Grote Geelstaart balanceert als een koorddanser die elk moment zijn evenwicht dreigt te verliezen. Gehuld in nette bloezen en stropdassen sleuren ze een immense berg aan instrumentarium het podium op, inclusief twee drumstellen en een collectie pedalen waar zelfs een harsh-noise fijnproever van opkijkt. Met wrange geluiden en nóg wrangere maatsoorten ontstaat er een liveshow die even beklemmend en benauwd voelt als een vis op het droge, bezworen door manisch dansbare composities. Na succesvolle passages op Eurosonic Noorderslag en Best Kept Secret, trekt de band dit najaar door Nederland en België met hun headline tour rond de nieuwe EP 'Wij Zinken'. Van die nette jongens blijft live niets meer over dan de schijn. 🗓️DATE: 29.10.2026 Info en tickets

In maart van dit jaar kwam de Amerikaanse southern rock band Black Stone Cherry met een nieuwe EP, Celebrate. Dit was hun eerste nieuwe materiaal sinds het in 2023 uitgekomen album Screamin’ At The Sky en reden genoeg om daar een Europese tour aan te koppelen. De eerste Nederlandse stop op deze tour was in de Mezz in Breda. Als voorprogramma namen ze de alternatieve rockband 10 Years mee. Hoewel 10 Years al bijna 30 jaar bestaat en internationaal best een grote fanbase heeft, hebben ze pas 2 keer eerder in Nederland op het podium gestaan. In 2018 stonden ze op het hoofdpodium van Baroeg Open Air en in 2022 opende ze voor Three Days Grace in 013. 10 Years trapt af met Novocaine van het album (how to live) AS GHOSTS en doet hun best om zoveel mogelijk albums uit hun, toch al aardige repertoire, in de set terug te laten komen. Gezien ze maar tijd hebben voor 7 nummers, waarbij dan ook hun cover van Nirvana’s Heart Shaped Box gespeeld wordt, doen ze dat niet slecht. Helaas kampt het optreden wel met één groot probleem en dat is de mix van het geluid. Die is zo bar slecht dat het, soms toch al subtiele, vocale werk van zanger Jesse Hasek vaak nauwelijks te horen is. Jammer want bij de twee eerdere Nederlandse shows konden we wel goed horen hoe steengoed deze band is. Black Stone Cherry is toch de band waarvoor het merendeel van het publiek vanavond naar Breda is afgereisd. Wanneer zanger Chris Robertson publieksfavoriet Me and Mary Jane inzet doet hij dat onder luid gejuich. Wanneer de rest van de instrumenten zich bij Robertson’s stem voegt blijkt dat de mix nog slechter is dan bij 10 Years. De bas, maar vooral de drums staan zo hard dat het bijna lijkt alsof de rest van de band in de zaal ernaast staat te spelen. Gedurende de set komt er wel wat verbetering in, maar echt goed klinkt het de hele avond niet. Black Stone Cherry speelt desondanks wel een hele entertaining show met een set waar zo’n beetje elk album aan bod komt. Toch komt het gros van de nummers wel van Between The Devil & The Deep Blue Sea, wat toch wel hun bekendste album is, en het recente Celebrate. Wanneer je Black Stone Cherry eerder aan het werk hebt gezien, weet je wat je kan verwachten. Het viertal doet al 25 jaar waar ze goed in zijn en hoeven daarbij het wiel niet opnieuw uit te vinden. Ook vanavond is hun show weer een bom van energie waarbij de lol van het spelen nog altijd goed zichtbaar is op het podium. Een uitzondering daarop is drummer John Fred Young, waarbij duidelijk iets dwars zit. Met uitzondering van zijn drumsolo zit hij niet vrolijk achter zijn kit, verliest stokjes tijdens het spelen en lijkt regelmatig te klagen tegen de crew. Een groot contrast met de overige bandleden die bijna de hele tijd met een brede grijns strak aan het spelen zijn. Wanneer White Trash Millionaire en Blame It On The Boom Boom, twee van hun grootste hits, voorbij komen is het wel duidelijk dat het einde van de set in zicht is, die met Lonely Train wordt afgesloten. Uiteraard kan Black Stone Cherry het niet maken om, misschien wel hun meest bekende nummer, Peace Is Free uit de set te laten en de band komt nog even terug om dit nummer, dat nu misschien wel meer relevant is dan ooit, te spelen. Wanneer Chris dit nummer samen met gitarist Ben Wells inzet klinkt het, zonder dat hun geluid verdrinkt in de bas en drums ineens heel goed en zou je bijna wensen dat ze het hele nummer semi-akoestisch doen. Toch is het ook wel leuk dat de rest van de band, inclusief de gitaar en bas technici Chris en Ben vergezellen om met hun vredesboodschap de avond af te sluiten. Het is jammer dat het goede spel en de vette setlists van zowel 10 Years als Black Stone Cherry vanavond ondergesneeuwd worden in de barslechte mix. Hoewel het erop lijkt dat de meeste die hard fans het prima naar hun zin hebben gehad, blijft er toch het gevoel hangen van ‘Het had zoveel beter kunnen zijn’. Hopelijk is dat een volgende keer ook weer zo. Meer foto's zijn hier te checken. (Foto's gemaakt door Jessica Santiago Lopez)

De Zweedse rockband Hällas begint deze maand (oktober), aan een nieuwe Europese tournee. De tour staat in het teken van het onlangs verschenen album Panorama. Tijdens het grootste deel van de tour wordt de band vergezeld door het Nieuw-Zeelandse duo Earth Tongue. De Europese reeks concerten gaat van start in Dresden en voert Hällas de komende twee weken langs podia in onder meer Polen, Nederland, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en Spanje. Voor Nederlandse fans staan concerten gepland in Den Haag, Nijmegen en Tilburg. Hällas komt op deze tour rechtstreeks uit een zomer waarin de band als supportact van Opeth door Europa trok. Met Panorama onder de arm zet de groep nu de volgende stap. Het album is de vierde langspeler van de Zweden en werd uitgebracht via Äventyr Records. Avontuurlijke rock Hällas staat bekend om zijn combinatie van progressieve rock, heavy metal, psychedelische en folk-invloeden. De band omschrijft zijn muziek als ‘Adventure Rock’. Kenmerkend zijn de dubbele gitaarpartijen, vintage synthesizers en een sterk fantasy- en sciencefictionachtig verhaalconcept. Met Panorama bouwt Hällas verder op de sound waarmee de band sinds het debuut Excerpts From A Future Past uit 2017 een internationale cultstatus heeft opgebouwd. Daarna verschenen Conundrum (2020) en Isle of Wisdom (2022). Vooral het nummer ‘Star Rider’ groeide uit tot een van de bekendste songs van de band. Op Panorama zoekt Hällas nadrukkelijk nieuwe muzikale richtingen op, zonder de kenmerkende stijl los te laten. Het album draait volgens de band onder meer om verschillende perspectieven en de vraag of de mens in staat is om een standpunt te begrijpen dat fundamenteel verschilt van het eigen perspectief. Zoals vaker bij Hällas wordt dat thema verpakt in een fictieve, verre wereld. Nederlandse shows De tournee doet Nederland drie keer aan: 6 oktober – Het Paard, Den Haag 7 oktober – Doornroosje, Nijmegen 8 oktober – Hall of Fame, Tilburg Tickets zijn verkrijgbaar via de volgende link. Daarna vervolgt Hällas de tour via Duitsland, Zwitserland en Frankrijk om uiteindelijk in Spanje af te sluiten. De optredens in Barcelona, Madrid en Bilbao vinden plaats zonder Earth Tongue. Hällas bestaat uit Tommy Alexandersson (zang, bas), Rickard Swahn (gitaar), Marcus Petersson (gitaar), Nicklas Malmqvist (keyboards) en Kasper Eriksson (drums). Woensdag 5 augustus 2026, Tivoli Vredenburg, Utrecht | Foto's: Seth Abrikoos Tracklist Panorama 1. Above the Continuum 2. Face of an Angel 3. The Emissary 4. Bestiaus 5. At the Summit Panorama is inmiddels verschenen en is te orderen via de volgende link. Hällas online Facebook YouTube Instagram Website Hold Tight online Instagram X Facebook Website

De Franse instrumentale progressieve metalband KVÅRK heeft de eerste single uitgebracht van het aankomende debuutalbum The Astral Maze. Met ‘Lost in a Quiet Place’ kiest het kwartet uit Marseille voor een donkere, hypnotiserende compositie waarin sfeer, dynamiek en ritmische spanning centraal staan. De track begint ingetogen en minimalistisch, maar bouwt langzaam aan gewicht en intensiteit. Herhaling, textuur en subtiele verschuivingen zorgen ervoor dat het nummer voortdurend in beweging blijft, zonder zijn oorspronkelijke koers te verliezen. Technische passages zijn aanwezig, maar staan nadrukkelijk in dienst van de compositie. ‘Lost in a Quiet Place’ laat daarmee vooral de atmosferische kant van KVÅRK horen. Waar de band elementen uit progressieve en death metal combineert met dissonantie en complexe ritmes, draait het nummer niet om technische virtuositeit alleen. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en krijgt de ruimte om zich te ontwikkelen. KVÅRK bestaat uit gitaristen Eric Lamblot en Christophe Gervasi, bassist en drummer die het oorspronkelijke studioproject inmiddels hebben uitgebouwd tot een volwaardig kwartet. Lamblot en Gervasi richtten de band oorspronkelijk op als samenwerking tussen longtime vrienden. In 2020 verscheen via Tentacles Industries de vijf tracks tellende EP Here Comes Trouble. Met de uitbreiding naar een vierkoppige bezetting veranderde ook het karakter van de muziek. De composities kregen meer fysieke kracht en ruimte voor interactie tussen de muzikanten. Die ontwikkeling vormt een belangrijk onderdeel van The Astral Maze, het eerste volledige album van KVÅRK. Op het album beweegt de band tussen ritmische instabiliteit, dissonante experimenten, zware death-metalpassages en langdurig uitgesponnen atmosferische stukken. Zonder zanger worden spanning, herhaling en dynamiek ingezet als instrumenten om een muzikaal verhaal te vertellen. Voor liefhebbers van onder meer Cloudkicker, Night Verses, Dysrhythmia, Russian Circles en Long Distance Calling vormt KVÅRK daarmee een interessante nieuwe naam binnen de instrumentale prog-metal. ‘Lost in a Quiet Place’ is nu te streamen en te downloaden via de volgende link. De single vormt de eerste kennismaking met The Astral Maze, dat binnenkort verschijnt. KVÅRK online Instagram | Facebook | YouTube Score A/V online Instagram | Facebook | Website

De Amerikaanse metalmeesters uit Connecticut, Hatebreed, hebben op 30 september de vierde single 'The Carrion Choir' uitgebracht van het aankomende album Fatal Paradox, dat op 6 november uitkomt via hun label BLKIIBLK Records. De nieuwe single is een ware les in hoe je thrashy klassiekers maakt, met stevige gitaarriffs die je op een enorme snelheid verscheuren, vergezeld door een brullende stem die zingt; 'Wij zijn geen aas voor de opportunistische roofdieren!' In de bijbehorende videoclip zie je de band optreden terwijl ze omsingeld worden door aasgieren die zich volvreten met een bebloed kadaver. De sfeer is gezet; de band is het nog niet verleerd om hun naam alle eer aan te doen. Woede is nog steeds hun stokpaardje, dat ze gebruiken als een agressieve, creatieve uitlaatklep. Het album keert volgens hun nieuwe label BLKIIBLK terug naar hun hardcore-roots met invloeden van extreme metal en punk. Hiermee bevestigen ze hun status als één van de meest agressieve en vitale bands in het hardere metalgenre. Luister ook Kill Count Increase Destroy Everything Lees Hatebreed have remained a fixture of the hardcore and metal scenes for the better part of three decades. After writing the playbook with their genre-defining releases Under The Knife (1996) and Satisfaction Is The Death Of Desire (1997), HATEBREED continued to carry the banner for metallic hardcore with albums like Perseverance (2002), The Rise of Brutality (2003), and Supremacy (2006) dominating charts globally. In recent years, the band's undisputed offensive continues with modern records The Concrete Confessional (2016) and Weight of the False Self (2020), remaining fixtures on charts globally. The band's core values of self actualization, perseverance, and honest living have carried them from backyard and basement shows to festival dominators, selling out shows consistently across the world, effectively practicing what they've preached. Enlisting long-time collaborator Zeuss (Rob Zombie, Accept, Shadows Fall), "Kill Count Increase" is crossover excellence with accelerating speeds, crushing riffage, and frontman Jamey Jasta's venomous bark inciting crimson flashes of carnage. Holding no punches, and taking no prisoners Fatal Paradox see the Connecticut-born juggernaut operating at full tilt, bludgeoning listeners with a barbarous blend of breakdowns, d-beats, and dogpiles. Whether it’s the thrash stylings of "Kill Count Increase" or "Total Invincible," capital H hardcore excellence of "The Carrion Choir" and "Truth Is A Lion," rage remains the unifying spark to blow the keg in glorious flashes of violence. (Bron: BLKIIBLK Records) Website Live Hatebreed tourt in november door Europa met hun East Coast Assault on Europe Tour, samen met co-headliner Life of Agony. Ook in België komen ze langs: dankzij een samenwerking tussen de Alcatraz- & Pluto Fest-organisatie spelen ze een indoor-evenement in de Brielpoort in Deinze, samen met onder andere Mantah en Carnation. Zaterdag 21 november, Brielpoort Deinze

De line-up voor het komende Brainstorm Festival is rond. Als laatste artiesten zijn Cân Bardd, Illumishade en Leah Rye toegevoegd. Het eindresultaat is een gevarieerd programma met een fantastische hoofdact, de eerder aangekondigde zanger Roy Khan (ex-Kamelot). Enkele jaren terug stond Saor bij ons op de planken. Die show maakte enorm veel indruk, en datzelfde gaat Cân Bardd voor elkaar krijgen. Qua sound ligt de Zwitserse band in het verlengde van Saor. Dus verwacht atmosferische passages, rustpunten en uitbarstingen. Het komt allemaal voorbij en Cân Bardd kan zomaar dé verrassing van het festival worden. Met Illumishade krijgen we een zijproject van twee leden van Eluveitie bij ons op de planken. Het gaat om zangeres Fabienne Erni en gitarist Jonas Wolf. Met hun eigenzinnige band Illumishade brengen ze een melancholische, krachtige sound mee, waarbij Fabienne wederom uitblinkt als zangeres. De nieuwe single ''Paralyzed'' klinkt in ieder geval al veelbelovend. Bijzonder is de komst van Leah Rye, de succesvolle singer-songwriter die te zien is op alle belangrijke festivals en podia in Nederland. Haar dromerige, donkere liedjes pop bewegen zich tussen pop noir en electronica. Als inspiratiebronnen moet je denken aan Radiohead, Lana Del Rey, Bon Iver, Massive Attack en Taylor Swift. Dit worden twee bijzondere concerten in onze theaterzaal. Roy Khan is dit jaar hoofdact van het Brainstorm Festival dat op vrijdag 6 en zaterdag 7 november wordt gehouden in Podium Gigant in Apeldoorn. De vrijdagavond wordt afgesloten door Sirenia, dat het 25-jarig jubileum bij ons beleeft. Verder zijn vastgelegd: Wytch Hazel, Fellowship, Signum Regis, Nephylim, Dark Ages en NatusSumMori. Naast optredens op de mainstage vinden er akoestische optredens, interviews en clinics plaats in de bijbehorende theaterzaal. Het festival biedt daarnaast een expositie, een bierproeverij en een kleine metalmarkt. En uiteraard valt er nog veel meer moois te beleven! Bron: Brainstorm Festival Info & Tickets Vrijdag 6 en zaterdag 7 november 2026, Podium Gigant Apeldoorn (NL)

De Amerikaanse progressieve deathmetalband Contrarian keert terug met zijn zesde studioalbum. Escaping Depravity verschijnt op 27 november via Willowtip Records en presenteert zich als een ambitieus, ruim dertig minuten durend epos dat volledig uit één doorlopende compositie bestaat. Voor het nieuwe album grijpt Contrarian terug naar de basis. Oprichters Jim Tasikas (gitaar) en George Kollias (drums) vormen opnieuw de kern van de band. Escaping Depravity combineert technische deathmetal met progressieve structuren, filosofische introspectie en theologische thematiek. Daarmee borduurt de groep voort op het karakteristieke geluid waarin complexe arrangementen en brute intensiteit hand in hand gaan. Artwork door: Eliran Kantor Het album bestaat uit zeven opeenvolgende delen, die samen één ononderbroken track vormen. De afzonderlijke passages variëren van korte, atmosferische stukken tot langere secties vol technisch gitaarwerk en meedogenloos drumwerk. De volledige compositie klokt af op 30 minuten en 16 seconden. Een visualizer voor het titelnummer, waarin de eerste vier delen zijn samengebracht, is inmiddels verschenen en te bekijken via YouTube via de volgende link. De single Escaping Depravity is daarnaast beschikbaar via de bekende streamingdiensten via deze link. Escaping Depravity Part 1 – 3:22 Part 2 – 2:49 Part 3 – 6:21 Part 4 – 2:46 Part 5 – 1:24 Part 6 – 8:43 Part 7 – 4:48 Volledige, ononderbroken versie – 30:16 Naast Tasikas en Kollias bestaat de huidige bezetting uit Joe Lamoureux (gitaar), Bill Bodily (bas), Jon Phipps (synths) en Jakob Sin (zang). Op het album zijn bovendien gastbijdragen te horen van Brian Mason, die een gitaarsolo verzorgt, en Ed Paulsen, verantwoordelijk voor een fretloze bassolo. Escaping Depravity werd opgenomen in Watchmen Studios in Lockport en Seventh Silver Spike Studios in Liverpool, beide in de staat New York. De mix en mastering werden verzorgd door Atrox Productions uit Rochester. Jim Tasikas nam de productie voor zijn rekening en schreef tevens de muziek. De arrangementen zijn afkomstig van Contrarian. Escaping Depravity verschijnt op 27 november op vinyl, cd en digitaal via Willowtip Records. Pre-orderen kan via Willowtip via deze link en Bandcamp via deze link. Contrarian online Linktree Willow Tip Records Online Website | Instagram | Facebook | Twitter | Bandcamp ClawHammer PR online Linktree | Instagram | Facebook | Twitter | YouTube

Lorna Shore, Dropkick Murphys, Simple Plan en meer naar Jera On Air 2027 Terwijl de laatste herinneringen aan een bloedhete editie van Jera On Air nog vers in het geheugen liggen, wordt in Ysselsteyn alweer volop vooruitgekeken naar de zomer van 2027. Op donderdag 24, vrijdag 25 en zaterdag 26 juni verandert het Noord-Limburgse dorp weer in het onmiskenbare centrum van punk, hardcore, metalcore en alles wat daar muzikaal tegenaan schuurt. Met Lorna Shore en Dropkick Murphys als eerste headliners op het affiche, wordt de toon voor de 33e editie direct stevig gezet. En ook Simple Plan, The Interrupters, Jinjer en Grandson zien we eind juni onder andere terug op de festivalweide in Ysselsteyn. Dat Jera On Air niet alleen muzikaal, maar ook organisatorisch indruk maakt, bleek eerder deze week. Het festival werd door Festileaks uitgeroepen tot ‘meest betrokken festival van 2026’. Een mooie erkenning na een editie die onder uitzonderlijke omstandigheden plaatsvond. Met temperaturen die bijna de 40 graden aantikten, ging Jera On Air de boeken in als de warmste editie ooit. Dankzij tal van maatregelen wist de organisatie het festival toch op een zo veilig mogelijke manier door te laten gaan. Met succes. Lang werd daar echter niet bij stilgestaan, want al snel werd er weer vooruitgekeken naar Jera On Air 2027. Naast de twee headliners en de eerder genoemde blikvangers staan ook Blood For Blood, Bodysnatcher,Comeback Kid, Drain, Fit For A King, From Ashes To New, Guilt Trip, John Coffey, Kanonenfieber, Locked Shut, Ratboy, Restaining Order, Speed, Static-X en Terminal Sleep op de eerste festivalposter. Ruim twintig namen die meteen duidelijk maken dat er komende zomer weer voor iedere liefhebber van het zwaardere en alternatieve werk iets te halen valt. Jera On Air vindt in 2027 plaats op donderdag 24, vrijdag 25 en zaterdag 26 juni in Ysselsteyn. Tickets zijn verkrijgbaar via www.jeraonair.nl. Hier vind je ook meer informatie over de line-up, festivalcamping, voorzieningen en alle overige faciliteiten.

Dit is wat er gebeurt als punks jazz spelen. Fugazi's ritmesectie op het platenlabel van Coltrane en Mingus. Een saxofonist die geen grenzen kent. En het werkt! Drummer Brendan Canty en bassist Joe Lally bouwden hun reputatie op als ritmesectie van Fugazi. Met gitarist Anthony Pirog vormen ze The Messthetics. Samen met tenorsaxofonist James Brandon Lewis brachten ze begin 2026 hun tweede album uit op het legendarische jazzlabel Impulse! Deface the Currency wordt wereldwijd bejubeld. 🗓️DATE: 26.10.2026 Info en tickets

De Amerikaanse rockband uit San Diego, P.O.D. (Payable on Death) bracht op 30 september eindelijk hun eerste single 'Outbreak' uit van hun nog aan te kondigen twaalfde studioalbum via Mascot Records. Voor deze single werkten ze samen met Cory Brandan, de leadzanger van de band Norma Jean. Het is het stevigste nummer dat ik tot nu toe van de band al heb gehoord, en dat vind ik natuurlijk geweldig. Het nummer gaat letterlijk over een zombie-uitbraak, wat ook te zien is in de bijbehorende videoclip die geregisseerd is door JT Ibanez. Volgens gitarist Marcos Curiel zijn de bandleden allemaal nogal hevige fans van alles wat met zombie-apocalypsen, videogames en films te maken heeft. Hij stuurde de loodzware gitaardemo met de bijbehorende warning sample door, en die sound was zo krachtig dat de band meteen besloot mee te gaan in het uitbraakverhaal. Als je verder nadenkt, symboliseert de song ook de hedendaagse sfeer. Na de coronapandemie is de angst voor virusuitbraken nooit helemaal verdwenen. We leven vandaag de dag in een tijd waarin door allerlei verschillende dreigingen de grens tussen fictie en non-fictie vervaagt. Wat ik zo sterk vind, is de openingsriff; die geeft je meteen een onheilspellend 'warning' gevoel. Dat is in alle eerlijkheid misschien een beetje cliché, maar het past wel bij de vibe die je doorheen de track voelt, mede door de krachtige brul 'Outbreak'! De stemmen van Cory & Sonny lenen zich er perfect toe om ons harmonieus te alarmeren en scherp te houden voor dit gevaar. P.O.D. was een band uit mijn jeugd, maar zo te horen zijn ze nog lang geen verleden tijd. Luister ook Alive (2001) "Drop" Veritas ft. Randy Blythe (2024) Website

Een indrukwekkende reis door verlies, pijn en verlossing... Lees hieronder onze BIR album review van Temic hun album Ceiba. Foto door: © Mountain Head Media Met Ceiba levert TEMIC een emotioneel prog metalalbum af. De plaat draait volledig om verlies, afscheid, dood en de zoektocht naar wat er overblijft wanneer iemand of iets uit je leven verdwijnt. De ceibaboom, die volgens de Maya-cultuur de verbinding vormt tussen aarde, hemel en onderwereld, is daarbij een passende metafoor. De plaat begint met ‘Asunder’, een korte, onheilspellende introductie. De tekst zet direct de toon: de ceibaboom wordt getroffen door bliksem en begint als het ware zelf zijn eeuwenoude klaagzang te zingen. De boom staat hier symbool voor een breuk, een verlies dat niet meer teruggedraaid kan worden. Vanuit die duistere opening barst ‘Ashes’ los. ‘Ashes’ is een veel vlottere en agressievere binnenkomer. Het nummer heeft een stevig tempo en geeft de instrumenten veel ruimte. De drums klinken opvallend helder in de mix, terwijl de gitaarpartijen steeds verder worden uitgebouwd. Rond de veertig seconden verschijnt de cleane zang, waarna het nummer zich langzaam verder opent. Vanaf ongeveer drie minuten krijgt TEMIC de gelegenheid om de technische spierballen te tonen met een reeks scheurende solo's. Toch draait de tekst vooral om wederopbouw: “Though I’m broken, my will still remains”. De hoofdpersoon is gebroken, maar weigert zich door het verleden te laten definiëren. Dat maakt de abrupte afsluiting eigenlijk wel toepasselijk: er wordt geen keurige afronding geboden. ‘Beyond the Voice’ haalt vervolgens het tempo naar beneden. Het zachte gitaarintro klinkt bijna teder en emotioneel. De tekst gaat over het loskomen van de stem in het eigen hoofd en het ontdekken dat er iets bestaat voorbij angst, twijfel en innerlijke ruis. “I’m more than the voice in me” vormt daarbij de kern. Muzikaal voelt het nummer als een moment van bezinning na de storm van ‘Ashes’. Daarna volgt ‘Ceased to Be’, de eerste single van het album. Het nummer vormt een van de duidelijkste verbindingen tussen de muziek en het grotere concept van Ceiba. De dood wordt hier niet uitsluitend als tragedie benaderd, maar als een overgang. De tekst spreekt over een ziel die niet verdwijnt en over de ceiba die wacht wanneer de sluier tussen leven en dood dunner wordt. De videoclip, waarin de overgang naar het hiernamaals als een ritueel wordt verbeeld, sluit daar naadloos bij aan. Opvallend is dat TEMIC de dood hier niet romantiseert, maar vooral probeert te begrijpen. “And love will never die, the lines will not divide” vat de gedachte misschien wel het beste samen: lichamelijk verdwijnen betekent niet dat alles wat iemand heeft betekend ook verdwijnt. Met ‘Broken’ komt het album vervolgens op een bijzonder kwetsbaar punt. Instrumentaal klinkt het nummer in eerste instantie opvallend hoopvol, maar onder dat oppervlak zit een enorme hoeveelheid verdriet. De tekst beschrijft een relatie waarin twee mensen elkaar proberen vast te houden terwijl ze zelf al gebroken zijn. “We were scared, we were broken” is eenvoudig, maar juist daardoor krachtig. Volgens zanger Fredrik Klemp kwam het nummer in ongeveer een half uur tot stand. Die spontaniteit lijkt hoorbaar in de uitvoering. Zijn zang klinkt niet alsof hij zijn emoties netjes onder controle probeert te houden. Juist de kwetsbaarheid maakt het nummer sterk. ‘Broken’ voelt daardoor minder als een technisch uitgewerkt progmetalnummer en meer als een emotionele bekentenis. ‘Casting Stone’ is vervolgens een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het album. Het ruim negen minuten durende nummer is een miniatuur op zichzelf en laat vrijwel alle kanten van TEMIC horen. Het begint opzwepend en heeft een bijna swingende instrumentale drive. Vervolgens verandert het nummer meerdere keren van karakter. Rond 4:30 verschijnt een opvallend elektronisch intermezzo, waarna de gitaar weer de ruimte krijgt. De daaropvolgende solo begint gehaast en technisch, maar verandert rond 5:30 in iets dat bijna zingend klinkt. Pas rond 6:50 keert de zang terug. De tekst draait om een liefde die langzaam is veranderd in verwijten, boosheid en wederzijds verraad. De herhaalde aanspreking van “Love” maakt het nummer bijna wanhopig. De vraag is niet langer wie er gelijk heeft, maar of beide personen uiteindelijk in staat zijn zichzelf te vergeven. Dat maakt ‘Casting Stone’ misschien wel het nummer waarin het centrale thema van Ceiba het meest tastbaar wordt: verlies is niet alleen het verliezen van iemand. Het kan ook het verliezen van een relatie, een toekomstbeeld of een versie van jezelf zijn. ‘See Myself’ brengt vervolgens een veel rauwere kant van TEMIC naar voren. Het lage, brommende intro wekt het gevoel dat er iets op je afkomt. De zang klinkt op sommige momenten alsof die door een oude radio wordt uitgezonden, wat het nummer een beklemmend karakter geeft. De tekst duikt diep in onzekerheid, angst en vervreemding: “A stranger underneath my skin.” Waar ‘Beyond the Voice’ nog probeert boven de innerlijke stem uit te stijgen, zit de hoofdpersoon in ‘See Myself’ er juist middenin gevangen. Het nummer voelt daardoor als een noodzakelijke donkere passage binnen het album. Daartegenover staat ‘Parting the Waves Inside’, dat bijna kalmerend werkt. De titel zegt eigenlijk al wat er gebeurt: de innerlijke storm begint te verdwijnen. Beelden van ijs, regen, smeltwater en nieuw leven geven het nummer een sterk gevoel van vernieuwing. De tekst spreekt over nieuwe aderen, ochtendlicht en het achterlaten van pijn. Het voelt alsof na alle duisternis eindelijk ruimte ontstaat om weer adem te halen. Ook ‘Night of Veils’ (de korte, negende track) draagt dat gevoel van overgang in zich. Met een rustige piano en kalme zang klinkt het bijna als een slaaplied. De tekst gebruikt kaarsen, bloemen en de nacht als symbolen voor een ritueel afscheid. De zin “The seed will rise as time goes by / And you’ll be home again” maakt duidelijk dat de dood binnen het concept van Ceiba niet simpelweg een einde is. Het is een overgang naar een andere fase. ‘Alone’ keert daarna terug naar de menselijke kant van het verhaal. Het nummer begint melancholisch, en dat past perfect bij de tekst. De hoofdpersoon voelt zich verdwaald, uitgeput en volledig alleen. Opvallend is echter dat TEMIC uiteindelijk niet in die wanhoop blijft steken. Daarmee krijgt het album een bijna zelfreflexieve boodschap. De afsluiter ‘As Long As We Last’ is met ruim tien minuten de langste compositie van het album en voelt dan ook als een finale. Het nummer heeft iets van een volwassen musical: melodisch, groot opgezet en sterk gericht op het vertellen van een verhaal. De tekst kijkt terug op een liefde die niet kon blijven bestaan. Er is verdriet, maar ook berusting. “To leave is to remember love prevails” vormt uiteindelijk de belangrijkste conclusie. Wanneer aan het einde de verschillende begrippen“Ceased”, “Consigned”, “Extinguished” voorbij komen, voelt het alsof de cirkel rond is. Foto door: © Mountain Head Media De dood, het verdwijnen en het verdwijnen uit de herinnering worden naast elkaar gezet. Maar zelfs daar blijft liefde overeind. De ceiba staat opnieuw tussen de werelden in. En dat is misschien precies wat Ceiba zo sterk maakt. Het album gaat uiteindelijk niet alleen over dood of verlies. Het gaat over wat er overblijft wanneer iets voorbij is. Herinneringen, pijn, liefde, spijt, lessen en uiteindelijk de mogelijkheid om jezelf te vergeven. Muzikaal is TEMIC daarbij ambitieus zonder zichzelf volledig te verliezen in technische hoogstandjes. Er zijn complexe maatsoorten, lange composities, elektronische passages en complexe solo's, maar ook zachte gitaren, piano, atmosferische synths en momenten waarop de stem alle aandacht opeist. Ceiba is een album dat zich het liefst als geheel laat beluisteren. De nummers vormen afzonderlijk sterke hoofdstukken, maar samen vertellen ze een veel groter verhaal over afscheid, rouw, zelfonderzoek en uiteindelijk acceptatie. Waar het album begint met een ceibaboom die door de bliksem wordt gespleten, eindigt het met de herinnering aan wat liefde heeft betekend. Tussen die twee momenten beweegt TEMIC zich door verdriet, woede, eenzaamheid, angst, vergeving en hoop. Cover Artwork: Hicham Hamzi / H-Hich Design Tracklist 1. Asunder (1:35) 2. Ashes (4:55) 3. Beyond the Voice (3:58) 4. Ceased To Be (6:26) 5. Broken (4:45) 6. Casting Stone (9:16) 7. See Myself (6:38) 8. Parting the Waves Inside (7:24) 9. Night of Veils (3:38) 10. Alone (7:02) 11. As Long As We Last (10:21) Pre-orderen en pre-saven is mogelijk via deze link. Temic Online Website | Bandcamp | Apple Music | Spotify | Instagram | Facebook | YouTube Season of Mist Online Facebook | X | Instagram | Website | YouTube | Spotify

Op zondag 27 september stond het Amerikaanse Black Stone Cherry met hun The Celebrate Tour in een zo goed als uitverkocht Mezz in Breda. Een kleinere zaal dan waar ik de band de afgelopen paar keer gezien heb. Als support komt niemand minder dan de alternatieve metalband 10 Years mee. Het liveverslag volgt nog, maar hier alvast het fotoverslag! 10 Years Black Stone Cherry