Iets later op de dag kunnen we gerust een tandje bijsteken. Nog een jonge band, ditmaal uit Orlando, Fla (V.S.), die met een nieuw album op de proppen komt. How It Feels To Be Lost is de zesde worp van het geweld rond brulboei Kellin Quinn. Verwacht je aan een energieke mix van Metalcore, Post Hardcore, Pop Punk en Pop Rock. Luister ook: Leave It All Behind Agree To Disagree website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #mauivindevogel #sleepingwiththesirens #breakmedown #howitfeelstobelost #sumerianrecords

Opnieuw waait er een frisse wind door ons aanbod. Ditmaal focussen we ons op Roam: een stel jonge Britten (Eastbourne) die vrijdag met Smile Wide hun derde full album uitbrengen. Jonge, energieke Pop Punk / Alternative Rock die goed in het oor ligt en vooral een jong publiek zal aanspreken. Luister ook: Piranha Hand Grenade Live te zien samen op 29 september in Kavka (Antwerpen) website #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #mauivindevogel #roam #dontthinkilivethereanymore #smilewide #hopelessrecords

Norman wie? Wel, Norman Rockwell was een Amerikaanse kunstenaar en illustrator die van de jaren ’20 tot ’70 gekend was als de spiegel van de Amerikaanse kultuur. En dan is direct duidelijk waarom Lana Del Rey voor haar nieuwste album hem als inspiratie gebruikt. 
Op de cover van het album zien we Lana op een zeilboot met Duke Nicholson, kleinzoon van… Ondertussen al het zesde album van de indie popster, maar verwacht geen poppy hits als Videogames of Summertime Sadness. NFR!, zoals het album al genoemd wordt, is allicht het meest intieme en eerlijkste album van Lana Del Rey. Meer dan een jaar werd eraan gewerkt, getuige daarvan de singles Marine Apartment Complex en Venice Bitch die in september 2018 al het daglicht zagen. Doorheen 2018 en 2019 werden er stukjes tekst verspreid via Instagram en andere sociale media. 
 Een zacht en romantisch album is het geworden al doet de openingszin ons heel anders vermoeden. “Goddamn manchild/You fucked me so good that I almost said ‘I love you’ ” en later in hetzelfde nummer komt de gekende humor van Lana aan het woord, “Why wait for the best when I could have you?”. Productioneel blijft Del Rey ontzettend sterk, met oa Jack Antonoff en Rick Nowels als medeproducers, zijn de arrangementen indrukwekkend. Misschien op het eerste zicht minder imponerend aangezien het lijkt of er minder gebeurd, maar de lagen blijven bijna ontelbaar, violen, cellos, vibrafonen, noem het maar op. Maar de basis blijft toch piano en gitaar.
 Doin’ Time is een cover van Sublime, een Ska-Punk band uit California, waarvan Lana een melancholische donkere versie brengt zonder af te wijken van de funky beat van het origineel. Hiermee herdenkt ze het tragische einde van Bradley Nowell die op 28 jarige leeftijd overleed in een hotel na een heroïne overdosis.
 The Greatest is misschien juist dat, de beste song die Lana ooit schreef, over de bosbranden in California en de sarcastische zin “the culture is lit and I’ve had a ball”. 
Het is allemaal net iets eenvoudiger, helemaal rond haar gebouwd in tegenstelling tot Lust For Life dat vol stond met guest appearances. De lichte reverb op haar stem doet me denken aan Hope Sandoval uit haar Mazzy Star tijd. Gelukkig is dit donkere lied niet het einde van de plaat en volgen er nog drie tracks die het einde verzachten. Ze laat ons wel achter met de lijn “Don’t ask if I’m happy, you know that I’m not, But at best you can see I’m not sad.” Ook opvallend de verschillende manieren waarop de titels geschreven zijn. Sommige song zijn in “title case” andere in “sentence case” en hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it all is helemaal zonder hoofdletters geschreven. En natuurlijk het uitroepteken in de naam van het album. Lana Del Rey heeft het populistische deze keer volledig achter haar gelaten om volledig haar ding te kunnen doen. Of alle fans daar even blij mee zijn is een andere vraag. Zij die Lana kennen en begrijpen allicht wel, de grote massa allicht net iets minder. (Sven Togni) NME "The way she balances and embodies them on this well-rounded record is nothing short of stunning" 5/5 Guardian Music "Del Rey goes back to her well of swooning melodies, twanging guitars, Twin Peaks-ish Americana and cinematic ballads about women in love with ne’er-do-wells" 3/5 Time Magazine "Is Lana Del Rey's Darkest—And Greatest—Album Yet" Score: 84/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Polydor, Interscope Producers: Jack Antonoff - Lana Del Rey - Rick Nowels - Andrew Watt - Happy Perez Uitgaven: CD / Vinyl / Exclusive 2xVinyl by Urban Outfitters / Digital Singles Mariners Apartment Complex Venice Bitch Hope Is a Dangerous Thing for a Woman Like Me to Have – but I Have It Doin' Time Fuck It, I Love You Tracklist 1 Norman fucking Rockwell 2 Mariners Apartment Complex 3 Venice Bitch 4 Fuck it I love you 5 Doin' Time 6 Love song 7 Cinnamon Girl 8 How to disappear 9 California Lyrics 10 The Next Best American Record 11The greatest 12 Bartender 13 Happiness is a butterfly 14 ​hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but i have it #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #lanadelrey #NormanFuckingRockwell #INterscope #Polydor #NFR

“In our cells, our minds, our politics and our species, humans are self-destructing…It is an instinctive inward response to a world of increasing outward violence, greed, and oppression.” - Margaret Chardiet aka Pharmakon. "Pharmakon" komt uit het oud Grieks en staat in filosofische milieus voor eens samenstelling van drie betekenissen: remedie, vergif en zondebok. De New Yorks Margaret Chardiet released met Devour reeds haar vierde album. Na Abandon, Bestial Burden en Contact ziet de hoes er voor het eerst braafjes uit. Margaret die bijt in een plastic hoofd. En dat vertegenwoordigt direct al het concept van dit nieuwe album. Zelf-kannibalisme die symbool staat voor de destructieve natuur van de mensheid, en laat ons eerlijk zijn een belangrijk thema dat we dit jaar terugvinden in heel wat albums. 5 tracks zowaar, die live in de studio zijn opgenomen in slechts 2 opnames, Side A en Side B, want eigenlijk moet je dit album dus wel op vinyl kopen. Als gevolg hiervan is de download 7 tracks groot. Hierdoor kan je kiezen om de tracks zoals op de vinyl te beluisteren, Side A en Side B, of toch de 5 nummers individueel. Margaret heeft voor deze opnametechniek gekozen om zo meer de energie en wildheid van haar live performances vast te leggen. Op Roadburn kregen we in april al een voorsmaakje daarvan. Vanaf de eerste noot grijpt Side A je aandacht om die niet meer los te laten. Wat direct opvalt is dat er nog meer effecten op de stem zitten op dit album, geen rauw en puur geschreeuw met distortion meer. Homeostasis is ook opvallend kort voor een Pharmakon track, amper een dikke 4 minuten. Ondanks het zelfmoordthema op afsluiter Self-Regulating System van de A-kant is Side B opvallend donkerder dan de eerste kant. Zwaardere drones, trager tempo, noise van de hoogste kwaliteit. Pristine Panic / Cheek by Jowl is een adembenemende afsluiter van dit album. Als je het eindresultaat hoort, dan begrijp je ook waarom een Pharmakon optreden slechts 25 tot 35 minuten duurt en Margaret daarna volledig uitgeput in een hoekje gaat zitten of liggen. Devour verkent alweer nieuwe uithoeken van de muzikale wereld met stevigere electronische aspecten en de meest losgeslagen vocals tot op heden. Als één van de grondleggers van de moderne industrial en power electronica heeft ze met dit album alweer de regels verlegd. Sterk werk van een sterke vrouw. Resident Advisor "An uncompromising portrayal of despair from the noise artist" 4/5 Pure Grain Audio "If you’re not into it, then “Spit It Out.” But know that we will judge you." Loud And Quiet "it’s a stunning evocation and confrontation of a somatic experience of the times we live in" 9/10 Treblezine "The brash and violent sound of Devour is appropriate to our times in a way that many other albums simply are not."(Album of the week) Score: 87/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Sacred Bones Producers: Margaret Chardiet Uitgaven: CD / Vinyl / Digital Singles Spit It Out Tracklist 01 Homeostasis 02 Spit It Out 03 Self-Regulating System 04 Deprivation 05 Pristine Panic / Cheek by Jowl #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #pharmakon #devour #sacredbones

Dit jaar mochten we met Brothers in RAW voor het derde jaar op rij huisfotograaf zijn op het lokale Plectrumfestival in Ichtegem. Op beide dagen waren er twee fotografen van ons aanwezig. Een selectie van beide fotografen leek ons niet voldoende, vandaar dat we een verslag per persoon gemaakt hebben. Zo zien jullie het festival door het oog of door de lens van beide fotografen. Dit is het fotoverslag door de lens van Michel. Plectrumfestival op zaterdag met Liquid Therapy, Violent Mood Swings, Doe Maar Na, Mother, Letz Zeppelin, Hedonist en Pearl Jamming. Liquid Therapy Violent Mood Swings Doe Maar Na Mother Letz Zeppelin Hedonist Pearl Jamming #Plectrumfestival #zomerfestival

Ik keek al een tijdje uit naar het nieuwe (intussen al zevende) kindje van Visions Of Atlantis. Dat de traditionele CD’s intussen via mp3 naar streaming herboren zijn, kon mijn pret nauwelijks bederven toen ik de stream in mijn bus vond. De quote “Not all those who wander are lost” van auteur J.R.R Tolkien beschrijft het globale gedacht achter het concept van dit album. Opener Release My Symphony is een trip die je ineens midden de wereld van symfonische metal zwiert. Bij momenten intens, dan weer breekbaar, maar telkens een perfecte harmonie van keyboard, vocalen en melodie. Zoals je in een sprookje kan ontwaken, zo start Heroes Of The Dawn. Een catchy melodie die de sterkte van de liefde zo mooi omschrijft, maar het verhaal eindigt jammer genoeg niet even positief. De erg sterke ballade Nothing Lasts Forever komt met een fragiele intro op gang. Vocaliste Clémentine Delauney zet op de klanken van piano de inzet en wanneer de rest van de band erbij komt, evolueert het nummer naar een open middenstuk. Als het nummer wat kracht gewonnen heeft, staat vocalist Michele Guaitoli haar bij. Beiden zijn aan elkaar gewaagd en matchen perfect. De mannelijke vocalen vormen een uitgekiemde balans, waar een scheurende snarenplukker gebruik maakt om het nummer dat extra duwtje te geven. Melodieuze riffs in een uptempo liggen aan de basis van A Journey To Remember, terug met de beide vocalisten die een duel uitvechten met enkel winnaars. Het super catchy refrein blijft hangen. De hoogte die Clémentine zo vlot haalt wordt in A Life Of Our Own flink in de kijker gezet. Opnieuw die melodieën, die soms tegen het cliché durven aanleunen, maar de perfectie zo sterk benaderen dat je nauwelijks kan geloven dat we na dit nummer quasi in de helft van het album beland zijn. Met wat progressieve invloeden en een knipoogje naar Serenity dwarrelt To The Universe je oren binnen. Zoals eerder zet Clémentine Into The Light met pianobegeleiding in. De kracht van de eenvoud bloeit volledig open en zorgt voor kippenvel. In de spurt naar de eindmeet vervoegt gitarist Christian Douscha zich met een gitaarsolo, waardoor het nummer wat punch krijgt. Nummers als The Silent Scream en The Siren & The Sailor zijn opnieuw een voorbeeld van het hoge niveau dat Vision Of Atlantis intussen bereikt heeft. Bij het beluisteren zit de knipoog naar Nightwish nooit ver weg en het is duidelijk dat ze album na album hun idolen muzikaal naderen. De kracht van de eenvoud is een sterke troef die ook in de titeltrack uitgespeeld wordt. De puurheid van Clémentine’s stem wordt met enkel piano als begeleiding duidelijk onderstreept. Afsluiten met een oorwormpje, we hadden het niet anders kunnen inbeelden. Cliché, maar het werkt. At The End Of The World gaat nog een laatste keer voluit. Het lijkt erop dat de vele line-up wissels geen windeieren gelegd hebben maar beetje bij beetje aan de weg getimmerd hebben om de band hun hedendaagse klasse en uitstraling te geven. Het is niet uitgesloten dat je de komende dagen met nekpijn zal doorbrengen. Dikke pluim voor de vocalisten, die op zich erg goed presteren, maar samen meer dan hun som van beiden zijn. Het album is een mooi voorbeeld hoe sterkte, eenvoud en breekbaarheid tot sterke nummers resulteren. Score: 89/100 Info Releasedatum: 30/08/2019 Label: Napalm Records Producer: Uitgaven: (CD/LP/Digital) Facebook Singles: Heroes Of The Dawn A Journey To Remember Nothing Lasts Forever Tracklist: 01 Release My Symphony 7:04 02 Heroes Of The Dawn 4:31 03 Nothing Lasts Forever 3:42 04 A Journey To Remember 4:06 05 A Life Of Our Own 4:31 06 To The Universe 4:11 07 Into The Light 4:29 08 The Silent Scream 3:59 09 The Siren & The Sailor 4:42 10 Wanderers 3:32 11 At The End Of The World 3:36 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #andymaelstaf #visionsofatlantis #wanderers #napalmrecords

Om het met de legendarische woorden van Rik De Saedeleer te zeggen; “Daar is ‘m, daar is ‘m!” 13 jaar wachten, met veel vraagtekens over het hoe en waarom, want geruchten bleven de ronde doen, jaar na jaar. Maar nu is het zover, Fear Inoculum heet de vijfde worp van Tool. We hadden ‘m vroeger verwacht toen de band in 2015 aankondigde dat de juridische problemen achter de rug waren. Het concept blijft onveranderd, neem één gitaar, één bass, misschien wel de beste drummer ter wereld, Danny Carey, en laat ze in de studio een arsenaal heerlijke instrumentals schrijven. Alles wordt nog steeds old skool analoog opgenomen op een two inch tape recorder om dan digitaal gemixt te worden. Eens die klaar zijn, haal je Maynard James Keenan uit zijn wijngaard en laat je hem er wat tekst op verzinnen en deze met zijn unieke stem én zangwijze alles omtoveren in de meest heerlijke songs. En misschien omdat ze zo lang aan het instrumentale aspect van het album gewerkt hebben, verdwijnt Maynard iets meer op achtergrond op dit album, ondanks de schitterende teksten en misschien wel de beste performance van de wijnboer. Maynard maakt er trouwens ook een punt van aanwezig te zijjn voor de pluk, het persen en het op flessen trekken. Studiowerk en touring wordt zorgvuldig omheen deze periodes gesheduled. Opener en titeltrack Fear Inoculum bespraken we hier al eerder. Pneuma is al even Tool als Fear Inoculum, met weliswaar mogelijks de beste basslijn van Justin Chancelor, en dus is het wachten op Invincible om een iets andere klank te horen, éen die meer aanleunt bij het werk op Schism. Een opvallend rustig nummer waarvan je verwacht dat het gaat openbarsten, maar de Tool houdt alles netjes onder controle. Tool moet zichzelf ook niet opnieuw uitvinden, daarvoor is hun klank te uniek, maar ze weten alles toch weer net iets te verfijnen. Descending begint met een overweldigende klank van de oceaan, gecreëerd door long time friend Lustmord, legendarische Dark Ambient muzikant uit Wales, om dan via een fragiele baslijn Maynard te horen en er de gitaar van Adam Jones aan toe te voegen. Adam die nu ook weer het visuele aspect in handen heeft genomen. 10.000 Days won immers in 2007 een Grammy voor “best recording package” en dus kon Tool dit keer niet anders dan nog steviger uitpakken. De limited edition CD versie komt in een driedelige verpakking en wanneer je de twee flappen opendoet verschijn er een 4 inch HD-scherm en begint er een video te spelen. Ingebouwde speaker en batterij, drie knopjes die oplichten om het volume te regelen en de video te pauzeren. Daarnaast een 36-pagina tellend boekje met artwork, credits en teksten en een download-code voor MP3s indien je de CD zelf niet zou kunnen omzetten, of als je het volledige werkstuk wilt aanhoren. Danny Carey speelde even met het idee om het hele album als één enkel track te creëren en daar blijven drie intermezzo’s van over die enkel de digitale download hebben gehaald. In Culling Voices horen we voor het eerst een zeer breekbare Maynard James Keenan, die in de 13 jaar tussen de albums heel wat albums gemaakt heeft met A Perfect Circle en Puscifer. Chocolate Chip Trip is het buitenbeentje van het album, slechts een dikke 4 minuten, en daarmee ineens het enige nummer onder de 10 minuten gebleven, een drumsolo zowaar van Danny Carey waarop hij wat samples loslaat en waar Justin Chancellor bijna onhoorbaar een bizarre basslijn doorjaagt. En zo komen we bij het zevende en laatste nummer van Fear Inoculum. "7", het centrale werkthema van het album. 7 tracks, die samen netjes binnen de maximale capaciteit van 80 minuten van een CD blijven. De gitaar en bass riffs zijn hoofdzakelijk geschreven in de septuple meter, die vaak voorkomt in folkmuziek uit de Balkan, maar ongewoon is in de prog rock, al past Tool al lang niet meer in één hokje. 7empest is DE track van het album, en spijtig genoeg komt er na net geen 16 minuten een einde aan dit werkstuk. Misschien wel het beste Tool nummer ooit, Maynard haalt zwaar uit alsof hij zich terug in het Undertow tijdperk bevindt. We konden het gelukkig live al bewonderen op Werchter. Soms schieten woorden te kort, dus mijn enige tip, luister zelf, naar wat mogelijk het album van het jaar is. Hopelijk is het niet wachten tot in 2032 voor het volgende Tool album. (Sven Togni) Louder Sound "an enigma inside Pandora’s box" Wall Of Sound "This album is the only high you will ever need' 10/10 Consequence of Sound "Tool Prove the Wait Was Worth It on the Epic Fear Inoculum" NME "at times, a languid and blissful work – one that will richly reward future listens. They are the 'feeling person's' metal band" 5/5 Kerrang! "This is the most intricate and densely-layered album Tool have yet made" 5/5 Score: 91/100 Info Releasedatum: 30 augustus 2019 Label: Tool Disswectional / Volcano / RCA Producers: Tool Uitgaven: CD / Limited Edition CD BOX / Digital Singles Fear Inoculum Tracklist CD versie 1. Fear Inoculum 2. Pneuma 3. Invincible 4. Descending 5. Culling Voices 6. Chocolate Chip Trip 7. 7empest Digitale versie 1. Fear Inoculum 2. Pneuma 3. Litanie contre la Peur 4. Invincible 5. Legion Inoculant 6. Descending 7. Culling Voices 8. Chocolate Chip Trip 9. 7empest 10. Mockingbeat #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #NewModelArmy #sventogni #tool #FearInoculum #rca #MaynardJameKeenan #JustinChancellor #DannyCarey #AdamJones #albumvanhetjaar

Dit jaar mochten we met Brothers in RAW voor het derde jaar op rij huisfotograaf zijn op het lokale Plectrumfestival in Ichtegem. Op beide dagen waren er twee fotografen van ons aanwezig. Een selectie van beide fotografen leek ons niet voldoende, vandaar dat we een verslag per persoon gemaakt hebben. Zo zien jullie het festival door het oog of door de lens van beide fotografen. Dit is het fotoverslag door de lens van Pieter. Plectrumfestival op zaterdag met Liquid Therapy, Violent Mood Swings, Doe Maar Na, Mother, Letz Zeppelin, Hedonist en Pearl Jamming. Liquid Therapy Violent Mood Swings Doe Maar Na Mother Letz Zeppelin Hedonist Pearl Jamming #Plectrumfestival #zomerfestival

Dit jaar mochten we met Brothers in RAW voor het derde jaar op rij huisfotograaf zijn op het lokale Plectrumfestival in Ichtegem. Op beide dagen waren er twee fotografen van ons aanwezig. Een selectie van beide fotografen leek ons niet voldoende, vandaar dat we een verslag per persoon gemaakt hebben. Zo zien jullie het festival door het oog of door de lens van beide fotografen. Dit is het fotoverslag door de lens van Pieter. Plectrumfestival op vrijdag, met o.a. optredens van Tangled Horns, Carneia, Miava en Off the Cross. Tangled Horns Carneia Miava Off the Cross #Plectrumfestival #miava #Carneia #offthecross #tangledhorns

Dit jaar mochten we met Brothers in RAW voor het derde jaar op rij huisfotograaf zijn op het lokale Plectrumfestival in Ichtegem. Op beide dagen waren er twee fotografen van ons aanwezig. Een selectie van beide fotografen leek ons niet voldoende, vandaar dat we een verslag per persoon gemaakt hebben. Zo zien jullie het festival door het oog of door de lens van beide fotografen. Dit is het fotoverslag door de lens van Michel. Plectrumfestival op vrijdag, met o.a. optredens van Tangled Horns, Carneia, Miava en Off the Cross. Tangled Horns Carneia Miava Off the Cross #Plectrumfestival #Carneia #offthecross #tangledhorns #miava

Op zondag 25 augustus 2002 vond de eerste editie van Parkpop plaats in het Beukenpark te Oostkamp. Dries Lescouhier had toen samen met de Vriendenkring van café 't Putje slechts één doel voor ogen: een gratis festival organiseren voor jong en oud met een familiaal karakter waar sfeer en gezelligheid primeren. Op zondag 19 augustus 2018 moet voor de eerste keer het terrein tijdelijk afgesloten worden wegens volzet. Het is duidelijk dat de ParkPop stoot op de limieten van de locatie, maar voorlopig wordt er gekozen om te blijven in het gezellige Beukenpark. Ook wij waren er dit jaar bij. "Het weer zit alvast mee want traditioneel wordt er wat vroeger gestart voor de kids.Als opener komt de Crazy Disco Show optreden, meteen wordt er meegezongen en gedanst door de kids. Als tweede band kwam Tinne & The Oltmans. Eerlijk gezegd werd ik aangenaam verrast door deze dame waar we zeker nog veel van zullen horen. Alle aanwezige tieners droomden duidelijk weg van Tinne die na het optreden ook veel tijd vrijmaakte voor haar fans. Daarna werden de mama’s en de papa’s getrakteerd op een mooi intiem optreden van Bent Van Looy die duidelijk zelf genoot tijdens het zingen. Velen kwamen zeker terug voor L.A. Vation (USA) die hier enkele edities geleden ook al te gast was. En net zoals de vorige keer, kregen alle U2 fans weer een sterke muzikale show voorgeschoteld. U2 waardig! Tijd voor de Dirty Daddies uit Nederland. Voor mij een nobele onbekende, maar na dit spetterende optreden voor altijd in mijn muzikale geheugen gegrift! Het was in één woord SUPER, net als voor alle bezoekers was dit ook voor mij een waar spektakel. Zowel muzikaal als het showgebeuren. Deze band zal ik zeker nog gaan fotograferen/beluisteren in de toekomst. Niemand kon nog stil blijven staan en stil blijven staan zat er echter ook niet meer in tijdens de afterparty met Kobe Ilsen & Victor Verhulst. Voor het de beurt is aan onze DJ’s dient zich een mooi emotioneel moment aan als de huidige voorzitter van parkpop Oostkamp Frederik Teerlinck de fakkel doorgeeft aan zijn opvolger Kevin Claeys. Zo blijven we de komende jaren verzekerd van nog vele mooie festivaljaren. Bedankt Frederik! En zo werd dit festival afgesloten met een leuk feestje. Ik kijk alvast uit naar wat volgend jaar zal brengen, want dit schitterend team levert elk jaar opnieuw een schitterend (gratis) festival. Parkpop Oostkamp you ROCK!!" (Vincent Willems) Bent Van Looy Dirty Daddies LAVation Foto's en verslag: Vincent Willems #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #Belgium #belgië #parkpop #oostkamp #vincentwillems #bentvanlooy #dirtydaddies #lavation

Op zondag 25 augustus 2002 vond de eerste editie van Parkpop plaats in het Beukenpark te Oostkamp. Dries Lescouhier had toen samen met de Vriendenkring van café 't Putje slechts één doel voor ogen: een gratis festival organiseren voor jong en oud met een familiaal karakter waar sfeer en gezelligheid primeren. Op zondag 19 augustus 2018 moet voor de eerste keer het terrein tijdelijk afgesloten worden wegens volzet. Het is duidelijk dat de ParkPop stoot op de limieten van de locatie, maar voorlopig wordt er gekozen om te blijven in het gezellige Beukenpark. Ook wij waren er dit jaar bij. "Als opener Fuzz Top van Frankrijk, mijn verwachtingen waren hoog als liefhebber van de ZZ Top sound. Maar het werd gelukkig een sterk optreden waar men kon van genieten van good old school Rock. Kins of Leon zette een mooie muzikale prestatie neer al mocht er wat meer bewogen worden op het podium. Nu het moment voor onze drie Belgische groepen. Het publiek had er duidelijk zin in en maakte zich klaar voor een stomende avond! Als eerste Red Zebra die de massa meteen in de 'mood' bracht. En het bleef feesten geblazen want ook Belgian Asociality knalde. Channel Zero, de bom barst los, knallen, gas geven. En net zoals de band, gaven ook alle fans het beste van zichzelf. Van stilstaan was geen sprake meer. Als afsluiter kwam Tragedy uit de USA. Ze brachten bekende nummers in een rock jasje. En zo werd de eerste dag van parkpop Oostkamp er opnieuw eentje om te herinneren." (Vincent Willems) Channel Zero Belgian Associality Red Zebra Kins Of Leon, Fuzz Top en Tragedy Foto's en verslag: Vincent Willems #festivals #festivalnews #festivalnieuws #news #Belgium #belgië #parkpop #oostkamp #channelzero #belgianassociality #redzebra #vincentwillems