1/1
Please reload

Geen twee zonder drie, het verslag van Leffingeleuren op zondag!

September 11, 2017

 

 

Zondag 10 September 2017, Leffingeleuren

 

Zo vlak naast een kerk in Oostende wonen heeft “soms” zijn voordelen, je hoeft bijvoorbeeld geen wekker te zetten om op tijd wakker te komen voor de derde en laatste dag in het wellicht muzikaalste dorp niet ver van zee! Het beloofde mooie weer hadden we blijkbaar een dag voordien al opgesoupeerd, een frisse wind dreef ons dan ook snel de zaal in waar AUBRIE SELLERS jong en schoon stond te wezen…het moet gezegd, ik ben zelf geen echte fan van blues, en laat ons een kat een kat noemen, echt nieuwe wegen sloeg dit meisje niet in met haar eerste set op Europese (klei)grond…Degelijk de voetsporen en platgetreden paden volgen van de vorige generatie deed ze dan weer wel.

 

Op naar de kapel waar blijkbaar nog mensen waren die naar CFM uitkeken, doch ergens bleek er een foutje in de programmatie,…we kregen er PHOENICIAN DRIVE uit Brussel voorgeschoteld,…zij gaven ons een soundscaping met heel wat kleurige wereldklanken waardoor deze jongen plots zin kreeg in wat licht heupwiegen, uiteraard in niets te vergelijken met de ware dansextase van de avond ervoor in de jungle…  Ondertussen werden er nog wat meer loopmeters op de teller bijgevoegd door het zoveelste tripje naar de zaal, waar DYLAN LEBLANC ( hier in Leffinge gewoon Dylan den bleeken genoemd) uit Alabama ("ie stoend doarjuuste nog buuten" merkte iemand olijk naast mij op) had naast humor ook een heel erg minzame en breekbare stem die ons zonder pardon deed denken aan BLUE HOTEL van Chris Isaak. Dit was meer dan zondagse zalf voor de krassen op de ziel, zelfs ondanks de technische problemen op het podium. In de kapel deed ONCE AND FUTURE BAND iets waarvan ik mij afvroeg of het niet beter bij die ene keer zou blijven en of ze misschien niet eens zouden moeten gaan nadenken over een andere toekomst, maar het kan natuurlijk ook niet elke keer boenk erop zijn, uiteindelijk werden we de laatste dagen al meer dan flink verwend, een mens zou er nog streken van gaan krijgen?! 

 

 

 

Enkele ogenblikken later werd ons humeur weer wat vrolijker door het zien van een heerlijk stukje straattheater, gebracht door KARTJE KILO, ongelooflijk wat er allemaal kan met een rolcontainer en een bezem… Het bier vloeide vlotjes naar binnen en de opkomende keelpijn verdween zowaar voor eventjes zodat we ons konden opmaken voor een streepje COURTNEY MARIE ANDREWS. Haar enige doortocht hier werd schoon en degelijk afgewerkt, iets wat ook kan gezegd worden van de duidelijke keuze op zondag voor meer traditionele bands door de programmator van LL?

 

 

Terug in de kapel hoorden we schitterende stemmen en flink wat gevarieerde samenzang bij de ROLLING BLACKOUTS CF deze heren uit Australië staken flink wat energie in hen lekkere set, vrolijke rock en lol dus.

Ondertussen liep ik zelfs ”een nechten ollander" tegen het lijf, die mij vrolijk vertelde dat hij deze morgen naast een lokale schone was wakker geworden en daar helemaal geen spijt van had, tja.. het leven zoals het is in een klein en geil dorp, de dame in kwestie liet deze wandelende brok testosteron in ieder geval niet aan haar voorbijgaan, nu het zichzelf spontaan aandiende!

 

In de zaal stonden ondertussen de beide fotografen van Brothers (& Sisters) in RAW klaar voor ROBERT JON & THE WRECK. Opnieuw een flink stukje traditie, waar zij allebei wel konden van genieten, hier werd wat langer dan drie nummers gebleven en ook dat moet kunnen op zondag. Als het goed is mag het ook gezegd zijn.

Buiten werd het nog grijzer en guurder, gelukkig was de lokale bevolking deze keer niet achter de gordijnen blijven hangen zodat DE PROPERE FANFARE in Buskerstreet haar ding kon doen. Deze vrolijke bende krijgt elke mens aan het bewegen, ongeacht de leeftijd, schoon of lelijk, alles wat poten en oren had liet zich gewillig meedrijven op een wolkje van fanfaremuziek. Je kon aan alles in het dorp voelen dat het zo’n dag zou worden waarop mensen met een hoekje af een streepje voor hebben, bij momenten diende ik toch eens goed te kijken of het nu een onderdeel van het straattheater was, of gewoon een uitgewaaide cowboy uit het team van DJ WILLIE (café)…

 

 

 

Tussen onze looplijnen door kon je ook een soort van spanning en hoge verwachtingen voelen voor wat later nog op het podium zou komen….bij onze laatste culinaire verkenning trokken we naar LENNY CREVETTES, waar 2 dames ons niet alleen vriendelijk te woord stonden, ze toverden in geen tijd twee superlekkere, stevig gekruide en goed gevulde garnaalkroketjes op ons bordje!

In de kapel waren COSMONAUTS ondertussen aan een stevige up-tempo set bezig waar flarden van the Cure en een vleugje Debbie Harry doorsijpelden. Voor mij zeker een aangename afwisseling tussen de grote hopen blues die ik al te verwerken kreeg op deze zondagnamiddag…

 

In de zaal had de immer hese STEF KAMIL CARLENS zich weten te omringen met twee knappe dames, waarvan er eentje wel heel vingervlug de harp bespeelde, wat voor een vrolijke (helaas niet voor publicatie vatbare) sms-conversatie tussen de fotograaf en mezelf zorgde. Een vrolijke noot klonk er ook op het podium, alhoewel het ons ook wel opviel dat vooral de oudere nummers nog steeds inwerkten op het publiek, ondanks de af en toe te trage uitvoering ervan…
Buiten kon het ganse dorp nog kennismaken met de heerlijke band MAUGER, zij speelden en tokkelden de friste makkelijk weg met hun warme stemmen, waardoor het uitkijken is naar meer werk van hen…

 

 

Daarna werd het stilaan tijd voor TJENS MATIC, het “nieuwe” project van de zwarte oppergod uit af en toe Oostende.

Op sociale media had ik ergens een verslag gelezen wat bol stond van de positiviteit, een beetje te bol volgens mij, want daardoor stond blijkbaar niet alleen mijn verwachtingspatroon te hoog afgesteld. Het is natuurlijk een zegen om het oudere werk van TJENS COUTER en TC MATIC terug te mogen aanschouwen, maar ik vrees wel dat je omringen met deze uitstekende jonge muzikanten, nog geen garantie is op het herbeleven van wat destijds uniek en spraakmakend was…Arno had er zeker zin in en speelde een stevige set, maar het vuur en de magie van weleer is toch eerder wat getemperd.
Het smeult hier en daar nog, maar opflakkeren zal het wellicht niet meer doen?…
Al bij al natuurlijk wel een mooie afsluiter voor een meer dan geslaagde driedaagse!

 

 

 

Bedankt Leffinge om uw dorp met ons te delen, en mocht iemand zich afvragen waar ik volgend jaar begin september zal zijn…met mij mogen jullie ook volgend jaar weer flink leuren!

 

Verslag: PUUR P.

 

Het fotoverslag van deze laatste dag Leffingeleuren kan je terugvinden op onze facebookpagina!

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload