1/1
Please reload

Leffingeleuren op vrijdag door de ogen van onze reporter!

September 9, 2017

 

VRIJDAG 8 September 2017, Leffingleuren.


De weergoden lieten op vrijdag bijna alleen maar regen neerdalen, en toch werd er zonder schroom gekozen om tijdig het leuke dorp Leffinge te betreden, want laat ons eerlijk zijn…
Het LL festival, met heel wat nieuwe en bekende namen, blijft toch traditioneel de echte afsluiter van de zomer! Na wat research en voorbereiding werd een meer dan bekoorlijk parcours rond de kerk uitgestippeld, dat begon in zaal de zwerver, waar THE COLOUR GREY het feestje op gang mocht trekken…Geen vijftig tinten grijs, maar positieve noten en kleurrijke taal werden ons deel, terwijl er met mondjesmaat mensen in de zaal binnen sijpelden, zochten fotografen tevergeefs naar “de pit". Hier zal af en toe wat trek en duwwerk aan te pas komen om het juiste beeldje te vangen, gezien er niet echt een "pit" voorzien is.


 

 

Van de zaal naar de kapel, waarvan ik, (altijd nieuwsgierig naar een architecturaal hoogstandje) gelezen had dat dit “een houten constructie over de straat heen” betrof…groot was dan ook de ontgoocheling toen bleek dat het om een tent met houten voorzetwandje ging!
Maar de ontgoocheling verdween snel toen TIN FINGERS het podium beklom, 2 jaar terug nog in de halve finale van de Rock Rally, en nu duidelijk klaar voor meer…De zanger,het boegbeeld van de jonge groep, heeft een warme, hoge stem waarmee hij leuke dingen doet, zoals de single “young mother” laat horen…Vlaanderen heeft er weer een poppy band bij!

 

 Vanuit de “kapel-tent", en nog steeds zonder een druppel regen naar buskerstreet, waar een reeks vakkundig gestapelde paletten een tribune vormden voor MICKEY DOYLE, hier is het dat we voor het eerst echt geraakt werden door zoveel schoonheid en breekbaarheid, deze jonge blonde god uit Zwevegem staat met zijn beide voeten op de grond, en heeft terecht reeds heel wat prijzen binnengehaald… Later aan de bar, blijkt hij ook nog plannen te hebben om met een band te beginnen, iets wat alleen maar kan toegejuicht worden natuurlijk!

 

 

Op naar café de zwerver, daar waar HEAVY LIDS, bij mijn voorbeluistering nog indruk maakte met hen rechttoe rechtaan punkie sound, vielen ze in het café wat mij betreft een beetje tegen, veel gezweet en gestamp, maar veel te weinig agressie om echt te kunnen bekoren…waar is de woede?…of is punk nu echt wel dood?…terwijl vege lijven zich een weg uit het te kleine café naar buiten wurmden, bleek dat er toch iemand was die het wel kon pruimen, en dit terwijl in de zaal ROMEO ELVIS zijn ding deed,en dat hebben we dus gemist, maar niet getreurd, op naar DIETER VON DEURNE & the politics, een door de wol, en het verleden geverfde band, die meer punk en attitude uitstraalden dan “Heavy Lids” daarnet in het café!

 


Puik werk daar in de Kapelle (WUK?!.. tis moar a tente weh) waar de blijkbaar enkel decoratieve lusters tot in de nok trilden. Even langs de foodtrucks, waar een heerlijk vriendelijke dame, ons weet te verleiden met rode, gele, zwarte, en witte MO-MO…een soort van Nepalese ravioli, met best wel pittige sausjes,…mmmmmo mo lekker vent!…Na dit culinaire orgasme is het hoog tijd voor J.BERNARDT in de zaal, waar hij, het moet gezegd veel beter tot zijn recht kwam dan op het grote Dranouter podium!

Toch heeft het voor mij, ondanks de herkenbaarheid, nog te weinig om het lijf om echt te kunnen bekoren…iets wat EQUAL IDIOTS dan wel weer deden, weer zo’n tweekoppige band zou je kunnen zeggen, maar wat deze twee gelijkwaardige idioten uit hen instrumenten weten te toveren is dik in orde, stevig en rauw, zonder overdaad aan bliepjes en piepjes voor alle duidelijkheid…

 

 Tegelijkertijd stonden THE MURLOCS in het slecht verlichte café (mo vent tog, ge kunt giender der nogal mee leuren weh) van Jetje te geven in een outfit, die net uit de kringwinkel van Leffinge leek te komen (blauwe overalls)…deze band zou wellicht beter tot zijn recht komen in de zaal, en misschien geraken ze daar dan ook nog wel in de toekomst?…Voorlopig was de zaal in ieder geval nog voorbehouden voor MILLIONAIRE, …tja, er zijn wellicht een miljoen bandjes in de wereld, maar there is only one Millionaire?! Een volgelopen zaal kreeg een lange intro op de meest rechthoekige rode gitaar ooit …(wellicht nagemaakt van een kartonnen model uit de jeugdjaren?) maar het werd snel duidelijk dat deze band, terug van veel te lang weggeweest, kwam, zag, en niet geheel moeiteloos zaal de zwerver overwon. Toch een beetje een dubbel gevoel bij zoveel testosteron op een rij (lees: vier gitaren tegenover 1 toetsenman en een drummer, wat mij gelukkig maar voor even aan “A Brand” deed denken) waarbij de heerlijke opzwepende moves van frontman Tim Vanhamel af en toe zorgen voor een “deus”momentje,
(wel zonder het charisma van muzikale God Mauro) maar waar de psychedelische chaos toch 
ook wel iets te vaak achter de hoek loert om het grote publiek mee te krijgen naar hoge toppen? 

 

 Afsluiten deden we in het café waar het locale SHORE SHOT zijn ding nog mocht doen, en dat was een aangename afsluiter, …tot morgen voor nog veel meer geleur!

 

 

 

Verlsag: PUUR P.

 

Voor het verslag door de ogen van onze fotografen verwijzen we graag door naar onze facebookpagina!

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload