Search Results

Predatory Void @ Café Café (Hasselt, BE) Predatory Void bracht op hun promotour voor het nieuwe album Atoned In Metamorphosis ook een bezoekje aan Hasselt. Zoals we gewoon zijn van hun brachten ze hun duistere muziek ook met veel duisternis op het podium. Opener Those Who Didn't kon het publiek in vervoering brengen door hun postrock met veel energie te brengen. Predatory Void Those Who Didn't Donderdag 12 maart 2026, Café Café, Hasselt | Foto's: Wim Wilms

Seth Abrikoos was op 5 maart aanwezig in Tivoli Vredenburg voor een avond vol melodieuze death en tech metal. De Finse band Omnium Gatherum stond daar als hoofdact op het podium, vergezeld door de Amerikaanse techmetalband Fallujah en de Zweedse melodieuze deathmetalband In Mourning. Seth Abrikoos was via Omnium Gatherum aanwezig, maar leverde ook wat foto's aan Brothers in RAW. Het fotoverslag is hieronder te zien. In Mourning Fallujah Omnium Gatherum Donderdag 5 maart, Tivoli Vredenburg, Utrecht (NL) | Foto's: Seth Abrikoos

Op zondag 8 maart stond Powerized op het podium van De Cacaofabriek in Helmond voor een speciale middagshow. Voor dit optreden werkte de band samen met lokale slagwerkgroepen en koren, wat zorgde voor een bijzondere combinatie. Fotograaf Seth Abrikoos was erbij om het concert vast te leggen. De beelden werden gemaakt voor Powerized, met een selectie die ook is aangeleverd aan Brothers in RAW. Hieronder een terugblik in foto’s op deze middag in Helmond. Powerized Zondag 08 maart, De Cacaofabriek , Helmond (NL) | Foto's: Seth Abrikoos

We leerden Cesar Sun tot nog toe kennen als een bevlogen trio dat met besmettelijk enthousiasme vlammende rock-’n-roll op ons afvuurde. Aanstekelijke, happy-go-lucky songs – zolang je niet te veel aandacht besteedde aan de lyrics of de randteksten. Want onder de woeste golven zaten soms wel degelijk diepe waters. Paradies  is een song met een boodschap die van diep komt. Het nummer gaat over de Armeense genocide, een onderwerp dat zanger Taron Zohrabyan nauw aan het hart ligt – en dat voel je. Dat een track een onderwerp heeft, is één ding. Maar heeft het muzikaal ook wat te bieden?Er zijn wel honderd nummers over “fuck you, I won’t do what you tell me”, maar het blijft die ene versie met die geweldige riff en groovy baslijn die een klassieker werd. Je mag de tekst nog veranderen in “Jan Breydel en Pieter Deconinck” of “en je ziet een mongooltje” (ik pleit schuldig), het blijft overeind staan. Wel, Paradies  is misschien wel het sterkste nummer dat de groep tot nu toe uitbracht. Sterke variaties, meeslepende ritmes en een bevlogen zanglijn met bijna hypnotiserend herhaalde zinnen. Plak er je eigen verhaal op, en het blijft staan. Alle kenmerken van een goede song. Live: maandag 30 maart, Chaff, Brussel (BE) zaterdag 4 april,RANT, Sad Boys Klub & Cesar Sun, De Snuffel, Brugge (BE) Meer info De derde en laatste single voordat onze plaat The Palace op 17 april uitkomt. Deze song heeft overduidelijk een meer in-your-face-geladen onderwerp vergeleken met onze vorige singles. Niet alleen om ons als band ook op een “serieuzere” manier uit te drukken, maar ook omdat het thema van deze song ons zo nauw aan het hart ligt. Met alweer repetitieve teksten wordt er een connectie gelegd tussen de historische gebeurtenissen in Taron’s vaderland, Armenië, en de actuele situaties in regio’s zoals Palestina, Soedan, Iran, … “My holy paradise, it reeks of genocide, my holy paradise, it reeks of parasites, my holy paradise, it dies” Het is opnieuw een mantra die in de strofes “rustig” wordt neergelegd, vooraleer ze als wanhopige noodkreet in de refreinen uitbarst. Met een psychedelische bridge en een gigantische outro is deze song muzikaal gezien de meest heftige rollercoaster waarvoor we de luisteraar al hebben uitgenodigd. Weg is de façade van het banale waardoor we in onze vorige songs werden gekarakteriseerd. Dit is een confronterende wake-upcall over de huidige staat van de wereld. De song wordt gedragen door een zware, walsende baslijn die het thema nogmaals symbolisch en sonisch onderbouwd. Ook de dynamische verschillen in de structuur tussen de verschillende delen van de song zijn wat van deze track een unieke luisterervaring maken. Voor de cover hebben we een beeld van het genocideherdenkingsmonument in Armenië gespiegeld om de gelijkenissen met vandaag te symboliseren. Lees ook: Sounds | Cesar Sun - Where Is The Wine Sounds | Cesar Sun - Live at César's Palace foto Robin Naeye CESAR SUN over hun nieuwste single 'Tunacan': “Het is meer dan een simpel blik tonijn” Tunacan is een song die duidelijk in het verlengde ligt van onze vorige single ‘Where IsThe Wine?’. Net als die track speelt het nummer met een vage, bijna raadselachtige symboliek die je niet alleen aanzet tot bewegen, maar je ook uitnodigt om even stil te staan en na te denken. De inspiratie voor Tunacan komt uit een periode waarin een blik tonijn soms het enige avondeten was, en vanuit dat vertrekpunt wordt er stevig geblaft over onze hedendaagse (over) consumptiemaatschappij. In de verses en refreinen wordt alles genadeloos kapotgescheurd. Pas in de bridge ontstaat er ruimte om een andere kant van onszelf te tonen, waar we voor het eerst onze psychedelische invloeden echt laten doorschemeren. instagram facebook youtube

bijdrage door Marieke de Lorijn Een intense, dramatische avond vol energie. Suede's frontman Brett Anderson hield het publiek volledig in zijn greep. Hij sprong en bewoog over het gehele podium, ervoor en soms in het publiek. Suede speelde een uitverkochte show in de main van Poppodium 013. Suede @ Poppodium 013 (Tilburg, NL) | © Marieke de Lorijn Swim School De avond wordt ingeleid door een Schotse alternatieve rockband, opgericht in Edinburgh in 2018. De band bestaat uit Alice Johnson (zang/gitaar), Lewis Bunting (gitaar) en Billy McMahon (drums). Swim School is een energieke, emotioneel geladen indieband met een rauw gitaargeluid. Swim School @ Poppodium 013 (Tilburg, NL) | © Marieke de Lorijn Suede Suede staat bekend om memorabele shows die de moeite waard zijn om te zien. De professionele camera's van de fotografen zijn slechts twee nummers getuige van dit spektakel. Hun ogen en oren zijn de rest van show toegestaan. Qua sound is Suede een band die schoonheid vindt in melancholie, met een onmiskenbaar Brits karakter en een flair voor het dramatische. Frontman Brett Anderson is het middelpunt van deze avond. Hij springt en beweegt onvermoeibaar over het podium, terwijl zijn stemgeluid helder door de zaal klinkt, naast de gitaren van Neil Codling en Richard Oakes en ondersteund door de kolossale drums van Simon Gilbert. Voor een band die al meer dan dertig jaar bestaat is de energie van Anderson onvermoeibaar. Zijn stemgeluid klinkt hooguit wat minder karakteristiek als in de tijd van Dog Man Star (1994) en Coming Up (1996). De uitverkochte show in de grote zaal van Poppopdium 013 is de enige show van Suede in Nederland. Het is onderdeel van hun Dancing With the Europeans tour, waarin ze hun tiende studioalbum genaamd Antidepressants promoten. De band omschrijft het als hun post-punkalbum. Het gaat over de spanningen van het moderne leven, de paranoia, de angst en de neurose. Ze spelen uiteraard diverse nieuwe nummers, maar ook aantal klassiekers passeren de revue. Het is een avond waarbij intens drama en een aangename energie hand in hand gaan. Suede @ Poppodium 013 (Tilburg, NL) | © Marieke de Lorijn woensdag 11 maart 2026, Poppodium 013 (Tilburg, NL) | Foto's & tekst: Marieke de Lorijn

Het is zover; het tweede album van Angus McSix (en dan ook ineens het eerste album grotendeels zonder Angus McSix) komt ter wereld! Al doet zijn broer, Adam McSix, dat hier ook zeker niet slecht. De muziek blijft in trend met hun vorige album; powermetal met een licht disco gehalte. Al is er bij deze Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye misschien toch nog nét iets meer disco. Mij hoor je hier absoluut niet over klagen, het is een leuke combo waar je niet op kan blijven stilzitten. Ook zijn er opvallend minder distracks gericht aan die andere band. Je weet wel, begint met Glory, eindigt op iets dat rijmt met "jammer". Uitspringers zijn het tragere Dig Down (met Van Canto) en hun samenwerking met Turnmion Kätilöt: Techno Men . Die laatste zou live wel eens voor een stevig feestje kunnen zorgen. Zelfs Freedom Call blijft niet gespaard van een samenwerking met Angus McSix. Hun collab; The Power Of Metal kan je er vanaf de eerste noot uitpikken en is veruit de stevigste track van het album. Kortom; vond je het eerste Angus McSix album wel wat? Dan gaat deze nieuwste je zeker ook smaken! Releasedatum: 13 maart 2026 Luister Lees New Heroes, New Quests: ANGUS McSIX Conquer New Adventures With Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye ANGUS McSIX rise from the aftermath of previous heroic battles with Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye , out March 13, 2026 via Napalm Records. Following the chart-storming debut ( Angus McSix and the Sword of Power instantly rose to the top 10 of the German Album charts in 2023), Angus’ brother, Adam McSix (Sam Nyman, Manimal), now steps forth as the main character and lead singer. Also adding the brute force of new guitarist, The Dwarf (Jasmin Pabst) besides guitar Amazon Thalestris (Thalia Belazecca, Primal Fear), the power metal supergroup is thrilled for new adventures, one being to save the legendary hero Angus from his cruel fate of being frozen in an ice block prison in which his nemesis, the Archdemon Seebulon (Sebastian “Seeb” Levermann, Orden Ogan), trapped him. ANGUS McSIX embark on their absurd journey wielding the power of metal and a tongue-in-cheek attitude as their mighty weapons! The eleven tracks of Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye feature the band’s one-of-a-kind storytelling, proving even more epic, absurd, and magnificent than ever. Previously released “6666” still features their now-imprisoned frontman Angus McSix (Thomas Winkler) on vocals, passing the torch to Adam McSix and placing nothing less than the fate of the universe on his shoulders. “The Fire Of Yore” bridges the gap between Manowar, ...

Met Finis Temporum  bewijzen de Brugse stonericonen van Cowboys & Aliens dat hun tijd er in ieder geval nog lang niet op zit. Integendeel: als een stel rebelse paarden dendert een half dozijn songs over je heen die wedijveren met het beste dat de band al geproduceerd heeft – en dat is niet min. Van bij openingstrack Life Tree  wordt duidelijk dat de band – die zo maar eens het bastaardkind van Black Sabbath en Alice in Chains had kunnen zijn – een aantal geweldige sessies neergezet heeft in de Shellshock Studios. De ritmesectie – Peter Gaelens op drums en Tom Neirynck op bas – laat daarbij schaamteloos hun innerlijke John Bonham en John Paul Jones los, vooral op Vengeance of the Weird . Riffmeister John Pollentier doet intussen gewoon waar hij het best in is: de ene na de andere vlammende riff uit zijn mouw schudden. Wanneer op Ordinary Bliss  en Asteroid Blast  even gas wordt teruggenomen, wordt pas echt duidelijk hoe goed de songs ineen zitten en hoe de geweldige productie het album naar een hoger niveau tilt. Dan hebben we het nog niet gehad over Henk Vanhee – de blonde clubzot is een chorus op zijn eentje. Gedreven door al dat instrumentale geweld lijkt hij wel vleugels te krijgen. Valt het u al een beetje op dat wij dit een dijk van een plaat vinden? Is er dan niks van kritiek? Nou, enkel in de zin van een backhanded compliment: door op geen enkel moment met fillermateriaal te werken houdt Finis Temporum  enkel killer songs over. Alleen jammer dat het er maar zes zijn. Ach, ik duw persoonlijk liever op replay dan op skip. Quality over quantity, my dear. Live: vrijdag 13 maart, Brugotta Metal Weekend, Magdalenazaal, Brugge (BE) zaterdag 25 april, Lokale Helden: Cowboys & &Aliens, MOTSUS, Stonemul & Arguz, De Paravang, Middelkerke (BE) zaterdag 2 mei, Headbanger's Ball Fest, Izegem (BE) Meer info Cowboys & Aliens is a four-piece stoner rock band from Bruges, Belgium. Formed in 1996, they are true pioneers of the genre in the Benelux — one of the first bands in the region to go all-in on heavy, riff-driven rock at a time when that took real conviction. Their debut League Of Fools (1998) laid the foundation, but it was A Trip To The Stonehenge Colony (2000) and Love Sex Volume (2002) that put them on the map — two records that became genuine landmarks in the Belgian heavy rock scene and remain highly sought-after to this day. Language Of Superstars followed in 2005 before the band stepped back for a few years. The hiatus didn’t last. Cowboys & Aliens returned in 2011 with the Sandpaper Blues Knockout EP, including a memorable appearance at DesertFest Antwerp and a second stint opening for Deep Purple at Vorst Nationaal. Surrounded By Enemies (2014) kept the momentum going, followed by Horses of Rebellion (2019) and BURN (2022) — both released on POLDERRECORDS on CD and vinyl. In 2021, POLDERRECORDS also brought back the long sold-out Stonehenge Colony and Love Sex Volume in a deluxe remastered double digipack, finally putting those legendary records back in people’s hands. In between, Cowboys & Aliens built a formidable live reputation — touring with Monster Magnet, opening for Queens of the Stone Age, Deep Purple, Soulfly and Danzig, and playing countless festivals across Europe. Now, thirty years after their formation, the band releases FINIS TEMPORUM on POLDERRECORDS — album number seven, and another chapter in a catalogue that few Belgian bands can match. Heavy riffs, anthemic choruses, a touch of psychedelia. Same band. Still delivering. FINIS TEMPORUM — "the end of times" — is the title Cowboys & Aliens chose for their seventh album and their 30th anniversary release . It's a bold statement, but one this band has earned. The album opens with Life Tree and Rabbit Hole before delivering Vengeance Of The Weird , a track that had already been released as a standalone single back in June 2024 — long before a new record was even on the horizon. Lead single Icy Grip followed in 2025: a post-grungy stoner track with a killer chorus and a dark, heavy production, written in the shadow of personal loss. Lyrics loaded with symbolism about grief and hope, wrapped in the unmistakable Cowboys & Aliens sound. Ordinary Bliss rounds out the new material before the album closes with a full reimagining of Asteroid Blast — originally recorded for A Trip To The Stonehenge Colony back in 2000, now rerecorded, remixed and remastered. A nod to where it all began, and a quiet full circle moment on a record that feels like one. FINIS TEMPORUM is not an album born out of obligation or commercial calculation. It's the sound of a band that still had something to say — and said it.

bijdrage door Marieke de Lorijn Geen overdreven podiumshow, want de muziek spreekt voor zich. De frontman straalt een koele, enigszins onverschillige intensiteit uit. French Police speelde in een nagenoeg uitverkochte kleine zaal van Effenaar. French Police @ Effenaar (Eindhoven, NL) | © Marieke de Lorijn Sad Madona De uit Parijs afkomstige solo-artiest opent de avond met een duister en hypnotiserend geluid, maar met een dansbare onderstroom. De combinatie van gothic moodiness en techno-drive creëert een spanning, die zowel in het hoofd als lichaam voelbaar is. Zware, atmosferische synths over strakke techno-beats, met die typische shoegaze-laag van wazige, zweverige texturen. De door Sad Madona zelf gekozen term dramatic dance past goed. De sound is dramatisch en fysiek. Net als de lichtshow. Sad Madona @ Effenaar (Eindhoven, NL) | © Marieke de Lorijn French Police Het drietal uit Chicago speelt een donkere intense hypnotiserende sound. Ze creëren een bijna claustrofobische spanning. Frontman en gitarist Brian Flores, gitarist Manny Herrera en bassist Rolando Donjuan brengen strakke, repetitieve gitaarriffs en drijvende baslijnen, die worden aangevuld met minimalistische drums . In Effenaar geeft French Police een ingetogen show, die tegelijkertijd intens voelt. Het podium is zeer minimalistisch verlicht in overwegend blauwtinten. In de zaal, inclusief de gang, hangt een dikke mist van de rookmachines. Het optreden voelt als een auditieve trip door de donkere kant van de jaren 80, maar dan frisser, minder zwaar en somber, met meer eigentijdsheid. French Police @ Effenaar (Eindhoven, NL) | © Marieke de Lorijn zaterdag 7 maart 2026, Effenaar (Eindhoven, NL) | Foto's & tekst: Marieke de Lorijn

Sunn O))) werd in 1998 opgericht in Los Angeles en bestaat uit de kernleden Stephen O’Malley en Greg Anderson. Hun muziek combineert drone, noise, metal en minimalisme tot een intense, experimentele sound die samenwerkingen met legendarische artiesten en een reeks iconische live performances opleverde. Bekend om hun fysieke, maximale soundscapes, hypnotiserende volume en diepe atmosferische klankstructuren, creëren Sunn O))) een onvergetelijke ervaring die het publiek volledig onderdompelt. Al 25 jaar dagen ze de grenzen van muziek uit, van underground clubs tot prestigieuze podia zoals David Geffen Hall, The Barbican en internationale festivals wereldwijd. Hun werk blijft evolueren, altijd trouw aan de principes van dichtheid, gewicht en intensiteit, terwijl ze voortdurend nieuwe samenwerkingen en innovatieve projecten aangaan. ( bron: Trix ) Info en tickets Woensdag 24 juni, Trix (Antwerpen, BE)

Luicidal @ (Musicon ,Den Haag,NL) In het Haagse Musicon stond een avond geprogrammeerd die volledig in het teken stond van rauwe hardcore en crossover thrash. Met optredens van Luicidal en Locomuerte werd het publiek getrakteerd op een stevige dosis energie, geworteld in de skate- en streetcultuur. De sound van Luicidal is sterk gebaseerd op de Venice Beach hardcore- en skatepunkscene uit de jaren tachtig. Dat is niet verrassend: meerdere bandleden speelden in het verleden bij Suicidal Tendencies. Die connectie is duidelijk hoorbaar in hun muziek, die sterk doet denken aan het vroege werk van die legendarische band. Strakke riffs, snelle drums en een compromisloze attitude zorgden ervoor dat de sfeer in de zaal al snel op kookpunt kwam. Ook Locomuerte bracht het publiek moeiteloos in beweging. Deze crossover thrash- en hardcorepunkband uit Frankrijk werd rond 2009 opgericht in Île-de-France, de regio rond Parijs. Hun muziek is een explosieve mix van hardcore punk, thrash metal en Latin-invloeden. Die combinatie geeft hun sound een eigen karakter, terwijl de band tegelijkertijd stevig geworteld blijft in de traditie van de skate- en streetcultuur. De combinatie van beide bands zorgde voor een avond waarin de energie van de klassieke hardcore scene duidelijk voelbaar was. In Musicon bewees het publiek opnieuw dat deze muziekstijl, decennia na zijn ontstaan, nog altijd springlevend is. Luicidal Locomuerte Maandag, 09 Maart 2026, Musicon (Den Haag, Nl) | Foto's & tekst:  Johan Sonneveld

Psychonaut @ Trix (Antwerp, BE) Afgelopen donderdag begon Psychonaut aan hun World Maker tour die hen door Europa brengt. Wij waren erbij in Trix. Psychonaut Huracán Donderdag 5 maart 2026, Trix, Antwerpen | Foto's: Wim Wilms

Een nieuwe maand, een nieuwe track van Joanne Shaw Taylor. Ons zal u er allerminst over horen klagen! En deze keer is het er eentje voor de dansbenen. Joanne werkt op What Good Is My Love samen met de Australische gitarist en singer/songwriter Orianthi. De combinatie van hun talenten zorgt voor sprankelend soleerwerk in deze track die trouwens wordt aangekondigd als zijnde de voorbode voor een nieuw JST album dat later dit jaar zal verschijnen. Meer details zijn daarover nog niet bekend, maar we spreken elkaar volgende maand opnieuw hé. Website Lees meer Driven by a slow-burning groove and soaring guitar interplay, “What Good Is My Love?” explores the painful uncertainty that comes when love is no longer reciprocated. Joanne’s soulful vocals, while Orianthi’s stunning guitar solo, carries the weight of the song’s central question, capturing the vulnerability of realizing that even the deepest devotion may not always be enough. “We’ve probably all been in the position at some point in life when the love we had and give isn’t returned,” Joanne shares. “Whether it’s unrequited or simply fades. I wanted to write a song for those of us who have had to question, "What good is my love if it’s not enough?” The track unfolds with a simmering intensity before erupting into electrifying guitar exchanges between Joanne and Orianthi, whose fiery playing adds another dimension to the song’s emotional arc. The pairing of their distinct styles creates a striking musical dialogue, blending raw blues grit with soaring melodic leads. Together, they deliver a performance that balances heartbreak with defiant strength, turning personal reflection into an anthemic moment of catharsis.