Festivalverslag | Hellfest 2026 zaterdag - Overleven tussen de decibels
- Pieter Bouckhout
- 27 jun
- 3 minuten om te lezen
Na twee dagen Hellfest begint de routine stilaan in de benen te kruipen. De wekker voelt nog iets vroeger aan dan de voorbije dagen en ook de shuttle richting Clisson lijkt plots een stukje langer te duren. Niet dat we veel keuze hebben, want ook op zaterdag willen we er vanaf de eerste band bij zijn.
Loco Muerte krijgt de eer om de Mainstage wakker te schudden en doet dat op een manier die perfect bij Hellfest past. Opblaaskrokodillen vliegen de weide in, een circle pit met twee dinosaurussen verschijnt uit het niets en nog voor de meeste mensen goed en wel wakker zijn, hangt de sfeer er al helemaal in. Muzikaal misschien niet het strafste van het weekend, maar wel een ideale manier om dag drie op gang te trekken.
Nog voor de middag volgt het eerste nieuws dat de planning stevig door elkaar schudt. Nadat eerder al Volbeat en Tom Morello moesten afhaken, blijkt ook Cavalera niet naar Hellfest af te zakken. Dope Spell mag daardoor last minute doorschuiven naar de Mainstage. Zo'n kans krijg je als jonge band waarschijnlijk maar één keer.
De hitte blijft ondertussen onverbiddelijk. Het is nog maar middag en de thermometer tikt alweer de dertig graden aan. Automatisch begin je anders naar zo'n festivaldag te kijken. Niet meer van band naar band lopen zonder nadenken, maar voortdurend afwegen wanneer je even schaduw zoekt, iets eet of een extra fles water haalt. Op zo'n momenten besef je dat Hellfest niet alleen een muzikaal, maar ook een fysiek parcours geworden is.
Muzikaal bleek zaterdag ook gewoon minder onze dag te zijn. Dat is het mooie aan een festival van deze omvang: je ontdekt nieuwe bands, maar tegelijk weet je ook dat niet alles binnen je eigen smaak zal vallen. Slay Squad, Escuela Grind, Gatecreeper en nog enkele andere namen konden duidelijk rekenen op een enthousiast publiek, maar wij betrapten onszelf meer dan eens op dezelfde gedachte.
"Roept azo niet!"
Gelukkig waren er ook voldoende lichtpunten.
Psychonaut bijvoorbeeld. Belgische bands op Hellfest blijven iets hebben. Het voelt altijd een beetje alsof je mee supportert voor de ploeg van thuis. Ook deze keer stelde de band niet teleur en bewees ze waarom Belgische metal de voorbije jaren steeds meer internationale aandacht krijgt.
House Of Protection was dan weer zo'n band waar we zonder verwachtingen naartoe trokken, maar die ons aangenaam wist te verrassen. Muzikaal misschien niet helemaal onze stijl, maar de interactie met het publiek maakte veel goed. Wanneer een frontman zelf de pit induikt om een circle pit op gang te trekken, krijg je vanzelf leuke beelden.
Anthrax stond al langer op ons lijstje om nog eens te fotograferen. Zo'n naam die je als concertfotograaf eigenlijk ooit eens wil kunnen afvinken. Al moeten ik toegeven dat ik blijkbaar de zanger al eerder shootte op Alcatraz, als zanger van KK's Priest. Op den duur weet je niet meer wie of wat je nu al gefotografeerd hebt na al die jaren. De wandeling richting Warzone (om Kublai Khan TX mee te pikken) herinnerde ons er daarna opnieuw aan hoe groot Hellfest ondertussen geworden is. Er geraken lukt nog net, eruit geraken blijkt vaak een grotere uitdaging.
Een van de persoonlijke hoogtepunten van de dag volgde even later bij Amenra. Nog geen maand geleden stonden we als enige fotograaf in de 4AD in Diksmuide voor dezelfde band. Nu zagen we hen op een van de grootste metalfestivals van Europa. Dat contrast blijft bijzonder. En voor de verandering draaide frontman Colin H. Van Eeckhout zich deze keer al tijdens het eerste nummer richting publiek. Fotografen zullen begrijpen waarom dat toch voor een kleine glimlach zorgde.
Later op de avond trokken we nog richting Temple voor Old Man's Child en pikten we onderweg ook een stukje Megadeth mee. Geen lange analyses deze keer, gewoon degelijk afgesloten met sterke muziek terwijl de vermoeidheid stilaan de bovenhand begon te nemen.
Uiteindelijk eindigden we de dag bij Cult Of Luna. Niet met een groot meezingmoment of een spectaculaire vuurshow, maar gewoon met een optreden dat perfect paste bij het einde van een lange festivaldag.
Onderweg naar de VIP hoorden we in de verte nog Rollin' van Limp Bizkit over het terrein galmen. Toevallig ook één van de weinige nummers dat we echt goed kennen van deze band. Soms hoef je niet eens voor een podium te staan om een festivalmoment mee te pikken.
Na drie dagen beginnen de benen het stilaan te voelen, maar tegelijk besef je ook hoe snel zo'n weekend voorbij vliegt.
Nog één dag.
En volgens de voorspellingen wordt de hitte morgen opnieuw de grootste headliner van allemaal.
Zaterdag 20 juni 2026 Clisson (FR) | Foto's & tekst: Pieter Bouckhout
