook Lees: Biografie Ink Bomb Maatschappelijke wrevel, melancholie, en energieke, opzwepende liveshows. Gooi daar nog wat Bad Religion-achtige, ontroerende melodieën en agressieve punkrock bij en je krijgt Ink Bomb. In 2024 bracht de Nijmeegse punkband Ink Bomb zijn tweede album Saudade uit, met het hen kenmerkende geluid van sterke melodieën en zware punkriffs. Sinds 2015 heeft de band consistent elk jaar nieuwe muziek uitgebracht en getourd in landen als België, Duitsland, Denemarken, Wales en Engeland. Daarnaast deelde Ink Bomb het podium met onder meer No Fun At All, The Toys Dolls en SNFU. Releases Rome is Burning (again) (single, 2026) Ink Bomb knalt nogmaals de UK binnen! Hard! (tourzine, 2025) Saudade (album, 2024) Pressure Cooker (single, 2024) Tough Cookie (single, 2023) Frankenstein (single, 2023) Human Remains (single, 2023) Invincible Summer (rerecorded single, 2022) Split (split met No Breakfast Goodbye, 2021) Mutilation Boy (single, 2021) Broken (cover-single, (2020) Cease (cover-single, 2019) Fiction (debuutalbum, 2019) Griefwalker (single, 2019) Black Me Out (cover-single, 2018) Time After Time (cover-single, 2017) Swim (EP, 2017) Nothing With You (cover-single, 2016) Invincible Summer (EP, 2016) Ink Bomb © Marjolein Hordijk

Al vijfentwintig jaar behoort Kamelot tot de top van de symfonische metal en dit najaar komt de band speciaal voor een tweedaags festival naar Tilburg! In het weekend van halloween presenteert Kamelot onder de noemer KamFest twee avonden in 013, twee verschillende line-ups, één zorgvuldig opgebouwd universum en een zeldzame kans om de volle breedte van hun wereld te ervaren. Kamelot wordt op de eerste avond vergezeld door Xandria, Leaves’ Eyes en Elegy. Xandria brengt orkestrale grandeur en vocale finesse, Leaves’ Eyes duikt in epische, historisch getinte verhalen met een stevige metalbasis, en Elegy voegt daar een vleug progressieve precisie aan toe. Dag twee krijgt een donkerder, dramatischer randje: Blackbriar weeft gotische romantiek en sprookjesachtige duisternis tot filmische songs, Exit Eden vertaalt popklassiekers naar bombastische metal met vocale kracht en theatrale flair en Temperance koppelt melodische snelheid aan moderne symfonische hooks. Kamelot-oprichter Thomas Youngblood: “Nu we aan een nieuw hoofdstuk beginnen, kunnen we niet wachten om de volgende evolutie van Kamelot tot leven te brengen op het podium. Verwacht een avond waarop symfonische kracht en duistere grandeur op elkaar botsen. Dit wordt een tour als geen ander!” Bron: 013 Info & Tickets: Vrijdag 30 + zaterdag 31 oktober 2026, 013 (Tilburg, NL)

De eerste namen voor Dynamo Metalfest 2027 zijn bekend! De organisatie heeft inmiddels de eerste lichting bands aangekondigd voor de komende editie, en dat belooft opnieuw een stevig weekend te worden. De eerste bevestigde namen zijn: Architects Mercyful Fate Cavalera – Chaos A.D. Corrosion of Conformity Hypocrisy Madball – D.O.A. ’95 Set Sylosis I Am Morbid – D.O.A. ’91 Left to Suffer Drie dagen Dynamo Metalfest zijn op 13, 14 en 15 augustus 2027. Wie er volgend jaar bij wil zijn, kan nu alvast een ticket bemachtigen. De early-bird tickets zijn te koop via deze link. Wees er snel bij, want deze tickets zijn beperkt beschikbaar. Info en tickets 13,14 en 15 augustus 2027, IJssportcentrum (Eindhoven)

Aleph Quintet + João Barradas @ Marni At Marni yesterday, Aleph Quintet welcomed accordionist João Barradas for a compelling journey through contemporary jazz and North African musical traditions. Based in Brussels, the quintet brings together Akram Ben Romdhane on oud, Marvin Burlas on violin, Wajdi Riahi on piano, Théo Zipper on double bass and Diogo Alexandre on drums. Their music is built on a finely balanced dialogue between hypnotic rhythms, modern harmonic language and the melodic heritage of North Africa. With Barradas’ accordion joining the ensemble, the sonic palette became even richer, adding another layer of colour and counterpoint. Following their critically acclaimed debut Shapes of Silence, Aleph Quintet is now presenting Hiwar, Arabic for “dialogue”, a project centred precisely on the encounter between musical inheritances and contemporary sensibilities. At Marni, that concept felt particularly tangible: oud and violin lines intertwined with piano, accordion and a supple rhythm section, while improvisation allowed each voice to emerge without breaking the collective flow. The result was an intense, deeply atmospheric performance, moving between cultures, traditions and contemporary jazz with remarkable fluidity. Vrijdag, 19 september 2026, Marni (Brussel, BE) | Foto's & tekst: Cristina Vergara

Twee jaar geleden verraste TRAELS met hun uitstekende debuut: The Abyss Within vloog gezwind heel wat eindejaarslijstjes in, en ook hier ten huize spint ze nog regelmatig rondjes. Menig liefhebber maakte dan ook een klein vreugdesprongetje toen bekend werd dat een opvolger in de maak is: A Study of Absence komt eind dit jaar uit bij kwaliteitshuis Polderrecords. Meteen werd ook een eerste voorproefje losgelaten: vergezeld van een mooie videoclip komt Centered lekker onze playlist binnen. TRAELS brengt het soort prog waar we van houden: stevig zonder je plat te beuken, heldere melodieën met mooie zanglijnen, veel variatie met genoeg complexiteit om je te verrassen en mee te nemen, maar zonder je onderweg kwijt te raken. Drummer/vocalist Jason Van Acker legt samen met bassist Kristof Taveirne een fundament waar je op kan bouwen, en gitaristen Korneel Lauwereins en Sven Caura verwennen ons met het soort snaarwerk waar de betere koptelefoons en gitaarversterkers voor uitgevonden zijn. Als je Van Acker's zachte stem hoort, die met de juiste korrel schuurpapier gezegend is, en zanglijnen die meer dan één extra laag toevoegen, kan je trouwens bijna niet geloven dat TRAELS oorspronkelijk enkel instrumentaal ging spelen. Nog een aangename uitsmijter: goed nieuws komt meestal met zijn drieën, want de uitverkochte debuutplaat The Abyss Within krijgt op Polderrecords een nieuwe persing op vinyl én cd! Meer info CENTERED is the first taste of A Study of Absence, and it shows exactly why I signed this band. It hits hard while leaving room for great dynamics, musicality and catchy melodies — that rare sweet spot where complexity meets accessibility. The album was mixed by Anton Franzon and mastered by Acle Kahney (TesseracT), who also mastered the band's debut. The videoclip, filmed and produced by Yulia Moar, tells a story of finding the balance between letting go and the challenge of staying "centered" at the same time … a theme that cuts right to the heart of A Study of Absence. Foto: Michael Vdb

Sommige artiesten herken je al na enkele noten: Springsteen, Pink Floyd, Sam Gooris... Je hoeft de song niet eens te kennen om de pen van de auteur te voelen. Dat een groep met nauwelijks tien (ik heb ze geteld) gepubliceerde tracks zoiets voor elkaar krijgt, is op zijn minst speciaal te noemen. Bij TRAELS vormen drums, gitaren, bas en stem elk in hun eigen melodieuze swimming lane een prachtig harmonieus geheel, waarbij je aandacht steeds door iets anders getrokken wordt. De groep heeft een meeslepende sound, een quasi perfecte mix van atmosfeer en heaviness die je zonder verpinken bij het nekvel grijpt. Met debuutalbum The Abyss Within waren ze al in no time opgeklommen tot de top van de Belgische progmetal. Why stop there? A Study of Absence komt op 20 november uit bij Polderrecords. Allen daarheen! Lees ook: https://www.brothersinraw.com/post/sounds-traels-centered Meer info The Weight Of Ease follows someone emerging from confusion, slowly figuring out who they really are and where their strength comes from. Choosing what feels right over what hurts opens up space for a fresh start — though that doesn't mean it comes easy, because somehow, ease itself doesn't sit right either. Atmospheric, precise and heavy — both calm and intense, continuously pulling between tension and release. instagram facebook website

Rosalie Cunningham! Wat een wijf! En dat woord gebruik ik met het diepste respect. Rosalie is zalig gewoon. In een rechtvaardige wereld zou ze een superster zijn. Komaan, uitstekende songs met aanstekelijke melodieën in een psychedelisch jasje. Waarom de Willy's en StuBru's van dit land dat geen kans geven is mij een raadsel. Wel, f*ck them, their loss. U kunt in elk geval winnen door samen met mij op te dagen in de Botanique in Brussel op 18 oktober. Tickets en info zondag 18 oktober 2026 Gedurfd, theatraal en resoluut onconventioneel: Rosalie Cunningham heeft zich gevestigd als een van de meest unieke stemmen in de hedendaagse Britse rock. Als multi-instrumentalist, componist en veelgevraagd performer bracht ze haar debuutalbum uit op de labels Purson en Ipso Facto, voordat ze in 2019 aan een nieuw solo-hoofdstuk begon. Haar eerste album, genomineerd voor de Mercury Prize en lovend ontvangen door critici, markeerde de opkomst van een artiest met een grenzeloze verbeeldingskracht. Op het podium verkent Cunningham een ​​flamboyante wereld, een psychedelische, progressieve en retro-glamoureuze rock-halvemaan. Omringd door een band van virtuoze muzikanten, combineert ze een vlammend Hammondorgel, psychedelische dubbele gitaren, fuzzbas en watervallende harmonieën in een dans van krachtige en onvoorspelbare optredens. Haar tournees door Europa – met opmerkelijke optredens op festivals zoals het Swedish Rock Festival en Woodstock Forever Festival – bevestigen de magnetische podiumpresentatie van de artiest. Met To Shoot Another Day (2024) verlegt ze de grenzen van haar muzikale universum nog verder, door rijke verhalen te combineren met ongebreidelde creatieve vrijheid. Een ambitieuze tournee met meer dan honderd concerten in 19 verschillende zalen resulteerde in uitverkochte shows en onvergetelijke momenten.

We konden niet achterblijven met een review van de meest besproken release van de maand. Falling in Reverse dropte zonder enige aankondiging deze bom. Een grotendeels onverwachte samenwerking met de metal iconen Corey Taylor (lead Slipknot) en Serj Tankian (lead System of a Down). De single Joseph beloofde alleen al door deze collab episch te worden. Ik kan zeggen dat Joseph niet teleurstelt. Buiten het feit dat het vaak iets te chaotisch is, valt er geen slecht woord over schrijven. De rebel van de metal heeft een betoverende stem die alle genres – van rap tot opera – aankan. Al deze stemmen stelt hij dan ook tentoon in deze song in een soort samenzang waarbij je gerust even mag denken aan Bohemian Raphsody van Queen. Gooi in die mix nog de stemmen van Corey en Serj en je krijgt een koor waar je haar van recht komt te staan met daar bovenop enkele breakdowns die iets teweeg brengen in je lichaam dat je niet onder woorden kan brengen. Het is een lied dat maar met cadeautjes blijft gooien, en toch is het thema zo alomtegenwoordig en duister. Het gevoel van oneindige oorlogen, een toekomst met dreigingen en een verleden van genocide. Als je jezelf om welke reden dan ook kwaad voelt, dan gaat dit nummer recht naar je kern. Het begint met verdriet en eindigt met een explosie van woede. Het gaf mij persoonlijk een boost van energie op een moment dat het nodig was. De leadzanger Ronnie Radke is een speciale figuur met een crimineel verleden, maar eigenlijk kan me dat niet veel schelen, het gaat over de muziek. En zoals mijn persoonlijke ervaring zegt, muziek die je net kan wakker schudden en je leert dat je niet er niet alleen voor staat. Ik ontdekte Falling in Reverse eigenlijk nog maar recent en moet wel zeggen dat ik vaak door het begin van een track moet geraken. Toen werd ik echter omvergeblazen door Ronald waarbij hij samenwerkte met onder andere Alex Terrible. Die samenwerkingen zullen de band terug op de kaart zetten en ik kan er alleen maar van genieten. En hierin ben ik trouwens niet alleen, de clip kreeg in de eerste 24u reeds 2 miljoen views. Zowel de release als de samenwerking kreeg zonder twijfel al wat kritiek te verduren, maar ik wijd dit aan de huidige tijdsgeest waarin politieke overtuigingen de muziek overschaduwen. De single Joseph verscheen op 14 september via Epitaph Records Website