1/1
Please reload

Concertverslag | Ryan Bingham, AB Club

May 13, 2019

6 mei 2019, Ancienne Belgique  (Brussel)

 

Ryan Bingham stond afgelopen dinsdag voor de derde keer in de A.B., dit keer zonder band.

Witte Cowboyhoed, 2 gitaren, een paar mondharmonica's, een glaasje whisky en een flesje water. Meer was er niet nodig om zijn trouw publiek moeiteloos meer dan anderhalf uur te boeien.

 

Ryan Bingham is dan ook een echte klasbak. Hij bracht een drietal platen uit in eigen beheer, versierde een platencontract bij het befaamde Lost Highway Records label en Mescalito, zijn eerste officiële release uit 2007 was meteen een schot in de roos. Hij werkte samen met Marc Ford, T-Bone Burnett, Jim Scott en op zijn nieuwste, ondertussen zijn zesde studioplaat American Love Song, zat Charlie Sexton achter de knoppen. Hierop bewijst Ryan Bingham eens te meer dat hij echt van alle markten thuis is.

 

Er zitten een zestal songs van zijn nieuwste plaat in de set, het is verrassend om ze te horen in een gestripte versie. Maar hij slaagt er wonderwel in om de sfeer van de plaat ook live tot zijn recht te laten komen. Ook zonder piano hoor je de Honky Tonk in Jingle & Go, de Delta Blues komt door zijn slidewerk naar boven in Hot House en Got Damn Blues en Nothin' Holds Me Down klinkt ook akoestisch bijzonder energiek.

Tijdens dit optreden ontpopt hij zich ook als een boeiend verteller, verhalen over zijn jeugd die niet altijd over rozen liep. Hij groeide namelijk op in een gezin waar het van 's morgens tot 's avonds happy hour was, vertelde over de talloze keren dat ze gedwongen moesten verhuizen tot hij zelfs de moeite niet meer deed om zijn spullen uit te pakken, hoe een Mexicaanse vriend en drinkebroer van zijn pa hem gitaar leerde spelen, zijn eerste trip naar Europa waar hij als Cowboy in Disneyland Parijs zou werken enz.

Even wordt het optreden verstoord door een ladderzatte vrouw die hem een paar keer onderbreekt maar ook daar reageert hij zeer gevat op: “Oh sorry I interrupted you, go ahead, I'll wait my turn.” Waarop de vrouw uiteraard stil valt en dan knipoogt hij naar zijn publiek en zegt hij : “If you can't beat them, join them!”

 

De avond vliegt voorbij, hij brengt een mooie mix uit zijn ondertussen toch wel zeer indrukwekkend oeuvre. Hij sluit af met The Weary Kind, het nummer uit de film Crazy Heart waarvoor hij een Grammy en Oscar won, komt terug met 2 bisnummers en sluit dan af met Ever Wonder Why met de toepasselijke tekst:
"I hope everybody had a good time
I hope I didn't bring you down
These ain't sad songs, don't take them wrong
I haven't been home in a while,
I'll see you all around"

 

Als er iemand in aanmerking komt om op een Best Kept Secret Festival te spelen, dan is hij het wel.

Maar stiekem zijn we blij dat het grote publiek hem hier nog steeds niet heeft ontdekt en we hem kunnen zien in deze kleine, weliswaar uitverkochte, clubs.

Volgend jaar opnieuw in Muziekclub De Zwerver?

(verslag: CC-OP)

 

 

Setlist

Beautiful and Kind

Tell My Mother I Miss Her So

Hard Times

Nothin' Holds Me Down

Long Way From Georgia

Dollar A Day

La Malagueña

Jingle & Go

Hot House

Got Damn Blues

Hallelujah

Wolves

Sunshine
Lover Girl

Southside of Heaven

The Weary Kind

(bis)

Nobody Knows My Trouble
Bread and Water
Ever Wonder Why

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload