1/1
Please reload

Concertreview: Kevin Morby en Jess Williamson in De Zwerver!

November 2, 2017

 

 

Woensdag 1 November, zaal de zwerver, Leffinge.

 

Op de dag waarop we massaal onze doden eren trokken we vol verwachtingen naar Leffinge waar de avond vol weemoed werd ingezet door JESS WILLIAMSON, zij had voor de gelegenheid zichzelf volledig ondergedompeld in een niets verhullende zwarte jurk en terwijl haar frêle vingers sereen de snaren beroerden werd het zeer stil in de zaal. Toen ze even later, ietwat naïef,  aan het toch talrijk opgekomen publiek vroeg of ze allemaal uit dit dorpje kwamen, riep er een jolige jongen "YES, we are all Brothers en Sisters!"

Haar stem is duidelijk het belangrijkste instrument, en niemand zal durven opperen dat er geen mooie dingen mee gedaan worden, doch na enkele nummers kwam de voorspelbaarheid danig om de hoek loeren...zelfs de inbreng van wat subtiel toetsenwerk ( Meg Duffy ) kon de aandacht niet langer vasthouden, zodat we even later in het café stonden om het bij een frisse OMER even over het echte leven te hebben...Het blijft ongelooflijk dat al wie met muziek bezig is de weg blijft vinden naar dit hemelse dorp, en al snel klonken we op het feit dat de vergelijkingen met PJ HARVEY ( op de promoflyer!) iets te hoog gegrepen waren voor de uit Austin (Texas) komende jonge dame...

Het gezellige keuvelen werd fluks onderbroken door een attente barman die er ons op wees dat KEVIN MORBY aan zijn set zou beginnen, allen daarheen dus...Het viel mij trouwens op dat het in Leffinge blijkbaar de mode is om in een doodgewone overal het podium te beklimmen, en stilletjes begon ik mij af te vragen of ze in alle kleuren en maten backstage klaar hangen,...gelukkig ging mijn aandacht al snel naar de filmische stem tijdens het 40seconden durende nummer “Flannery” net als op de cd gevolgd door het puike “City music”...oh oh,...de toon was gezet, deze band grijpt van bij de start in je nekvel!

Kevin Morby weet alvast hoe hij variatie kan brengen in een set, en als even later de gitaar mee huilt met de wolven tijdens “ Cry baby” valt het mij op dat het meisje die hier nu schijnbaar moeiteloos de snaren beroert daarnet tijdens het voorprogramma nog het meeste leek op een non uit een arty farty zwart-wit film op canvas...wat een metamorfose, (speltechnisch) en als even later het nummer 1234 niet alleen mij doet denken aan “ca plane pour moi” is het duidelijk dat we niet voor niets afgezakt zijn naar de voor de gelegenheid met zwarte doeken kleiner en stemmiger gemaakte zaal de zwerver.

De teksten van Kevin “MORBIDE” staan bol van doorleefde woorden die op deze Allerheiligen best wel heel goed getypecast waren...rondom mij zag ik af en toe mensen geraakt worden, terwijl ik zelf kippenvel kreeg van het uit de vorige cd ( SINGING SAW) geplukte “I Have Been to the Mountain”...MEG DUFFY nam als een schuchtere schaduw de ganse avond alle solo’s en verfijnde kleurklanken voor haar rekening, terwijl de drummer en de bassist flink hen best deden om alles bij te benen...Het was wachten op een dipje, en dat kwam er niet toevallig toen de zanger zijn cowboyhoed nam en ons alleen en akoestisch wou toespelen...bij het eerder basic gitaarspel tijdens dat moment kwam de virtuositeit van Meg, ondanks ondertussen even verdwenen in de coulissen, nog meer naar voor...

Deze Amerikaanse band gaf ons het perfecte kader om op een waardige wijze deze koude dag af te sluiten, en Kevin Morby haalt ongetwijfeld zijn inspiratie bij de groten der aarde, maar doet er voor alle duidelijkheid zijn eigen ding mee...
Dankuwel Leffinge, het was weer aardig vertoeven onder de kerktoren!  

 

Verslag: Puur P.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload