Search Results

De internationaal succesvolle black metal- en stripfranchise Belzebubs maakt de sprong naar televisie. De cultwereld van creator JP Ahonen wordt momenteel ontwikkeld tot een 13-delige geanimeerde serie die de duistere humor en gezinschaos van de band naar het scherm brengt. De serie, die in productie is, wordt gemaakt door Pyjama Films in samenwerking met Movimenti Production en Mago Production. De opdracht komt van de Finse publieke omroep Yle, terwijl de internationale distributie in handen ligt van Banijay. Black metal meets gezinsleven Belzebubs volgt Sløth, een toegewijde vader, echtgenoot en frontman van ’s werelds meest ongelukkige black metalband. De serie combineert muziek, donkere humor en alledaagse gezinsproblemen met een opvallend animatiestijl. Wat begon als een webcomic groeide uit tot een wereldwijd fenomeen met meer dan 650.000 online fans. De comics verschenen in meer dan 20 landen, en de band: die wereldwijd tekende bij Century Media Records (onder Sony Music Entertainment), behaalde miljoenen views met geanimeerde videoclips en een veelgeprezen debuutalbum. Nieuwe muziek en grotere ambities Naast de televisieserie werkt Belzebubs ook aan een tweede studioalbum, opnieuw vergezeld door nieuwe geanimeerde videoclips. Volgens de makers vormt dit de volgende stap in een steeds groter wordend multimedia-universum waarin strip, muziek en animatie in elkaar overlopen. Volgens showrunner JP Ahonen is de serie een natuurlijke uitbreiding van de wereld:“Het combineert dezelfde duistere energie en humor, maar biedt meer ruimte voor drama en karakterontwikkeling,” aldus Ahonen. Ook Century Media Records benadrukt dat Belzebubs al lang niet meer alleen een band is, maar een volledig creatief universum waarin muziek en storytelling samensmelten. Met de aankomende serie en nieuwe muziek lijkt Belzebubs zijn status als unieke cross-over tussen metal en animatie verder te versterken. "Belzebubs is a cross-media beast that weaves together comics, music and animated music videos in a unique fashion, and I feel the series now perfectly combines all of the above. I can't wait to introduce the series to our already active fan community, as they'll surely appreciate how everything is linked and now comes together. I think Belzebubs works for TV like a charm, as we have the same infernal energy and witty dialogue, but more space for drama and growth. The first season consists of 13 standalone episodes, but there's an overarching storyline that slowly evolves towards the funny, action-packed, and surprisingly emotional finale." - P Ahonen, maker, hoofdschrijver en showrunner van Belzebubs "From day one, Belzebubs has never been just a band. It's a fully realised creative universe where music, storytelling and animation come together in a way that is truly unique within heavy music. Seeing that vision grow into a full animated series is incredibly exciting, and with a brand-new album on the horizon, we're only scratching the surface of what's still to come." - Century Media Records Belzebubs online Website | Facebook | Instagram | Spotify | Apple Music

De Deense metalformatie Gradience brengt op 4 september haar debuutalbum Anomaly uit via Metal Blade Records. Ter ondersteuning van de aankondiging heeft de band tevens de nieuwe single "White Noise" inclusief videoclip uitgebracht. Met Anomaly presenteert Gradience een opvallende en gedurfde mix van blackened death metal, sludge, trap en hiphop. De band laat traditionele genregrenzen volledig los en combineert loodzware riffs met ritmische rapflows, zanglijnen en ijzige synthesizers. Whitenoise single cover Gradience ontstond in 2022 nadat Harris en Mistry elkaar ontmoetten tijdens een optreden van de Deense deathcoreband Cabal in Kopenhagen. Ondanks hun verschillende muzikale achtergronden: Harris actief in de metalscene en Mistry afkomstig uit de hiphopwereld, vonden zij al snel een gezamenlijke creatieve visie. Foto door: Christoffer Rosenfeldt De teksten op Anomaly zijn volledig geschreven door Mistry en zijn sterk autobiografisch van aard. Als immigrant in Denemarken verwerkt hij persoonlijke ervaringen, gevoelens van vervreemding en maatschappelijke uitdagingen in nummers als "Vermin", "Blame Me", "Agony" en "Deathwish". Over de lyrics van het album en de nieuwe single vertelt Mistry: "As an immigrant in Denmark, I have lived and received my fair share of pushback and challenges. From a young age, I have practiced writing about my thoughts and feelings – either as poetry or diary entries. It's been a way for me to cope with the feeling of being alone and misunderstood – pretty much all my teen years. The album's lyrical themes can be experienced as me reflecting on past, present and future truths and/or lies that have been important for me to deal with. (...) White Noise’ is one of our more experimental and unpredictable tracks on the album,” Mistry notes of their latest single. “The lyrics also reflect that same unpredictability; that I can find myself being confrontational and extroverted, but at the same time need solitude to cope with everything. The spoken word at the end is me reflecting on that introverted side of myself." Anomaly verschijnt op cd, lp en alle digitale streamingplatforms. Pre-orders zijn inmiddels beschikbaar via de webshop van Metal Blade Records via de volgende link. Tracklist Anomaly Vermin Blame Me Agony Master To The Slave Stains Deathwish Slow Undone A Witness White Noise Grimey Potential Foto door: Christoffer Rosenfeldt GRADIENCE: Gavin Mistry - vocals Jakob Lærke Harris - guitars, vocals Frederik Kjelstrup Hansen - drums Patrick Petersen - bass LINKS: Instagram YouTube TikTok Facebook

Ice Nine Kills is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de succesvolste en meest vernieuwende bands binnen de moderne metalscene. Onder leiding van frontman Spencer Charnas combineert de band zware metal met een sterk filmisch, door horror geïnspireerd universum. Met albums The Silver Scream en opvolger The Silver Scream 2 verwierf de groep wereldwijd succes, met miljoenen streams, grote tours en prijzen. Met het multimediale ‘INKverse’, samenwerkingen met bekende horrorfranchises en een trouwe fanbase blijft Ice Nine Kills grenzen verleggen binnen muziek en horrorcultuur. (Bron: Afas Live) Info & Tickets: Donderdag 25 maart 2027, Afas Live Amsterdam

Dankzij hun unieke mix van zware riffs, elektronische beats, aanstekelijke hooks en ongeëvenaarde live-energie, is Electric Callboy uitgegroeid tot een van de meest opwindende en vermakelijke acts binnen de moderne heavy muziek. In deze nieuwe, groots opgezette productie kunnen fans een energieke show verwachten vol publieksfavorieten en materiaal van het gloednieuwe album Tanzneid. Kortom: de Duitse krachtpatsers schakelen een versnelling hoger! (Bron: Ziggo Dome) Tickets & Info: Zondag 14 februai 2027, Ziggo Dome, Amsterdam.

In onze festivalverslagen proberen we telkens het verhaal van de dag te vertellen: de optredens die ons bijbleven, de verrassingen, de kilometers die we aflegden en de momenten die een festival als Hellfest zo bijzonder maken. Festivalverslag Hellfest 2026 - vrijdag In deze galerij laten we vooral de foto's spreken. Van de eerste band van de dag tot de laatste noten diep in de nacht, dit zijn de beelden die voor ons deze dag van Hellfest 2026 samenvatten. Veel kijkplezier en vergeet zeker niet ook ons festivalverslag van deze dag te lezen voor het volledige verhaal achter de foto's. Uravena Black Rain Return to dust Wings of steel Brothers of Metal Sortilège Tesseract Queensryche Bloodywood Accept Helloween Opeth Sabaton Vrijdag 19 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Na een eerste dag waarop de zon ons bijna even hard aangepakt had als de bands op de affiche, ging de wekker opnieuw veel te vroeg af. Er zaten misschien vijf uur slaap tussen het moment waarop we in bed kropen en het moment waarop we alweer op de shuttle richting Clisson zaten, maar dat hoort er ondertussen een beetje bij. Bovendien stond vrijdag al maanden met stip aangeduid in onze planning. Als er één dag was waar we vooraf naar uitkeken, dan was het deze. Al van bij aankomst bleek dat de weersvoorspellingen ons opnieuw iets te optimistisch hadden proberen maken. Ze hadden toch gezegd dat het minder warm ging zijn vandaag? Nog voor de middag stond de zon alweer stevig te branden en werd het duidelijk dat water opnieuw minstens even belangrijk zou worden als bier. De eerste uren van de dag voelden een beetje als opwarmen voor wat later nog moest komen. Blackrain zorgde met hun glamrock voor een aangename start van de dag. Zo'n band die zichzelf niet al te serieus neemt en waarbij je spontaan moet denken aan The Darkness of Steel Panther. Niet wereldschokkend, wel ideaal om de dag mee te beginnen. Blackrain - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Ook Wings Of Steel bleef hangen. Niet alleen omdat hun frontman over een indrukwekkend stembereik beschikt, maar vooral omdat hun bassist afkomstig blijkt te zijn uit Jabbeke. Je rijdt honderden kilometers naar Frankrijk om uiteindelijk iemand tegen te komen die praktisch om de hoek woont. Wings of Steel - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Toch draaide voor ons alles richting één bepaald moment op de affiche. Brothers Of Metal. De laatste keer dat we hen zagen in de Ancienne Belgique ontbrak zangeres Ylva Eriksson. De show was toen goed, maar ergens voelde het alsof er iets ontbrak. Die twijfel verdween al na enkele minuten. Vanaf Prophecy Of Ragnarök zat de sfeer goed en toen Rise Of The Valkyries en later Yggdrasil volgden, wist de band moeiteloos de eerste grote glimlach van de dag op ons gezicht te toveren. Het publiek had er duidelijk evenveel zin in. Ondanks de hitte verschenen de eerste crowdsurfers boven de hoofden van het publiek en werd er enthousiast meegezongen. Dat er tijdens hun set tegelijkertijd gesoundcheckt werd op Mainstage 1, vonden we dan weer iets minder geslaagd. Begrijpe wie begrijpen kan. Na Brothers Of Metal volgden nog verschillende bands die elk op hun manier hun plaats op de affiche verdienden. Sortilège kon rekenen op een opvallend grote schare Franse fans op de eerste rijen, terwijl TesseracT en Queensrÿche vooral bewezen waarom ze al jaren een trouwe aanhang hebben. Niet alles bleef even hard hangen, maar dat hoeft ook niet. Op een festival als Hellfest draait het soms evenveel om ontdekken als om bevestigen. Dat laatste gold zeker voor Bloodywood. De Indiase band kreeg zonder moeite een groot deel van de weide mee en het enthousiasme van het publiek werkte bijna aanstekelijk. Bijna. Want hoe indrukwekkend hun energie ook was, muzikaal bleef het voor ons toch wat te veel van hetzelfde. Of zoals we ondertussen al meermaals dachten tijdens het weekend: "Roept azo niet!". Accept bewees daarna dat sommige bands hun status van legende niet zomaar gekregen hebben. Sommige stemmen hoor je één keer en herken je jaren later nog altijd meteen terug. Dat was hier niet anders. Een iets te uitgebreide lunchpauze zorgde er vervolgens voor dat we Sepultura in de fotopit misten. Dat krijg je wanneer je even iets te veel op je gemak bent. Gelukkig konden we later op de dag nog een stukje van de set meepikken, inclusief een laatste keer Roots Bloody Roots. Soms moet een mens zich daarbij neerleggen. Accept, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Helloween voelde vervolgens als de perfecte brug richting de avond. Geen band waar we vooraf specifiek voor naar Hellfest afzakten, maar wel eentje die nog maar eens bewees waarom ze zo vaak genoemd worden wanneer het over power metal gaat. Strakke set, sterke songs en een publiek dat zichtbaar genoot. Meer moet dat soms niet zijn. Helloween, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Daarna was het tijd voor Iron Maiden. Misschien lag het aan de herinneringen aan Graspop vier jaar geleden. Misschien aan de verwachtingen die je automatisch hebt wanneer je een van de grootste metalbands aller tijden gaat bekijken. Misschien aan de geluidsmix die met momenten wat wisselvallig bleef. Feit is dat Maiden goed was, maar ons minder van onze sokken blies dan de vorige keer. Begrijp ons niet verkeerd. Bruce Dickinson blijft een fenomenale frontman en nummers als The Trooper, Run To The Hills en Fear Of The Dark blijven verplichte kost op een festival als Hellfest. Alleen voelde het geheel soms iets minder scherp aan dan we gewend zijn. Zelfs enkele collega's waar we onderweg mee stonden te praten hadden hetzelfde gevoel. Goed? Zonder twijfel. Maar niet het absolute hoogtepunt van de dag. Dat moest namelijk nog komen. Iron Maiden, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Tegen de tijd dat Sabaton aan hun set begon, hadden we al een lange dag achter de rug. Toch blijft het bijzonder hoe snel sommige bands alle vermoeidheid kunnen doen verdwijnen. Dit was ondertussen de zesde keer dat we de Zweden live zagen en toch stonden we opnieuw met dezelfde nieuwsgierigheid naar het podium te kijken, zodra Ghost Division werd ingezet. Vanaf dat moment viel alles op zijn plaats. The Last Stand, Great War, Stormtroopers, Christmas Truce, Soldier Of Heaven, Bismarck, Primo Victoria... het ene nummer volgde het andere op zonder dat de vaart ooit uit de set verdween. Het extra koor tijdens Christmas Truce bleek bovendien een enorme meerwaarde. Niet overheersend, niet storend, maar net voldoende aanwezig om het nummer (en de volgende) nog meer kracht te geven. Ook de rest van de show zat opnieuw vol details die Sabaton zo herkenbaar maken. Napoleon verscheen opnieuw op het podium, de tank ging de lucht in zoals het hoort en vuur, vuurwerk en explosies waren nooit ver weg. Misschien zijn we niet helemaal objectief. We waren vermoedelijk ook de enige fotograaf in de pit met een Sabaton-shirt aan, de enige fotograaf die bijna alle nummers kon meezingen van begin tot eind. Sabaton, Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Maar eerlijk? Toen Primo Victoria werd ingezet en duizenden mensen tegelijk begonnen mee te springen, wisten we eigenlijk al genoeg. Dit was voor ons het optreden van het weekend. Met een schorre stem, een glimlach op het gezicht en opnieuw veel te weinig energie voor de kilometers die nog moesten volgen, trokken we uiteindelijk richting shuttle. Hellfest, bonsoir et à demain. Vrijdag 19 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Twee jaar geleden verraste TRAELS met hun uitstekende debuut: The Abyss Within vloog gezwind heel wat eindejaarslijstjes in, en ook hier ten huize spint ze nog regelmatig rondjes. Menig liefhebber maakte dan ook een klein vreugdesprongetje toen bekend werd dat een opvolger in de maak is: A Study of Absence komt eind dit jaar uit bij kwaliteitshuis Polderrecords. Meteen werd ook een eerste voorproefje losgelaten: vergezeld van een mooie videoclip komt Centered lekker onze playlist binnen. TRAELS brengt het soort prog waar we van houden: stevig zonder je plat te beuken, heldere melodieën met mooie zanglijnen, veel variatie met genoeg complexiteit om je te verrassen en mee te nemen, maar zonder je onderweg kwijt te raken. Drummer/vocalist Jason Van Acker legt samen met bassist Kristof Taveirne een fundament waar je op kan bouwen, en gitaristen Korneel Lauwereins en Sven Caura verwennen ons met het soort snaarwerk waar de betere koptelefoons en gitaarversterkers voor uitgevonden zijn. Als je Van Acker's zachte stem hoort, die met de juiste korrel schuurpapier gezegend is, en zanglijnen die meer dan één extra laag toevoegen, kan je trouwens bijna niet geloven dat TRAELS oorspronkelijk enkel instrumentaal ging spelen. Nog een aangename uitsmijter: goed nieuws komt meestal met zijn drieën, want de uitverkochte debuutplaat The Abyss Within krijgt op Polderrecords een nieuwe persing op vinyl én cd! Meer info CENTERED is the first taste of A Study of Absence, and it shows exactly why I signed this band. It hits hard while leaving room for great dynamics, musicality and catchy melodies — that rare sweet spot where complexity meets accessibility. The album was mixed by Anton Franzon and mastered by Acle Kahney (TesseracT), who also mastered the band's debut. The videoclip, filmed and produced by Yulia Moar, tells a story of finding the balance between letting go and the challenge of staying "centered" at the same time … a theme that cuts right to the heart of A Study of Absence. Foto: Michael Vdb instagram facebook website

Sunn O))) @ Trix (Antwerpen, BE) Terwijl buiten de eerste zware hittegolf van het jaar het land in een verstikkende greep hield, veranderde de grote zaal van Trix gisterenavond in een minstens zo intense, mistige klankkathedraal voor de komst van drone-pioniers Sunn O))). De avond werd bezwerend geopend door Nataša Grujović & Steve Moore, waarbij de fascinerende, elektro-akoestische synergie tussen accordeon en gelaagde synths en effecten (zonder de verwachtte drones van Moore) het publiek perfect in een diepe, meditatieve sfeer bracht. Toen de heren van Sunn O))) gehuld in hun iconische pijen het podium betraden, lieten ze een fysiek voelbare, loodzware muur van geluid los die door merg en been ging. Het werd een minimalistische en hypnotiserende totaalervaring waarbij de grens tussen muziek en pure trilling volledig vervaagde, en de verzengende hitte binnen en buiten de zaal samensmolt tot één overdonderend ritueel. Sunn O))) Nataša Grujović & Steve Moore Woensdag 24 juni 2026, Trix, Antwerpen | Foto's: Wim Wilms

In onze festivalverslagen proberen we telkens het verhaal van de dag te vertellen: de optredens die ons bijbleven, de verrassingen, de kilometers die we aflegden en de momenten die een festival als Hellfest zo bijzonder maken. Festivalverslag Hellfest 2026 - donderdag In deze galerij laten we vooral de foto's spreken. Van de eerste band van de dag tot de laatste noten diep in de nacht, dit zijn de beelden die voor ons deze dag van Hellfest 2026 samenvatten. Veel kijkplezier en vergeet zeker niet ook ons festivalverslag van deze dag te lezen voor het volledige verhaal achter de foto's. We Came as Romans Mikkey Dee & Friends The Plot in You The Pretty Reckless Breaking Benjamin Deep purple Alice Cooper Kadavar Feurschwanz Donderdag 18 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Vier jaar. Zo lang was het geleden dat we nog eens richting Clisson trokken voor Hellfest. Vier jaar waarin het festival niet heeft stilgezeten. Dat wordt al duidelijk nog voor de eerste noot gespeeld wordt. Overal waar je kijkt zijn nieuwe decorstukken opgedoken, staan imposante constructies opgesteld en lijkt het festivalterrein nog verder uitgebreid te zijn. Alsof Hellfest vond dat het na vier jaar afwezigheid meteen indruk moest maken. En indruk maken deed het. Niet alleen door de decors of de gigantische mensenmassa's die al vroeg richting Mainstages trokken, maar ook door de temperatuur. Officieel werd er iets meer dan dertig graden voorspeld. Onze horloge gaf later op de dag vrolijk 37 graden aan. Waterpunten draaiden overuren en nog voor de middag werd schaduw een van de meest gezochte attracties van het festival. Gelukkig was er muziek! We Came As Romans mocht de Mainstage openen en deed dat met een energieke set die ons geregeld aan Architects deed denken. Ondanks het vroege uur stond er al behoorlijk wat volk voor het podium en ook in de fotopit was de opkomst opvallend groot. Sommige fotografen maken er duidelijk net als wij een erezaak van om niet enkel de headliners aandacht te geven. We Came as romans - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Na een geslaagde opener was het de beurt aan Mikkey Dee & Friends. De voormalige Motörhead-drummer bracht een flinke portie nostalgie mee naar Frankrijk en toen Ace Of Spades door de speakers knalde, was het meteen duidelijk dat dit een publieksfavoriet zou worden. Ondertussen begonnen we ook te beseffen dat Hellfest ondertussen een serieus uit de kluiten gewassen festival geworden is. Na het tweede nummer van Mikkey Dee besloten we richting Warzone te wandelen. Tegen dat we daar arriveerden, moest de band die we wilden zien nog amper twee nummers spelen. De festivalweide mag dan wel groter geworden zijn, het aantal bezoekers lijkt minstens even snel gegroeid te zijn. Het zal kiezen of verliezen worden dit jaar. Mikkey Dee & friends - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout The Plot In You was vervolgens minder ons ding. Veel geschreeuw, veel breakdowns en een optreden dat ons nooit echt wist mee te nemen. Gelukkig maakten ze wel dankbaar gebruik van de catwalk, wat voor enkele leuke foto's zorgde. (zie daarvoor zeker ons apart fotoverslag!) Na een snelle hap trokken we opnieuw richting Mainstage voor The Pretty Reckless. De band rond Taylor Momsen (ja inderdaad, die van Gossip Girl) bracht een aangename afwisseling tussen al het zwaardere werk en wist moeiteloos de aandacht vast te houden. Ook Breaking Benjamin stond vooraf hoog op ons lijstje, al kwam dat optreden minder goed uit de verf dan gehoopt. Misschien lag het aan de mix, misschien aan de hitte, misschien gewoon aan onze smaak. Niet alles hoeft tenslotte voor iedereen te zijn. The Pretty Reckless - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Een van de momenten waar we vooraf het meest naar uitkeken was Deep Purple. Tien jaar geleden was dit een van de eerste grote bands die ik ooit mocht fotograferen op Suikerrock. Opnieuw voor hun podium staan voelde daarom een beetje alsof de cirkel rond was. Natuurlijk zijn ze ouder geworden. Natuurlijk duren sommige solo's nog altijd iets langer dan nodig. Maar tegelijk blijft het indrukwekkend hoe goed Ian Gillan zich nog altijd overeind houdt. Child In Time zullen we waarschijnlijk nooit meer live horen, maar het blijft bijzonder om deze grondleggers van de hardrock nog eens aan het werk te zien. De grootste verrassing van de dag kwam voor ons echter uit een heel andere hoek. Papa Roach (inderdaad, die van Scars en Last Resort!) Vooraf hadden we niet verwacht dat zij een van onze favoriete optredens van de dag zouden afleveren, maar soms zijn dat net de mooiste festivalmomenten. De weide stond afgeladen vol, crowdsurfers vlogen voortdurend over de hoofden van het publiek en de band speelde met zichtbaar plezier. Een verwijzing naar Korn, een stukje System Of A Down en uiteindelijk natuurlijk Last Resort maakten van hun passage een van de eerste echte hoogtepunten van Hellfest 2026. Papa Roach - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Vier jaar geleden kregen we Alice Cooper niet te zien doordat een gigantische regenbui roet in het eten gooide. Deze keer kregen we onze herkansing. Het decor stond er, de guillotine verscheen zoals verwacht op het podium en zijn begeleidingsband speelde bijzonder sterk. Toch bleven we met een dubbel gevoel achter. Vooral Poison (mijn persoonlijke favoriet) miste de energie die het nummer vroeger zo onweerstaanbaar maakte. Doe het maar eens, met 78 lentes daar gaan staan, maar toch, ik miste de pit, de ruwheid, het muzikale uithalen. Misschien zijn de verwachtingen gewoon te hoog, maar hoe goed Papa Roach was, zo teleurgesteld bleven we achter na Alice Cooper. Alice Cooper - Hellfest 2026 - © Pieter Bouckhout Tussen alle optredens door zorgde Hellfest ook nog voor een indrukwekkend eerbetoon aan Ozzy Osbourne. Het vuurwerk dat daarvoor uit de kast gehaald werd mocht duidelijk iets kosten en zorgde voor een van de mooiste beelden van de dag. Omdat Bring Me The Horizon niet toegankelijk was voor fotografen, trokken we later nog richting Valley voor Kadavar. Hun klassieke seventies-sound vormde een aangename afwisseling tussen al het moderne metalgeweld dat eerder op de dag passeerde. Afsluiten deden we uiteindelijk bij Feuerschwanz. Folkmetal, meezingmomenten en een publiek dat ondanks de hitte nog voldoende energie had om massaal neer te zitten tijdens Party In The Nightclub. Terwijl duizenden festivalgangers zich opmaakten voor een lange nacht in Clisson, dachten wij vooral aan een koude douche en een bed. Let's get down, to party in the nightclub voor hen. Down naar het hotel voor ons. Nog drie dagen te gaan. Feuerschwanz - Hellfest 2026 - ©Pieter Bouckhout Donderdag 18 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Het weekend Into The Grave is alweer voorbij en wat hebben we genoten. In dit fotoverslag blikken we terug op de hoogtepunten van Into The Grave 2026: de zondag. The Gathering Blackbriar Paleface Swiss Gnome Destruction Severe Torture Carach Angren Dormant Ordeal Rivers Of NIhil Atmoran Graceless Bekijk het fotoverslag van vrijdag. Bekijk het fotoverslag van zaterdag. Scoor nu je Early Bird Tickets voor volgend jaar Wil jij er in 2027 zeker bij zijn? Dan kun je vanaf nu je Early Bird Weekend Ticket bemachtigen voor slechts € 139. Ben je 17 jaar of jonger? Dan is er een speciaal Jongeren Weekend Ticket beschikbaar voor € 89. info & tickets 11 t/m 13 juni 2027, Oldehoofsterkerkhof Leeuwarden Into The Grave 2026, Leeuwarden (NL) - Foto's: Marjolein Regterschot

Na een stilte van acht jaar is de Franse screamo/post-hardcoreband Solitone terug met een nieuwe EP. Le Champ des Possibles, die op 19 juni verscheen, laat een band horen die muzikaal nog steeds balanceert tussen screamo, hardcore en post-hardcore, maar inhoudelijk scherper en explicieter is geworden. Artwork door: Léa Mastrolia De band uit Bordeaux debuteerde in 2016 met Première Vague en bracht in 2018 de opvolger Lame De Fond uit. Sindsdien veranderde er veel: een wisseling van bassist, persoonlijke ontwikkelingen binnen de band en een groeiende behoefte om maatschappelijke en politieke thema’s rechtstreeks aan te snijden. Op Le Champ des Possibles behandelt Solitone onderwerpen als vervreemding op de werkvloer, de manier waarop mensen dieren behandelen, de opkomst van fascistische tendensen in de politiek, reacties op feminisme en de erosie van waarheid in het publieke debat. De band vertrekt daarbij vanuit uitgesproken antifascistische en antikapitalistische overtuigingen, zonder zichzelf als moreel voorbeeld naar voren te schuiven. Zanger Yannick noemt de maatschappelijke evoluties in Frankrijk onder het presidentschap van Emmanuel Macron een belangrijke inspiratiebron voor de nieuwe teksten. Volgens hem is het moment voorbij waarop een band zich nog achter vage formuleringen kan verschuilen. “Stil blijven of zaken impliciet laten, betekent uiteindelijk het status quo in stand houden”, klinkt het. Muzikaal blijft Solitone trouw aan zijn roots. Met invloeden van Franse screamogrootheden als Daïtro en Amanda Woodward combineert de groep emotionele intensiteit, rauwe hardcore-energie en post-rockachtige spanningsbogen. De nieuwe EP werd opgenomen en gemixt door Mathieu Souyris, gemasterd door Thibault Chaumont en voorzien van artwork door Léa Mastrolia. Naar aanleiding van de release speelt Solitone op 26 juni een releaseshow in Bordeaux, gevolgd door een tournee door Frankrijk, Italië en Zwitserland in september. Line-up: Hugo, Pierre en Yannick Solitone online Facebook Instagram YouTube Le Champ des Possibles streaminglink Solitone live, foto's door: @maellelemontagner