- Persbericht - This is the simplest announcement of them all. Find out Who is playing When & Where at Desertfest Liège right here on our website. What's more, you can still grab your tickets on our ticket page. So what are you waiting for? Let's have a ball this fall! Sayonara! 🤘 The DF-team Info & Tickets

Dopelord @ De Casino (Sint-Niklaas, BE) Afgelopen vrijdag veranderde De Casino in Sint-Niklaas in een ronkende, door fuzz gedreven tempel voor een avond vol loodzware riffs. Dopelord stelde vanaf de eerste seconde niet teleur en leverde precies waar het publiek voor kwam: hun kenmerkende, kaarsrechte en loepzuivere stoner metal die als een geoliede stoomwals over de zaal denderde. De hoofdschotel van de avond, Monolord, verraste vervolgens door een stuk minder "mono"-toon voor de dag te komen dan verwacht, wat grotendeels te danken was aan het dynamischere werk van hun nieuwste plaat Neverending. Toch kwamen de liefhebbers van het klassieke sloopwerk ruimschoots aan hun trekken toen de Zweden tussendoor ook hun iconische, immens logge en gortdroge grooves de zaal in slingerden. Een heerlijk meeslepende avond die bewees dat het stoner- en doomgenre live nog altijd springlevend én verrassend veelzijdig is. Monolord Dopelord Vrijdag 9 oktoboer 2026, De Casino, Sint-Niklaas | Foto's: Wim Wilms

Met Predatory Void en Juneau streken twee groepen in 4AD neer die voor een fikse naschok van de aardbeving in Ruiselede eerder deze week zorgden. In de Westhoek zijn ze gelukkig wel wat gewend, qua bombardementen. Diksmuide was dus het ideale slagveld voor twee groepen die elk op hun manier een compromisloze sonische aanval inzetten. Juneau Juneau trekt ten strijde met twee gitaren en een drum. Always outnumbered, never outgunned, want samen brengen ze een intens instrumentaal blok van post-metal, doom en alles wat nodig is om je trommelvliezen te attaqueren. En vocals? Wie heeft een zanger nodig als je met snaren, drumvellen en cymbalen zo'n heftig verhaal kan vertellen? Predatory Void De laatste show van hun tour na de uitstekende EP 'Atoned in Metamorphosis' bracht Predatory Void naar 4AD. Zoals de meeste groepen uit de Church of Ra is een show van Predatory Void vooral een intense muzikale belevenis, waarbij de groepsleden eerder diep in zichzelf naar diepere gronden zoeken dan dat ze op entertainment spelen. Zangeres Lina moet haar microfoonstandaard wel zo hard vasthouden omdat het arme ding anders wellicht weg zou vluchten, verrast door haar intense geschreeuw. Elders gaan gitaristen Thijs en Lennart in de limbo tussen schaduwen en schijnwerpers tekeer, terwijl Kris Auman en Vincent Verstrepen het evenwicht helpen bewaren. In zo'n intense set is het moeilijk om één hoogtepunt uit te kiezen, maar Contemplation is Time is zo'n song die er altijd wel bovenuit zal steken. vrijdag9 oktober 2026, 4AD Diksmuide (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch

Sailing past their tenth anniversary in 2024, Italian doom artisans Messa take another step towards legendary status with their majestic fourth album The Spin, inviting the listener on a breathtaking journey across the wide open skies of their creative imagination, over a beautiful landscape of moods, twists and styles. From a basis in the band’s eclectic, self defined ‘Scarlet Doom’ sound, The Spin rises and falls, broods and bites, comforts and destroys, while resounding with both instinctive, compulsive magic and obsessive, concerted hard work. After lighting up the underground with a triptych of increasingly distinctive and wondrous records – 2016’s Belfry, 2018’s Feast For Water and 2022’s Close – Messa are audibly equipped for the big leagues, and with the help of Metal Blade Records, The Spin should ensure they attain them. Info & Tickets Dinsdag 10 november, Kavka Zappa (Antwerpen, BE)

De band Post Pulse heeft de vijfde en laatste videoclip van het meest recente album Lupaus uitgebracht. De video is gemaakt voor het instrumentale nummer ‘A Strategy of Peace’, een track die in het teken staat van vrede en is geïnspireerd door de vredesrede van de Amerikaanse president John F. Kennedy. Tegelijkertijd maakt de band zich op voor een Europese tournee, die op 14 oktober 2026 van start gaat in Hamburg. ‘A Strategy of Peace’: een muzikale boodschap over vrede Met ‘A Strategy of Peace’ sluit de band de reeks videoclips rond Lupaus af. Het instrumentale nummer is opgebouwd rond één akkoordprogressie en vormt de muzikale basis voor een videoclip met een indringende boodschap. De inspiratie komt onder meer uit Kennedy's beroemde toespraak over vrede, waarin hij het belang van wederzijds begrip en een gezamenlijke toekomst benadrukte. De band vertelt dat de videoclip al maanden klaar was, maar dat het tijd kostte om de beelden daadwerkelijk uit te brengen. De boodschap en de visuele uitwerking maakten volgens de band veel indruk. Daarbij wordt gewaarschuwd dat de video behoorlijk intens kan zijn. Bij de aankondiging deelde de band het volgende: “We all breathe the same air. We all cherish our children's future. And we are all mortal.” Ook Kennedy's woorden vormen een belangrijk onderdeel van de boodschap achter het nummer: “I have, therefore, chosen this time and place to discuss a topic on which ignorance too often abounds and the truth too rarely perceived and that is the most important topic on earth: peace”. Met de release krijgt Lupaus zijn vijfde en laatste videoclip. De band legt de nadruk niet op een uitgebreide promotiecampagne, maar wilde deze bijzondere afsluiting wel met het publiek delen. Europese tournee begint op 14 oktober Naast de nieuwe videoclip staat de band aan de vooravond van een Europese tournee. Over een week begint de tournee in Hamburg, Duitsland, samen met As the Sun Falls en Aeon of Awareness. Daarna trekt het gezelschap langs verschillende podia in Duitsland, België, Polen, Tsjechië en Oostenrijk. De band laat weten klaar te zijn voor de komende concertreeks en roept fans op om zich eveneens voor te bereiden op de shows. Tourdata Europa 2026 14 oktober – Stellwerk, Hamburg, Duitsland 16 oktober – Club Hell, Diest, België 17 oktober – Live Music Hall Weiher, Mörlenbach, Duitsland 20 oktober – Afterdark, Warschau, Polen 21 oktober – Garage Pub, Krakau, Polen 22 oktober – Melodka, Brno, Tsjechië 23 oktober – Club Wakuum, Graz, Oostenrijk 25 oktober – Subzero, Praag, Tsjechië Tickets zijn verkrijgbaar via de volgende link.*

De Zwitserse noise-rockband Coilguns heeft de nieuwe single ‘Platform Decay’ uitgebracht. Het nummer is de laatste vooruitgeschoven track van het vijfde studioalbum Everything We Love, We Destroy, dat op 6 november 2026 verschijnt via Humus Records. Daarnaast heeft de band nieuwe concertdata aangekondigd voor 2027, met shows in het Verenigd Koninkrijk, Spanje en Portugal. Met ‘Platform Decay’ richt Coilguns de aandacht op de steeds verder verslechterende staat van het internet en de mensen die zich inzetten om de digitale wereld onafhankelijk te houden. De band omschrijft het nummer als een ode aan hackers, geeks en online activisten die strijden voor vrije toegang tot informatie. “Hopelessly witnessing the systemic enshittification of the internet made us want to celebrate the hackers and geeks that are fighting to keep the digital world independent,” aldus de band. Ook de overvloed aan gewelddadig nieuws en de toenemende onzekerheid over de betrouwbaarheid van informatie vormden inspiratie voor het nummer. Muzikaal laat de single volgens Coilguns een nieuwe fase in de ontwikkeling van de band horen. “This song is probably the clearest example of what Coilguns sounds like today. Every member's personality found its way into it, yet it doesn't really sound like anything we've released before.” Het nummer combineert de kenmerkende rauwe energie van de band met nieuwe elementen, waaronder pulserende synthesizers en een oud harmonium. Nieuw album verschijnt in november Everything We Love, We Destroy werd door de band zelf geschreven en geproduceerd. De opnames vonden plaats in Humus Lab in La Chaux-de-Fonds, Zwitserland, met Scott Evans, bekend van zijn werk met onder meer Thrice, La Dispute en Neurosis. Tom Dalgety (Pixies, Ghost) verzorgde de mix, Robin Schmidt (The Hives, Yungblud) de mastering en Ben Chisholm (Chelsea Wolfe, The Armed) droeg bij aan de aanvullende productie. Volgens de band weerspiegelt het album de onrustige tijd waarin we leven, met directere teksten en compromisloze riffs. De nummers werden grotendeels snel geschreven en opgenomen, mede dankzij de gedeelde visie van de bandleden en de inmiddels operationele eigen studio in hun thuisstad. Het album verschijnt op vinyl, cd en digitaal en te pre-orderen, pre-saven via de volgende link. De nieuwe single ‘Platform Decay’ is inmiddels via de gebruikelijke streamingdiensten te beluisteren. De officiële visualizer is te bekijken via YouTube. Coilguns opnieuw op tournee Naast de release van het album kijkt Coilguns vooruit naar een nieuwe reeks optredens. In Nederland speelt de band op 25 november in DB’s in Utrecht en op 29 november in Little Devil in Tilburg. Ook staan concerten in België, Duitsland en Zwitserland op het programma voor eind 2026. In maart 2027 trekt de band verder door het Verenigd Koninkrijk, Spanje en Portugal. De Franse tourdata worden volgens de band nog vóór het einde van oktober bekendgemaakt. Live in Nederland: 25 november 2026 – DB’s, Utrecht 29 november 2026 – Little Devil, Tilburg Tickets en de volledige touragenda zijn beschikbaar via de officiële website van Coilguns. Coilguns ontstond vanuit de DIY-hardcorescene en ontwikkelde zich tot een eigenzinnige mix van punk en energieke noise-rock. De band staat bekend om zijn intense liveshows en bracht in 2024 het album Odd Love uit. De daaropvolgende tournee omvatte in 2025 meer dan 85 shows wereldwijd. Coilguns online Website Facebook Instagram YouTube Bandcamp TikTok Apple Music Linktree Viral Propaganda online Instagram Facebook X Website Epicerie Libre online Facebook

Finse melancholie, mooie melodieën en stevige melodic death metal. Lees hieronder ons BIR review. Met Netherworlds is Insomnium alweer toe aan het tiende studioalbum. De band uit het Finse Joensuu draait inmiddels bijna dertig jaar mee en heeft in die tijd een heel eigen geluid opgebouwd. Melodieuze gitaren, diepe grunts, cleane zang en vooral heel veel melancholie zijn al jaren belangrijke onderdelen van de muziek. Op Netherworlds doet Insomnium dan ook vooral waar de band goed in is. Toch klinkt het album niet alsof de band simpelweg oude nummers opnieuw probeert te maken. Er zijn genoeg nieuwe ideeën en kleine veranderingen te horen. Vooral de komst van gitarist Tomy Laisto zorgt voor een frisse toevoeging. Het album begint met ‘The Cold Song’, een nummer dat oorspronkelijk van de Engelse componist Henry Purcell komt. Insomnium heeft er een volledig eigen versie van gemaakt. Het nummer begint rustig en behoorlijk bombastisch. Door het kerkelijke geluid krijgt het bijna iets van een treurmars. Na ongeveer anderhalve minuut komen lage, bijna fluisterende vocalen erbij. Dat klinkt behoorlijk duister en onheilspellend en is een mooie manier om het album te beginnen. Daarna volgt ‘Shadowlife’. Dit is meteen een nummer dat heel herkenbaar als Insomnium klinkt. De diepe grunts worden afgewisseld met cleane zang en melodieuze gitaarpartijen. Het nummer is lekker catchy en blijft makkelijk hangen. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen waarom juist dit nummer als eerste single naar voren werd geschoven. ‘Remembrance’ begint een stuk rustiger. Een swingende gitaarpartij vormt de basis van het nummer, waarna de rest langzaam wordt opgebouwd. Insomnium laat hier goed horen dat niet ieder nummer zo zwaar mogelijk hoeft te zijn. Juist de rustige stukken zorgen ervoor dat de zwaardere momenten later harder aankomen. Ook ‘Gleam in the Black’ heeft een lekker ritme en ligt goed in het gehoor. Het is een nummer waarin de melodieën weer een belangrijke rol spelen. Daarna wordt het op ‘The Hour Grows Late’ een stuk zwaarder. Met ruim acht minuten is dit het langste nummer van het album. De diepe vocalen komen hier goed tot hun recht en de gitaren krijgen alle ruimte. De gitaarsolo is bovendien lekker catchy. Op dit nummer zijn ook Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari en Santeri Kallio van Amorphis te horen. Dat past eigenlijk perfect bij de muziek van Insomnium. Beide bands weten zware metal namelijk goed te combineren met melodie en sfeer. Foto door: Terhi Ylimainen Met ‘Arch of the Sky’ gaat Insomnium wat meer de folky kant op. Het nummer is geïnspireerd door de Sámi-visie op de levenscyclus. De muziek klinkt ruimtelijk en heeft een mooie, rustige sfeer. Je ziet tijdens het luisteren bijna een uitgestrekt Fins landschap voor je. ‘Pathways of the Night’ begint opvallend licht. Het intro huppelt bijna, wat best apart klinkt binnen de donkere sfeer van het album. Toch werkt het goed. Insomnium laat hiermee zien dat er ook ruimte is voor wat meer luchtige melodieën. Een van de nummers die het meest aan het klassieke Insomnium doet denken, is ‘Ethereal Sleep’. Vooral de sfeer doet denken aan het oudere werk van de band en aan de meer melancholische kant van The Shadow’s Dance. De instrumentale stukken zijn hier erg mooi. Sommige passages zouden bijna niet misstaan onder beelden van een natuurfilm. Daarna krijgen we met ‘The Banished’ weer een wat steviger nummer. Het is een van de meest directe nummers van het album en heeft opnieuw een behoorlijk catchy gitaarpartij. Ook hier is goed te horen wat Tomy Laisto aan de band toevoegt. Zijn komst lijkt goed uit te pakken en voelt nergens geforceerd. Het album wordt afgesloten met ‘Journey’s End’. Het nummer begint rustig en instrumentaal en heeft daarna gesproken tekst. Het voelt echt als het einde van een lange reis. Dat past goed bij de onderwerpen die op Netherworlds centraal staan. De teksten gaan veel over liefde, dood, herinneringen en het ouder worden. Dat klinkt misschien zwaar, maar het past perfect bij de muziek van Insomnium. De band is inmiddels ouder dan toen de eerste albums verschenen en dat merk je ook aan de manier waarop naar deze onderwerpen wordt gekeken. Het gaat niet alleen meer over de dood als iets duisters of mysterieus, maar ook over het verliezen van mensen, terugdenken aan vroeger en uiteindelijk vrede vinden met het einde. De band heeft vooraf aangegeven dat ze voor dit album weer wat meer terug wilden naar de melancholische sfeer van albums als Shadows of the Dying Sun en Heart Like a Grave. Dat is duidelijk te horen. Liefhebbers van die albums zullen waarschijnlijk veel herkennen. Tegelijkertijd voelt Netherworlds niet als een kopie van het verleden. De productie van Miiro Varjus en de mix van Jens Bogren zorgen ervoor dat alle instrumenten goed tot hun recht komen. De gitaren klinken groot, de drums zijn stevig en de vocalen van Niilo Sevänen hebben precies de zwaarte die je van Insomnium verwacht. Foto door: Terhi Ylimainen Tracklist The Cold Song (02:20) Shadowlife (04:42) Remembrance (05:02) Gleam in the Black (04:32) The Hour Grows Late* (08:02) Arch of the Sky (06:15) Pathways of the Night (04:56) Ethereal Sleep (05:43) The Banished (05:26) Journey's End (06:58) *feat. Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari, Santeri Kallio Netherworlds verschijnt op 16 oktober 2026. Pre-orderen is mogelijk via deze link. Deze review is aangevuld met informatie uit de biografie geschreven door by Timo Isoaho. Insomnium online Website Instagram Facebook

Weer een leuke melodic death metalband die op mijn radar verschijnt via het op dat vlak bijzonder betrouwbare label inverse records. Ulthima durft stevig op het gaspedaal te duwen en schuwt laaggestemde gitaren en dito grunts niet zonder de melodische kant, zeker in hun choruses, daarbij te vergeten. Midnight's Call is de titeltrack van hun tweede album dat op 27 november verschijnt op (hoe kon u het raden) Inverse Records. De track wordt vergezeld door een Haunted Mansion aanvoelende videoclip. Ulthima werd opgericht in 2010 in Monterrey, Mexico. Daar gebeurde echter niet veel en in 2018 gingen ze opnieuw van start in Finland (met enkel nog de gitarist en bassist uit de Mexicaanse versie). Hun debuutalbum, Symphony of the Night, verscheen in 2021. En nu zijn ze dus klaar om nummer twee op ons los te laten. Facebook Lees meer The guitarist and composer Ric tells about the song:"'Midnight's call' is the last song composed for this album and as soon as it was finished we knew we had our main single for this second album. The song exemplifies perfectly the sound of the band with heavy but melodic intros, hard hitting verses and catchy choruses to create a good balance between the heavy and melodic sounds that characterize melodeath. Lyrics wise the song is written as a metaphor for us about how we achieve success, power, fame and what are we willing to sacrifice for it, whether is losing our principles or even morals to get where we want to be or who we want to become. It is about getting lost just to achieve something but also to wonder if it is worth to loose yourself or not."

Op 2 oktober kwam het achtste studioalbum uit van de Amerikaanse metalcoreband Miss May I via Solid State Records. Op deze release datum van het album No Place For Me lanceerden ze ook hun laatste single 'Bury Me Down'. De single is de achtste track op het album en gaat over bedrog. De tekst vraagt zich af of het je echt niets doet terwijl je liegt en bedriegt, want het voelt alsof ik word begraven en geen lucht meer krijg. 'Do you feel no pain, 'cause I can barely breathe? Bury me down, six feet' Ik werd meteen in het nummer meegesleept door de epische opening. De combinatie van de clean vocals, het brullen en de screams maken het nummer zeer toegankelijk. De gitaarsolo van de nieuwe gitarist Elisha Mullins maakten de beleving compleet. Echt een top nummer! Hun zelfbenoemde 'nieuwe tijdperk' is voor mij een ontdekking binnen het genre. De bijbehorende videoclip, geregisseerd door Garrett Drake, is een echte horrorkortfilm die vooral inspeelt op spanning, het duistere en het onbekende. Een koppel betreedt gewapend een verlaten gebouw, waar ze worden opgejaagd door een mysterieus wezen. Deze song vat eigenlijk ook de nieuwe insteek van de band samen. Het volledige album No Place For Me zoekt namelijk iets meer toenadering tot traditionele heavy metal dan tot core. In 2024 stopten ze de samenwerking met de gitaristen BJ Stead en Justin Aufdemkampe. De nieuwe aanwinst Elisha Mullins vult die leegte perfect op en verruimt hun techniciteit met zijn gitaarwerk. Zoals ik al zei, bewijst zijn knappe solo in 'Bury me Down' meteen zijn toegevoegde waarde. Luister ook Sanctuary Portrait of Pain

Simple Plan, Vorst Nationaal - ©Tom Vanderghinste Dat Simple Plan na 25 jaar nog lang niet uitgespeeld is, werd maandagavond nog maar eens duidelijk. Hun passage in Brussel stond oorspronkelijk gepland in de Ancienne Belgique, maar door de grote vraag naar tickets werd de show verplaatst naar het veel grotere Vorst Nationaal. Voor hun Bigger Than You Think! Europe Tour brachten de Canadese poppunkiconen bovendien stevig gezelschap mee. Charlotte Sands mocht de avond op gang trekken, gevolgd door de Britse poppunkers van Neck Deep, vooraleer Simple Plan zelf het podium overnam. Daar wachtte het publiek een flinke trip door meer dan twee decennia Simple Plan, met klassiekers als I'd Do Anything, Shut Up!, Welcome to My Life, I'm Just a Kid en natuurlijk Perfect. Nostalgie troef dus, maar vooral ook het bewijs dat deze songs na al die jaren nog altijd moeiteloos een zaal als Vorst Nationaal meekrijgen. Wij stonden vooraan met de camera. Bekijk hieronder ons fotoverslag van Simple Plan, Neck Deep en Charlotte Sands! Maandag 5 oktober 2026, Vorst Nationaal (Brussel, BE) | Foto's: Tom Vanderghinste

Grote Geelstaart balanceert als een koorddanser die elk moment zijn evenwicht dreigt te verliezen. Gehuld in nette bloezen en stropdassen sleuren ze een immense berg aan instrumentarium het podium op, inclusief twee drumstellen en een collectie pedalen waar zelfs een harsh-noise fijnproever van opkijkt. Met wrange geluiden en nóg wrangere maatsoorten ontstaat er een liveshow die even beklemmend en benauwd voelt als een vis op het droge, bezworen door manisch dansbare composities. Na succesvolle passages op Eurosonic Noorderslag en Best Kept Secret, trekt de band dit najaar door Nederland en België met hun headline tour rond de nieuwe EP 'Wij Zinken'. Van die nette jongens blijft live niets meer over dan de schijn. 🗓️DATE: 29.10.2026 Info en tickets

In maart van dit jaar kwam de Amerikaanse southern rock band Black Stone Cherry met een nieuwe EP, Celebrate. Dit was hun eerste nieuwe materiaal sinds het in 2023 uitgekomen album Screamin’ At The Sky en reden genoeg om daar een Europese tour aan te koppelen. De eerste Nederlandse stop op deze tour was in de Mezz in Breda. Als voorprogramma namen ze de alternatieve rockband 10 Years mee. Hoewel 10 Years al bijna 30 jaar bestaat en internationaal best een grote fanbase heeft, hebben ze pas 2 keer eerder in Nederland op het podium gestaan. In 2018 stonden ze op het hoofdpodium van Baroeg Open Air en in 2022 opende ze voor Three Days Grace in 013. 10 Years trapt af met Novocaine van het album (how to live) AS GHOSTS en doet hun best om zoveel mogelijk albums uit hun, toch al aardige repertoire, in de set terug te laten komen. Gezien ze maar tijd hebben voor 7 nummers, waarbij dan ook hun cover van Nirvana’s Heart Shaped Box gespeeld wordt, doen ze dat niet slecht. Helaas kampt het optreden wel met één groot probleem en dat is de mix van het geluid. Die is zo bar slecht dat het, soms toch al subtiele, vocale werk van zanger Jesse Hasek vaak nauwelijks te horen is. Jammer want bij de twee eerdere Nederlandse shows konden we wel goed horen hoe steengoed deze band is. Black Stone Cherry is toch de band waarvoor het merendeel van het publiek vanavond naar Breda is afgereisd. Wanneer zanger Chris Robertson publieksfavoriet Me and Mary Jane inzet doet hij dat onder luid gejuich. Wanneer de rest van de instrumenten zich bij Robertson’s stem voegt blijkt dat de mix nog slechter is dan bij 10 Years. De bas, maar vooral de drums staan zo hard dat het bijna lijkt alsof de rest van de band in de zaal ernaast staat te spelen. Gedurende de set komt er wel wat verbetering in, maar echt goed klinkt het de hele avond niet. Black Stone Cherry speelt desondanks wel een hele entertaining show met een set waar zo’n beetje elk album aan bod komt. Toch komt het gros van de nummers wel van Between The Devil & The Deep Blue Sea, wat toch wel hun bekendste album is, en het recente Celebrate. Wanneer je Black Stone Cherry eerder aan het werk hebt gezien, weet je wat je kan verwachten. Het viertal doet al 25 jaar waar ze goed in zijn en hoeven daarbij het wiel niet opnieuw uit te vinden. Ook vanavond is hun show weer een bom van energie waarbij de lol van het spelen nog altijd goed zichtbaar is op het podium. Een uitzondering daarop is drummer John Fred Young, waarbij duidelijk iets dwars zit. Met uitzondering van zijn drumsolo zit hij niet vrolijk achter zijn kit, verliest stokjes tijdens het spelen en lijkt regelmatig te klagen tegen de crew. Een groot contrast met de overige bandleden die bijna de hele tijd met een brede grijns strak aan het spelen zijn. Wanneer White Trash Millionaire en Blame It On The Boom Boom, twee van hun grootste hits, voorbij komen is het wel duidelijk dat het einde van de set in zicht is, die met Lonely Train wordt afgesloten. Uiteraard kan Black Stone Cherry het niet maken om, misschien wel hun meest bekende nummer, Peace Is Free uit de set te laten en de band komt nog even terug om dit nummer, dat nu misschien wel meer relevant is dan ooit, te spelen. Wanneer Chris dit nummer samen met gitarist Ben Wells inzet klinkt het, zonder dat hun geluid verdrinkt in de bas en drums ineens heel goed en zou je bijna wensen dat ze het hele nummer semi-akoestisch doen. Toch is het ook wel leuk dat de rest van de band, inclusief de gitaar en bas technici Chris en Ben vergezellen om met hun vredesboodschap de avond af te sluiten. Het is jammer dat het goede spel en de vette setlists van zowel 10 Years als Black Stone Cherry vanavond ondergesneeuwd worden in de barslechte mix. Hoewel het erop lijkt dat de meeste die hard fans het prima naar hun zin hebben gehad, blijft er toch het gevoel hangen van ‘Het had zoveel beter kunnen zijn’. Hopelijk is dat een volgende keer ook weer zo. Meer foto's zijn hier te checken. (Foto's gemaakt door Jessica Santiago Lopez)