Lorna Shore, Dropkick Murphys, Simple Plan en meer naar Jera On Air 2027 Terwijl de laatste herinneringen aan een bloedhete editie van Jera On Air nog vers in het geheugen liggen, wordt in Ysselsteyn alweer volop vooruitgekeken naar de zomer van 2027. Op donderdag 24, vrijdag 25 en zaterdag 26 juni verandert het Noord-Limburgse dorp weer in het onmiskenbare centrum van punk, hardcore, metalcore en alles wat daar muzikaal tegenaan schuurt. Met Lorna Shore en Dropkick Murphys als eerste headliners op het affiche, wordt de toon voor de 33e editie direct stevig gezet. En ook Simple Plan, The Interrupters, Jinjer en Grandson zien we eind juni onder andere terug op de festivalweide in Ysselsteyn. Dat Jera On Air niet alleen muzikaal, maar ook organisatorisch indruk maakt, bleek eerder deze week. Het festival werd door Festileaks uitgeroepen tot ‘meest betrokken festival van 2026’. Een mooie erkenning na een editie die onder uitzonderlijke omstandigheden plaatsvond. Met temperaturen die bijna de 40 graden aantikten, ging Jera On Air de boeken in als de warmste editie ooit. Dankzij tal van maatregelen wist de organisatie het festival toch op een zo veilig mogelijke manier door te laten gaan. Met succes. Lang werd daar echter niet bij stilgestaan, want al snel werd er weer vooruitgekeken naar Jera On Air 2027. Naast de twee headliners en de eerder genoemde blikvangers staan ook Blood For Blood, Bodysnatcher,Comeback Kid, Drain, Fit For A King, From Ashes To New, Guilt Trip, John Coffey, Kanonenfieber, Locked Shut, Ratboy, Restaining Order, Speed, Static-X en Terminal Sleep op de eerste festivalposter. Ruim twintig namen die meteen duidelijk maken dat er komende zomer weer voor iedere liefhebber van het zwaardere en alternatieve werk iets te halen valt. Jera On Air vindt in 2027 plaats op donderdag 24, vrijdag 25 en zaterdag 26 juni in Ysselsteyn. Tickets zijn verkrijgbaar via www.jeraonair.nl. Hier vind je ook meer informatie over de line-up, festivalcamping, voorzieningen en alle overige faciliteiten.

Dit is wat er gebeurt als punks jazz spelen. Fugazi's ritmesectie op het platenlabel van Coltrane en Mingus. Een saxofonist die geen grenzen kent. En het werkt! Drummer Brendan Canty en bassist Joe Lally bouwden hun reputatie op als ritmesectie van Fugazi. Met gitarist Anthony Pirog vormen ze The Messthetics. Samen met tenorsaxofonist James Brandon Lewis brachten ze begin 2026 hun tweede album uit op het legendarische jazzlabel Impulse! Deface the Currency wordt wereldwijd bejubeld. 🗓️DATE: 26.10.2026 Info en tickets

De Amerikaanse rockband uit San Diego, P.O.D. (Payable on Death) bracht op 30 september eindelijk hun eerste single 'Outbreak' uit van hun nog aan te kondigen twaalfde studioalbum via Mascot Records. Voor deze single werkten ze samen met Cory Brandan, de leadzanger van de band Norma Jean. Het is het stevigste nummer dat ik tot nu toe van de band al heb gehoord, en dat vind ik natuurlijk geweldig. Het nummer gaat letterlijk over een zombie-uitbraak, wat ook te zien is in de bijbehorende videoclip die geregisseerd is door JT Ibanez. Volgens gitarist Marcos Curiel zijn de bandleden allemaal nogal hevige fans van alles wat met zombie-apocalypsen, videogames en films te maken heeft. Hij stuurde de loodzware gitaardemo met de bijbehorende warning sample door, en die sound was zo krachtig dat de band meteen besloot mee te gaan in het uitbraakverhaal. Als je verder nadenkt, symboliseert de song ook de hedendaagse sfeer. Na de coronapandemie is de angst voor virusuitbraken nooit helemaal verdwenen. We leven vandaag de dag in een tijd waarin door allerlei verschillende dreigingen de grens tussen fictie en non-fictie vervaagt. Wat ik zo sterk vind, is de openingsriff; die geeft je meteen een onheilspellend 'warning' gevoel. Dat is in alle eerlijkheid misschien een beetje cliché, maar het past wel bij de vibe die je doorheen de track voelt, mede door de krachtige brul 'Outbreak'! De stemmen van Cory & Sonny lenen zich er perfect toe om ons harmonieus te alarmeren en scherp te houden voor dit gevaar. P.O.D. was een band uit mijn jeugd, maar zo te horen zijn ze nog lang geen verleden tijd. Luister ook Alive (2001) "Drop" Veritas ft. Randy Blythe (2024) Website

Een indrukwekkende reis door verlies, pijn en verlossing... Lees hieronder onze BIR album review van Temic hun album Ceiba. Foto door: © Mountain Head Media Met Ceiba levert TEMIC een emotioneel prog metalalbum af. De plaat draait volledig om verlies, afscheid, dood en de zoektocht naar wat er overblijft wanneer iemand of iets uit je leven verdwijnt. De ceibaboom, die volgens de Maya-cultuur de verbinding vormt tussen aarde, hemel en onderwereld, is daarbij een passende metafoor. De plaat begint met ‘Asunder’, een korte, onheilspellende introductie. De tekst zet direct de toon: de ceibaboom wordt getroffen door bliksem en begint als het ware zelf zijn eeuwenoude klaagzang te zingen. De boom staat hier symbool voor een breuk, een verlies dat niet meer teruggedraaid kan worden. Vanuit die duistere opening barst ‘Ashes’ los. ‘Ashes’ is een veel vlottere en agressievere binnenkomer. Het nummer heeft een stevig tempo en geeft de instrumenten veel ruimte. De drums klinken opvallend helder in de mix, terwijl de gitaarpartijen steeds verder worden uitgebouwd. Rond de veertig seconden verschijnt de cleane zang, waarna het nummer zich langzaam verder opent. Vanaf ongeveer drie minuten krijgt TEMIC de gelegenheid om de technische spierballen te tonen met een reeks scheurende solo's. Toch draait de tekst vooral om wederopbouw: “Though I’m broken, my will still remains”. De hoofdpersoon is gebroken, maar weigert zich door het verleden te laten definiëren. Dat maakt de abrupte afsluiting eigenlijk wel toepasselijk: er wordt geen keurige afronding geboden. ‘Beyond the Voice’ haalt vervolgens het tempo naar beneden. Het zachte gitaarintro klinkt bijna teder en emotioneel. De tekst gaat over het loskomen van de stem in het eigen hoofd en het ontdekken dat er iets bestaat voorbij angst, twijfel en innerlijke ruis. “I’m more than the voice in me” vormt daarbij de kern. Muzikaal voelt het nummer als een moment van bezinning na de storm van ‘Ashes’. Daarna volgt ‘Ceased to Be’, de eerste single van het album. Het nummer vormt een van de duidelijkste verbindingen tussen de muziek en het grotere concept van Ceiba. De dood wordt hier niet uitsluitend als tragedie benaderd, maar als een overgang. De tekst spreekt over een ziel die niet verdwijnt en over de ceiba die wacht wanneer de sluier tussen leven en dood dunner wordt. De videoclip, waarin de overgang naar het hiernamaals als een ritueel wordt verbeeld, sluit daar naadloos bij aan. Opvallend is dat TEMIC de dood hier niet romantiseert, maar vooral probeert te begrijpen. “And love will never die, the lines will not divide” vat de gedachte misschien wel het beste samen: lichamelijk verdwijnen betekent niet dat alles wat iemand heeft betekend ook verdwijnt. Met ‘Broken’ komt het album vervolgens op een bijzonder kwetsbaar punt. Instrumentaal klinkt het nummer in eerste instantie opvallend hoopvol, maar onder dat oppervlak zit een enorme hoeveelheid verdriet. De tekst beschrijft een relatie waarin twee mensen elkaar proberen vast te houden terwijl ze zelf al gebroken zijn. “We were scared, we were broken” is eenvoudig, maar juist daardoor krachtig. Volgens zanger Fredrik Klemp kwam het nummer in ongeveer een half uur tot stand. Die spontaniteit lijkt hoorbaar in de uitvoering. Zijn zang klinkt niet alsof hij zijn emoties netjes onder controle probeert te houden. Juist de kwetsbaarheid maakt het nummer sterk. ‘Broken’ voelt daardoor minder als een technisch uitgewerkt progmetalnummer en meer als een emotionele bekentenis. ‘Casting Stone’ is vervolgens een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het album. Het ruim negen minuten durende nummer is een miniatuur op zichzelf en laat vrijwel alle kanten van TEMIC horen. Het begint opzwepend en heeft een bijna swingende instrumentale drive. Vervolgens verandert het nummer meerdere keren van karakter. Rond 4:30 verschijnt een opvallend elektronisch intermezzo, waarna de gitaar weer de ruimte krijgt. De daaropvolgende solo begint gehaast en technisch, maar verandert rond 5:30 in iets dat bijna zingend klinkt. Pas rond 6:50 keert de zang terug. De tekst draait om een liefde die langzaam is veranderd in verwijten, boosheid en wederzijds verraad. De herhaalde aanspreking van “Love” maakt het nummer bijna wanhopig. De vraag is niet langer wie er gelijk heeft, maar of beide personen uiteindelijk in staat zijn zichzelf te vergeven. Dat maakt ‘Casting Stone’ misschien wel het nummer waarin het centrale thema van Ceiba het meest tastbaar wordt: verlies is niet alleen het verliezen van iemand. Het kan ook het verliezen van een relatie, een toekomstbeeld of een versie van jezelf zijn. ‘See Myself’ brengt vervolgens een veel rauwere kant van TEMIC naar voren. Het lage, brommende intro wekt het gevoel dat er iets op je afkomt. De zang klinkt op sommige momenten alsof die door een oude radio wordt uitgezonden, wat het nummer een beklemmend karakter geeft. De tekst duikt diep in onzekerheid, angst en vervreemding: “A stranger underneath my skin.” Waar ‘Beyond the Voice’ nog probeert boven de innerlijke stem uit te stijgen, zit de hoofdpersoon in ‘See Myself’ er juist middenin gevangen. Het nummer voelt daardoor als een noodzakelijke donkere passage binnen het album. Daartegenover staat ‘Parting the Waves Inside’, dat bijna kalmerend werkt. De titel zegt eigenlijk al wat er gebeurt: de innerlijke storm begint te verdwijnen. Beelden van ijs, regen, smeltwater en nieuw leven geven het nummer een sterk gevoel van vernieuwing. De tekst spreekt over nieuwe aderen, ochtendlicht en het achterlaten van pijn. Het voelt alsof na alle duisternis eindelijk ruimte ontstaat om weer adem te halen. Ook ‘Night of Veils’ (de korte, negende track) draagt dat gevoel van overgang in zich. Met een rustige piano en kalme zang klinkt het bijna als een slaaplied. De tekst gebruikt kaarsen, bloemen en de nacht als symbolen voor een ritueel afscheid. De zin “The seed will rise as time goes by / And you’ll be home again” maakt duidelijk dat de dood binnen het concept van Ceiba niet simpelweg een einde is. Het is een overgang naar een andere fase. ‘Alone’ keert daarna terug naar de menselijke kant van het verhaal. Het nummer begint melancholisch, en dat past perfect bij de tekst. De hoofdpersoon voelt zich verdwaald, uitgeput en volledig alleen. Opvallend is echter dat TEMIC uiteindelijk niet in die wanhoop blijft steken. Daarmee krijgt het album een bijna zelfreflexieve boodschap. De afsluiter ‘As Long As We Last’ is met ruim tien minuten de langste compositie van het album en voelt dan ook als een finale. Het nummer heeft iets van een volwassen musical: melodisch, groot opgezet en sterk gericht op het vertellen van een verhaal. De tekst kijkt terug op een liefde die niet kon blijven bestaan. Er is verdriet, maar ook berusting. “To leave is to remember love prevails” vormt uiteindelijk de belangrijkste conclusie. Wanneer aan het einde de verschillende begrippen“Ceased”, “Consigned”, “Extinguished” voorbij komen, voelt het alsof de cirkel rond is. Foto door: © Mountain Head Media De dood, het verdwijnen en het verdwijnen uit de herinnering worden naast elkaar gezet. Maar zelfs daar blijft liefde overeind. De ceiba staat opnieuw tussen de werelden in. En dat is misschien precies wat Ceiba zo sterk maakt. Het album gaat uiteindelijk niet alleen over dood of verlies. Het gaat over wat er overblijft wanneer iets voorbij is. Herinneringen, pijn, liefde, spijt, lessen en uiteindelijk de mogelijkheid om jezelf te vergeven. Muzikaal is TEMIC daarbij ambitieus zonder zichzelf volledig te verliezen in technische hoogstandjes. Er zijn complexe maatsoorten, lange composities, elektronische passages en complexe solo's, maar ook zachte gitaren, piano, atmosferische synths en momenten waarop de stem alle aandacht opeist. Ceiba is een album dat zich het liefst als geheel laat beluisteren. De nummers vormen afzonderlijk sterke hoofdstukken, maar samen vertellen ze een veel groter verhaal over afscheid, rouw, zelfonderzoek en uiteindelijk acceptatie. Waar het album begint met een ceibaboom die door de bliksem wordt gespleten, eindigt het met de herinnering aan wat liefde heeft betekend. Tussen die twee momenten beweegt TEMIC zich door verdriet, woede, eenzaamheid, angst, vergeving en hoop. Cover Artwork: Hicham Hamzi / H-Hich Design Tracklist 1. Asunder (1:35) 2. Ashes (4:55) 3. Beyond the Voice (3:58) 4. Ceased To Be (6:26) 5. Broken (4:45) 6. Casting Stone (9:16) 7. See Myself (6:38) 8. Parting the Waves Inside (7:24) 9. Night of Veils (3:38) 10. Alone (7:02) 11. As Long As We Last (10:21) Pre-orderen en pre-saven is mogelijk via deze link. Temic Online Website | Bandcamp | Apple Music | Spotify | Instagram | Facebook | YouTube Season of Mist Online Facebook | X | Instagram | Website | YouTube | Spotify

Op zondag 27 september stond het Amerikaanse Black Stone Cherry met hun The Celebrate Tour in een zo goed als uitverkocht Mezz in Breda. Een kleinere zaal dan waar ik de band de afgelopen paar keer gezien heb. Als support komt niemand minder dan de alternatieve metalband 10 Years mee. Het liveverslag volgt nog, maar hier alvast het fotoverslag! 10 Years Black Stone Cherry

Met Hellfort heeft Brugge er een nieuw, ambitieus metalfestival bij. Niet minder dan twaalf groepen konden, verdeeld over twee podiums, profiteren van een vlekkeloze organisatie die al doet uitkijken naar de volgende editie. Eerder kon u hier al het verslag van de Entrepot Stage vinden, vandaag gaat onze blik naar de Comma Stage. Laat ons eerlijk zijn: sommige bands bekijk je het best in een zweterige, volgepakte club. In de intiemere setting van de Comma stage was het dan ook heel de dag geweldig vertoeven, met jonge en minder jonge bands die het beste uit zichzelf en het publiek haalden. Alludence Alludence werden gepresenteerd als new kid on the block, maar dan wel één met een bundel veelbelovende songs onder de arm. Met gelegenheidszanger Louis Soenens (Fields Of Troy, Aeveris) trakteerden ze de Comma op een lekker potje metalcore waar we nog wel van zullen horen. Criminal Judge Wat technische problemen bij de soundcheck leken Criminal Judge stokken in de wielen te steken, maar de Limburgse thrashers lieten het niet aan hun hart komen en vlogen er dan maar dubbel en dik in. Zanger Tom had niet genoeg aan enkel het podium en trakteerde het publiek op geregelde tijdstippen op een visite. Steamroller Steamroller heeft zijn naam niet gestolen: met een rotvaart blazen ze je omver en trekken je mee. Waarheen? Geen idee, maar je kan er prat op gaan dat het een heftige rit vol compromisloze fun wordt. Slaughter The Giant Hoe je precies een reus zou slachten? Met een serieuze death metal kopstoot raak je al een eindje, denk ik. Slaughter The Giant heeft natuurlijk zelf ook een reus aan het roer, en Benny & co staan ook op het podium met een intensiteit en een kracht die niets aan de verbeelding overlaat en pure power uitstraalt. Cyant Met hun moderne metalcore brachten de Duitsers van Cyant hun enthousiasme moeiteloos over op de Comma. Een clubgevoel wilden we, een clubgevoel kregen we. Waar beter van een stomende metalset genieten dan in een volgepakte kleine zaal? No Kings Allowed Kom mij nooit meer vertellen dat maskers voor afstandelijkheid zorgen - No Kings Allowed overtuigde mij voorgoed van het tegendeel. Met hun stomende deathcore/metalcore veranderden ze de Comma in een grote stomende pit. Terwijl het zweet van de muren droop, vocht iedereen samen een battle tegen demonen groot en klein. Wie er met de overwinning ging lopen telde niet, sometimes the chase is better than the catch. zaterdag 26 september 2026, Entrepot/JH Comma, Brugge (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch

Brugge was lange tijd een blinde vlek wat betreft metal festivals, maar daar heeft Hellfort in één klap wel wat verandering in gebracht. Op de site van het Entrepot werden metalheads van ver en dicht getrakteerd op een perfect georganiseerd festival met twee podiums met elk hun eigenheid: de grotere Entrepot Stage en de intiemere club setting van de Comma stage, waar de crowd het zweet van de bands kon voelen rondspetteren - en omgekeerd. Twaalf bands op twee stages, met genoeg ruimte om met een hapje en een drankje even uit te blazen en een kleine metal market er nog eens bij: er waren enkel lachende gezichten te zien, het ideale compliment voor een perfecte organisatie. Meteen kon ook worden verkondigd dat de volgende editie van Hellfort volgend jaar doorgaat op 25 september - een datum die al met stip in onze agenda staat. Vandaag deel één van ons verslag: de Entrepot Stage. Wryngd Wryngd als opener op de Entrepot Stage zetten was een verdomd goede zet van Hellfort. De Brugse groep bracht direct al heel wat volk op de been, en ging er vervolgens vrolijk pletwalsend overheen. Met de EP's Interrormezzo I & II onder de arm maken ze heel wat indruk door heavy grooves te mengen met verbluffende tempowisselingen. TRAELS Even een cliché bevestigen: groepen met drummende zangers zijn altijd goed. Met TRAELS stond er een band op het podium die in korte tijd de top van de progmetal bestormde. Na hun verbluffende debuut The Abyss Within losten ze al twee nummers van opvolger A Study of Absence, waar we zeker na dit optreden reikhalzend naar uitkijken. Was het de setting, kwam het door de andere groepen op de affiche, of beeldde ik me gewoon wat in? Op Hellfort leek het viertal een stuk harder dan gewoonlijk te spelen - en dat beviel maar al te goed. Struck A Nerve Hellfort kreeg ook een première met het eerste Belgische optreden van Struck A Nerve. Plankenkoorts hadden ze in ieder geval niet; de Britten stormden over het podium as if they owned the place, en wie zou hen durven tegenspreken? Met hun enthousiaste Thrash hebben ze in ieder geval heel wat zieltjes gewonnen. Harlott Australische bands hebben iets speciaals. Als een band van de andere kant van de wereld tot hier raakt, wil dat meestal wel wat zeggen. In het geval van Harlott kan je dat kort samenvatten: Thrash Lives! Gesteund door een fikse brok humor maakten ze er op de laatste avond van hun Europese tour een lekker ouderwetse Thrash party van. God Dethroned Met God Dethroned stond er onvervalste Death Metal royalty op de Entrepot stage. De Nederlandse pioniers gaven een staalkaart van hun rijke geschiedenis en toonden dat extreme metal optredens naast hard en brutaal ook gewoon gezellig kunnen zijn. Fleddy Melculy Fleddy Melculy viert dit jaar 10 jaar Helgië, en brengt binnenkort ook een nieuwe plaat uit. Na al die jaren is de band een geoliede machine, die garant staat voor dikke fun op een stevige muzikale basis. Jeroen Camerlynck mag dan als Fleddy het gezicht en uithangbord zijn van de groep, hij kan vooral steunen op een dijk van een groep, met stuk voor stuk geweldige muzikanten. Een hele zaal die enthousiast 'Fuck you Fleddy' roept, da's pas echte liefde. Samen bouwden ze een fantastisch feestje als afsluiter van een geweldige dag. 25 september 2027 staat nu al met stip in onze agenda, voor de volgende editie. zaterdag 26 september 2026, Entrepot/JH Comma, Brugge (BE) | Foto's & tekst: Michael Vandenbosch

Met Anatomy of Rage levert het Zwitserse Convulsif een album af dat zich weinig aantrekt van muzikale conventies. Doom, noise, jazz, drone, metal en experimentele rock worden hier samengesmeed tot een onvoorspelbare en bij vlagen behoorlijk beklemmende luisterervaring. Lees hieronder ons BIR album review. Monitor and Limit opent nog enigszins aarzelend, maar al snel wordt duidelijk dat Convulsif de spanning langzaam wil opbouwen. Being Put Down is een drukke, gestructureerde chaos waarin gefluister en steeds verder ontsporende klanken uiteindelijk rond de vijfde minuut uitmonden in een ware uitbarsting. A Torch Then Blaze doet zijn titel eer aan: in slechts anderhalve minuut is het een korte, felle muzikale vlam. Daarna neemt No Sound Footing het tempo weer terug met lage, bijna gongachtige klanken, voordat het nummer eindigt alsof er ergens een lokale crisis uitbreekt. Facing the Fasces is opvallend opzwepend en heeft zelfs iets vrolijks, terwijl Development klinkt als een chaotische bouwplaats waar voortdurend iets nieuws wordt opgetrokken. Het zachte gefluister op de achtergrond maakt het geheel alleen maar vreemder. Met Grind Your Tusks schakelt Convulsif opnieuw een versnelling hoger: het nummer klinkt als een gierende kettingzaag die dwars door de muzikale structuur heen gaat. Vervolgens keert met The Pitch, the Plight, the Polymer de rust enigszins terug. Met bijna twintig minuten is dit het langste stuk van het album en vormt het een uitgesponnen tegenhanger van de korte, explosieve momenten elders op de plaat. Useful Curses sluit het geheel na ongeveer een minuut af. Anatomy of Rage is geen gemakkelijk album, maar juist de voortdurende botsing tussen structuur en chaos maakt het interessant. Convulsif laat woede niet simpelweg exploderen, maar bouwt haar zorgvuldig op, houdt haar vast en laat haar vervolgens op onverwachte momenten los. Een eigenzinnige en intense plaat voor wie graag buiten de gebaande muzikale paden treedt. Convulsif – Anatomy of Rage Monitor and Limit – 2:06 Being Put Down – 6:12 A Torch Then Blaze – 1:40 No Sound Footing – 3:21 Facing the Fasces – 2:59 Development – 5:42 Grind Your Tusks – 1:16 The Pitch, the Plight, the Polymer – 19:14 Useful Curses – 1:15 Anatomy of Rage verschijnt op 1 oktober 2026. Convulsif online Bandcamp Facebook Website Labels Zwitersland Deszpot Records - deszpot.ch Asgard Production - www.asgard-hass.ch België Cheap Satanism Records - www.cheapsatanism.com Frankfijk Akari Records - arakirecords.bandcamp.com Day off Records - dayoffrecords.bandcamp.com Australië, Europa & VS Ramble Records - ramblerecords.com VS Distributie Wayside - www.waysidemusic.com Viral Propaganda online Instagram Facebook X Website

Afgelopen februari kampte Beyond The Black met serieuze gezondheidsproblemen bij een paar bandleden. Flink balen was het dat de laatste data van de 'Rising High' tour rondom het toen net uitgekomen album 'Break The Silence' werden uitgesteld. Nu was het dan toch eindelijk tijd om de nieuwe nummers van zeker een van mijn favoriete albums uit 2026 live te kunnen horen in Doornroosje Nijmegen! SETYØURSAILS mocht de avond openen en deed dit ook direct met een bak energie! Zangeres Jules Mitch was misschien niet helemaal fit door een flinke verkoudheid, de band wist het publiek absoluut te overtuigen! Want wat waren ze goed! Beyond The Black trakteerde ons op twee keer 'Break The Silence' als intro omdat het LED scherm niet direct werkte, maar dit was zeker geen straf! Jennifer Haben en band wisten het publiek in beweging te houden. Er werd gedanst, gesprongen en veel meegezongen. Ook de synthesizer versie van 'Wounded Healer' was een verrassende toevoeging aan de show! Hieronder de foto's van de avond! SETYØURSAILS Beyond The Black Donderdag 24 september 2026, Doornroosje (Nijmegen, Nederland) Foto's + Tekst: Lorena Aal

Dragonforce (tegenwoordig met ex-Arch Enemy zanger Allisa White-Gluz!) en Visions of Atlantis slaan op 11 april de handen ineen voor een power metal package van de bovenste plank! DragonForce heeft geen introductie meer nodig. Met hits als 'Through the Fire and Flames' en het Grammy-genomineerde 'Heroes of Our Time' zie je de vingers van Herman Li en Sam Totman bijna in brand vliegen tijdens hun razendsnelle gitaarsolo’s. Al jaren zijn ze graag geziene gast in Tilburg en toch wordt komend show speciaal. Ze nemen namelijk hun een nieuw bandlid mee: niemand minder dan Alissa White-Gluz (ex-Arch Enemy). Met haar sterke vocals tilt ze de extreme power metal van DragonForce naar een volgend niveau. Nee, naar een volgend universum! De eerste single Hunger of the Beast is een beuker en maakt ons hongerig voor meer. Ze komen niet alleen: hun scheepsmaten van Visions of Atlantis varen mee, helemaal uit het Oostenrijkse. Deze symfonische metalband, bekend van 'Melancholy Angel' en 'Master the Hurricane', komen de Main veranderen in een draaikolk van een circlepit. Dacht je dat we klaar waren? Nee hoor! Want de heavy metal charmeurs van Wings of Steel zijn ook van de partij. (Bron: Poppodium 013) Info & Tickets Zondag 11 april 2027, 013 (Tilburg, NL)

Beyond The Black, Trix Antwerpen - ©Dorien Goetschalckx Na het uitstel van hun oorspronkelijk geplande show in februari was het op 25 september dan eindelijk zover: Beyond The Black keerde terug naar Trix in Antwerpen. De Duitse symfonische metalband streek er neer met hun Rising High European Tour, met landgenoten SETYØURSAILS als support. SETYØURSAILS mocht de avond op gang trekken met hun energieke mix van metalcore, post-hardcore en melodieuze hooks, waarna Jennifer Haben en co. het podium overnamen. Beyond The Black is ondertussen allesbehalve een onbekende in Trix — ook in 2022 en 2024 stonden ze er al op de planken — en bracht deze keer opnieuw de nodige dosis stevige gitaren, grootse melodieën en een visueel sterke liveshow. Bekijk hieronder het fotoverslag van Beyond The Black en SETYØURSAILS in Trix! Vrijdag 25 september 2026, Trix (Antwerpen, BE) | Foto's: Dorien Goetschalckx

Op 24 september beleefde de Metal band Bullet For My Valentine hun ware herrijzenis via de release van de titelsong uit het aankomende nieuwe album 'Social Apocalypse'. De band uit Wales zal deze op 19 maart 2027 op de wereld loslaten via Spinefarm Records. Hun vorig album 'Bullet For My Valentine' dateert al van november 2021, dus we hebben lang genoeg moeten wachten op nieuw werk. Het belooft stevig te worden, onder andere door de collab met Will Ramos van Lorna Shore en Chrissy Costanza van Againt The Current’s. Het album 'Social Apocalypse' gaat volgens de zanger Matt Tuck over de snelheid van de evolutie waarin we vandaag leven. Het is tegenwoordig moeilijk om nog positief te zijn als je ziet wat er allemaal rondom ons gebeurt. Het is vooral een aanklacht tegen de media - en dan met name de sociale media - die mensen en groepen tegen elkaar opzetten op basis van opinies, geloof en politieke overtuigingen. Ik vind dat ze daarmee een gevoelig pijnpunt uit onze huidige maatschappij aanhalen. We zien daar dagelijks de gevolgen van, aangezien we steeds vaker en heviger met elkaar in conflict gaan. Wat de eerste track zo steengoed maakt, is de openingsriff die meteen hard binnenkomt. Het geheim van zo'n goede riff is dat hij blijft hangen en de metalliefhebbers hem letterlijk meespelen op hun vingers. De thematiek wordt hier al meteen duidelijk: het nummer gaat over de ondergang van de wereld zoals we die vandaag beleven via onze telefoonschermen. Ik kijk er alvast naar uit om meer te ontdekken van dit album. Luister ook Knives Can’t Escape the Waves Live De band kondigde ook hun Europese tour aan met als supporting acts Pendulum en Dark Divine. Onze contreien doen ze ook aan: Vrijdag 19 februari 2027, Ziggo Dome Zaterdag 20 februari 2027, Vorst Nationaal Website Albumcover Social Apocalypse