Festivalverslag | Hellfest 2026 zondag - Nog één keer alles geven
- Pieter Bouckhout
- 2 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Vier dagen Hellfest kruipen niet in je kleren, ze kruipen in je benen.
Wanneer de wekker op zondagmorgen opnieuw afgaat, voel je dat de voorbije dagen hun tol beginnen te eisen. Alsof dat nog niet genoeg is, belooft de laatste festivaldag ook meteen de warmste van allemaal te worden. Tussen elf uur 's morgens en elf uur 's avonds zou de temperatuur niet meer onder de 31 graden zakken. Uiteindelijk tikten we zelfs 39 graden aan in de schaduw.
De echte headliner van zondag?
De zon.
Toch stonden we opnieuw netjes op tijd aan de Mainstage. Net zoals de voorbije dagen wilden we ook de eerste bands op de affiche hun aandacht geven. The Funeral Portrait mocht de spits afbijten en deed dat verrassend sterk. Een cover van Mad World als opener hadden we niet meteen zien aankomen, maar het werkte. Na de stevige affiche van zaterdag voelde dit zelfs een beetje als een verademing.
Ook Revnoir wist ons aangenaam te verrassen. Metalcore blijft niet altijd onze favoriete stijl, maar wanneer de screams voldoende afgewisseld worden met cleane zang, kunnen we dat best smaken.
Ondertussen zagen we overal op het terrein hetzelfde tafereel terugkomen. Festivalgangers die hun pet vol water goten en die vervolgens op hun hoofd zetten in de hoop toch een beetje verkoeling te vinden. Het zegt alles over hoe warm het ondertussen geworden was.
Na The Dwarves en Resolve trokken we opnieuw richting Mainstage voor The Ataris. Misschien geen band die bovenaan onze verlanglijst stond, maar zodra The Boys Of Summer werd ingezet, stond het hele plein vrolijk mee te zingen. Soms heb je gewoon niet meer nodig dan een goed nummer op het juiste moment.
Black Veil Brides was een van de bands waar we vooraf toch benieuwd naar waren. Uiteindelijk bleek het een optreden met ups en downs. Sommige nummers deden weinig met ons, maar toen In The End eindelijk passeerde, herinnerden we ons meteen waarom we toch waren blijven staan.
Pennywise bracht daarna exact wat je van Pennywise verwacht. Veel energie, veel circle pits en vooral Bro Hymn, dat zonder twijfel een van de mooiste meezingmomenten van de dag opleverde. Voeg daar nog enkele leuke covers aan toe en je begrijpt waarom dit opnieuw zo'n typisch Hellfest-optreden werd.
Na een korte tussenstop bij Three Days Grace was het tijd voor de band waar we misschien nog het meest naar uitkeken.
Rise Against.
Vier jaar geleden zagen we hen nog in de Warzone. Intussen zijn ze doorgegroeid naar de Mainstage en eerlijk... daar hoorden ze ook thuis. Vanaf de eerste nummers zat het goed en met Satellite kreeg het publiek een eerste keer de kans om massaal mee te zingen. Het ene sterke nummer volgde het andere op en voor ons was dit zonder twijfel het beste optreden van de laatste festivaldag.
De hitte begon ondertussen stilaan zijn tol te eisen. Fotografen, security, bezoekers... iedereen zocht af en toe de schaduw op. Ook wij besloten enkele uren te recupereren in de VIP-zone. Soms moet je gewoon luisteren naar je lichaam als je nog een volledige festivaldag wil afwerken.
Fotografisch sloten we af bij Down, waarna we nog richting Mainstage trokken voor de laatste noten van The Offspring.
Hun set zat zoals altijd vol humor, verrassende covers en de nodige onzin tussen de nummers door. Van Black Sabbath over Crazy Train tot zelfs Love Story van Taylor Swift... op Hellfest kan blijkbaar alles. En eerlijk? Een gigantische moshpit op een Taylor Swift-nummer hadden we ook nog niet meteen op onze bingokaart staan.
Toen we uiteindelijk richting shuttle wandelden, viel pas op hoe snel vier dagen eigenlijk voorbij kunnen vliegen.
Donderdag stonden we hier nog wat onwennig opnieuw rond te kijken, benieuwd hoeveel Hellfest in vier jaar veranderd was. Nu liepen we voor de laatste keer langs de Mainstages, passeerden we nog één keer de gigantische decorstukken en zagen we overal mensen met hetzelfde gevoel rondlopen.
Moe.
Verbrand.
Maar vooral tevreden.
Onderweg naar de uitgang hoorden we in de verte nog de laatste noten over het terrein galmen. Nog snel een blik achterom, alsof je onbewust al weet dat je hier binnen de kortste keren opnieuw wil staan.
Of dat volgend jaar zal zijn? Dat zal het leven waarschijnlijk voor ons beslissen.
Maar één ding staat vast. Hellfest heeft ons opnieuw vier dagen lang laten doen waarvoor we gekomen waren.
Muziek ontdekken, foto's maken, vrienden terugzien en vooral genieten!
Merci Hellfest, à la prochaine.
Zondag 20 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout
