1/1
Please reload

Fotoreview - Festival Dranouter op zaterdag

August 8, 2017

 

De woorden van het vrijdagverslag zijn nog niet koud, of daar ligt, na een kort nachtje, al de tijdslijn voor de zaterdag op mijn bord. Het moet gezegd zijn, weerom een puik programma, met hier en daar wel de onvermijdelijke overlapping, maar aangezien de fotografen respectvol de”eerste drie nummers regel” volgen (er mogen maar beeldjes geschoten worden tijdens de eerste drie songs) dien ik af en toe mee te rennen naar de volgende gig aan hen hels tempo!

 

 

De eerste op het lange lijstje is ELIZA CARTHY & the wayward band, daar had ik op youtube nog een pittig filmpje van gezien 's morgens bij de verkenning…Terwijl in de vrijwel lege tent het grote podium flink werd gevuld,(een 12 koppige band!) deed buiten de zon haar best om de bezoeker te verwennen met een gratis portie vitamine D, waardoor er maar met mondjesmaat mensen terug kwamen binnensluipen… tot een blonde folkdeerne fluks het podium besteeg en even haar ervaren mooie mondje opentrok, om het publiek zowel in,…als uit hen tent te lokken…even dacht ik aan een scène uit iedereen beroemd, maar algauw bleek deze heerlijk rondborstige dame (in een strak wit blitz corset) ongecomplexeerd uit het juiste vioolhout gesneden en verlegde ze zonder schroom de grenzen van het vaak zo voorspelbare oudere genre folk naar hardere, vernieuwende wegen!

 

1/10

 

Ondertussen snelden wij naar de voute, waar LENNY EN DE WESPEN een wel degelijk volle (open) tent aanstekelijk wist te vermaken met ge(s)laagde Nederlandstalige nummers uit de ZIN van het leven gegrepen…Lennert Maes is terug van 8 jaar weggeweest en heeft zich ondertussen weten te omringen met gedegen muzikanten, het voutevolk zag dat het goed was…

 

 


Terug aan de overkant gekomen doken we tot in de diepste hoek van het lekker (naar mijn mooie jeugdvakanties bij oma) geurende droge festival terrein, waar in de club alweer een heel trouw luisterpubliek aandacht schonk aan de voortreffelijk spelende LEYLA McCALLA.

 

1/5

 

Na overleg werd er gekozen om halfweg het optreden van Raymond onze vege lijven te vullen met lekkers uit de Westhoek, en dat was geen domme zet, gezien de lange rijen rond 19u30 aan vrijwel alle eetstanden! Dat Raymond een vakman pur sang is, hoeft niemand meer te verbazen, maar dat hij ook nog steeds over het verbale talent beschikt om met zijn gevatte, vaak hilarische bindteksten de mensen een glimlach op het gezicht weet te toveren, tja,…daar blijf je toch best wel respect voor hebben! Dit is een grote meneer, die moeiteloos enkele generaties weet te doorstaan, en waar we hopelijk nog lang gaan kunnen van genieten…iets wat wij dan weer ten volle deden tijdens het verorberen van een broodje pulled pork (met bijhorende groentjes, en lekker pittig mosterdsausje) aan het lokale hespekot. Na de maaltijd werd er weer even overlegd, want mijn taak bestaat er ook in de beide fotografen op de hoogte te houden van de (iets TE?) vele mogelijkheden tot beeldjes schieten…

 

 

 

Nu bleek om 21u STEF KAMIL CARLENS in de club geprogrammeerd te staan, terwijl op krak hetzelfde tijdstip OMIRI in de kerk het beste van ( niet alleen) zichzelf zou geven…We begonnen met de nog steeds sensuele tonen en warme stem van Stef, zijn werk blijkt nog steeds een voltreffer als het erop aankomt om je partner deels te laten smelten door de juist gekozen achtergrond muziek tijdens een romantische avond met uitzicht op genot! …om het probleem van de dubbele agenda even te omzeilen werd ons, na overleg met de heel vriendelijke security, de toelating gegeven om via een sluipweg naar de kerk te trekken, alwaar er weer iets magisch ontstond, het leek bijwijlen op een gospel feestje, waar het publiek duchtig aan meewerkte door hard te applaudisseren en luidkeels te joelen tot de mooie kerk er zelf van beefde…Ik hou van dit soort spirituele ruimtes, en weer werd duidelijk dat kerken nog steeds een grotere rol zouden kunnen spelen in het samenbrengen en verbinden van mensen, al dan niet via muziek. Nu we veiligheidshalve nog voor het zingen (van het laatste lied) de kerk verlaten, grijpen wij de kans om het unieke Dranouterdorp even onder de loep te nemen, en jawel hoor…we hebben echt jammergenoeg veel te weinig tijd om ons even te laten onderdompelen in deze aangename “alles kan, niets moet”sfeer, want de volgende set heet WARHAUS, en daarvoor moeten we helemaal terug naar het grote podium…

 

1/4

 Mocht het zo zijn dat de heren van Baltazar ( Jinte versus Maarten) een match zouden spelen tegen elkaar hier op Dranouter, dan is de uitslag, wat mij betreft, snel bekend…podiumprésence (0-1),vernieuwend geluid(0-2), geloofwaardigheid(0-3), Sexiness,(0-4), decor en kloppend totaalplaatje(0-5)…een duidelijke overwinning voor Maarten Devoldere ! Ondertussen banen wij ons een weg, naar het enige punt op het terrein waar er nog niet gestopt werd, en dat voor een (veel te stille?) wel zeer matige DJ-set van LISA JORDENS in de PALACE…

 

 

 

De fotografen trekken richting laatste foto’s, en terwijl de eerste tekenen van vermoeidheid de kop op steken na dit intense feestje, besluit ik wijselijk de hype van het moment aan mij te laten voorbijgaan…zonder BAZAR(t) kom je trouwens sneller uit de hel (van krijsende tieners) en te voet trok ik traag richting HEMELS dorp…

DANK U DRANOUTER, u ( en uw uit vele generaties bestaande vrijwilligers) was ( waren) verrassend vredelievend, positief en warm… alvast tot volgend jaar!

 

 

 

Verslag: PUUR P.

Foto's: Trees en Pieter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload