Search Results

Fotoverslag van Dranouter 2019 op zaterdag met optredens van o.a. La Brass Banda, De Garre van kornee, The Celtic Social Club, SX, Joan as police woman en Tom Odell. La Brass Banda De Garre van Kornee The Celtic Social Club SX Joan as Police Woman Tom Odell Foto's: Pieter Bouckhout #Dranouter #festivaldranouter #Fotoverslag #sx

The Japanese House, Dead Man Ray (met o.a. Daan Stuyven), Trixie Whitley en tussendoor Bonzo, Stadt en She bad vormden de affiche van deze vierde en laatste avond van M-idzomer. The Japanese House, een Britse indiepopband met frontvrouw Amber Bain, had er duidelijk zin in om het publiek te overtuigen van hun muzikale kunnen. Met overgave speelden ze nummers uit hun debuutalbum ‘Good at falling’. Hier zullen we volgende jaren nog van horen. Dead Man Ray bracht voornamelijk oude(re) nummers, maar had ook nieuw werk bij. Het nummer ‘Home’ introduceerde Daan Stuyven als ‘een bejaardentehuis voor rockers’. Waar het publiek tijdens de set van The Japanese House heupwiegde, werd er tijdens het optreden van Dead Man Ray ook geheadbanged. Nog nooit eerder zag ik zoveel verschil in stijl tussen 2 gitaristen binnen dezelfde groep: waar Rudy Trouvé gedurende het ganse optreden stil zat op een stoel, was Elko Blijweert zijn tegenpool die al springend en dansend elk vrij plekje van het podium innam om zo volledig op te gaan in de muziek. Toen Trixie Whitley het podium betrad, was de binnentuin van museum M weeral helemaal volgelopen. De concertgangers konden mee genieten van songs van haar meest recente plaat ‘Lacuna’ (haar derde album), oudere nummers, en er was zelfs ruimte voor een experiment. De Gentse nachtegaal smeet zich volledig en het publiek genoot. Een waardige afsluiter van een geslaagde tiende editie van M-idzomer. Foto's en tekst: Tom De Boeck #MidzomerLeuven #trixiewhitley #deadmanray #zomerfestival #Leuven

Op zondag 4/8/19 was er in JK 't Hoekske te Gierle de Try Out van de 2 koppige band The Equal Idiots. Bij aankomst bleek dat er nog 2 bandjes geprogrammeerd stonden die achteraf gezien wel zeker de moeite waren om te ontdekken. Als eerste mocht de Limburgse band Stay Idle aantreden die al stevig begonnen met "Wolves". Het genre mag je situeren bij garage rock. De groep bestaat uit: Vincent Hoogmartens- zang en gitaar, Alex Hardy-bass en zang, Jens Philtjens- gitaar, Ronald Vanoppen-drums. Ze spelen alleen eigen nummers die gezamenlijk geschreven worden en die ze in oktober 2019 gaan opnemen in de "Hightime Studio's. In Februari van 2020 zou het resultaat dan moeten te horen zijn op een E.P. Set List: Wolves, Stay Idle, Good Times, Void, Astro Zombie, AOI, Week End,Intro, Sugarcoat Me. Als 2de band kwamen "The Priceduifkes", een Kempische groep die sinds 2004 Punk spelen .Ook zij spelen eigen nummers. Bandleden: Toon Van Looy-gitaar,Dries Van Looy-gitaar.(Toon & Dries zijn broers)Senne Cuypers-drums,Stef Gouwkens-bass en Kristof Lenaerts-zang. Zanger Kristof Lenaerts heeft ook nog een neven project "Prince Beastly" genaamd waarmee hij de afgelopen editie op Sjock Festival te bewonderen was. Toen The Equal Idiots begonnen was de sfeer optimaal in het eigenlijk veel te kleine zaaltje van JK 't Hoekske. Ze kwamen een try out doen voor ze naar de weide van Pukkelpop trekken. Het was een muzikaal geslaagde avond met 1 min puntje, het licht. Dat was dikwijls zo ondermaats dat zelfs zanger Thibault Christiaansen om meer licht vroeg. Veel is het daarna niet gebeterd wat ook duidelijk is op de (te weinige) foto's. Tekst en foto's: Peter Verstraeten #SupportYourLocals #Gierle #EqualIdiots

Fotoverslag van Dranouter 2019 op vrijdag met o.a. optredens van Alan Stivell, Novastar, The Bony King of Nowhere, Dead Man Ray en Black Box Revelation. Alan Stivell Novastar The bony king of nowhere Dead man ray Black Box Revelation #Dranouter #FestivalDranouter

De broertjes Callum (v, g, b) en Keiran (g, v) Morgan bleven ondanks tegenkantingen - te Rock voor Folk, te Pop voor Indie, te Indie voor Country, etc - hardnekkig hun eigen weg bewandelen. Ze vonden op hun vele omzwervingen zangeres SJ Mortimer, violiste Nicole Terry, keyboardspeler Matthew Brocklehurst en drummer Ed Bullinger en werden...Morganway! Een eerste EP (No Tomorrow) verscheen vrij onopgemerkt in 2016, waarna nog een single verscheen: My Love Ain't Gonna Save You uit 2017 is tevens de opener van dit debuut én zet meteen de toon voor het hele album. Multi-gelaagde meerstemmige zang, frisse melodielijnen, kenmerkende vioolpartijen en hier en daar stevig gitaarwerk resulteert in Poprock op niveau van de latere Fleetwood Mac, met invloeden uit Heartland Rock en Americana. Perfect voor deze tijd van het jaar, zeker wanneer de top down kan en je in - om maar even iets eruit te gooien - Zuid-California woont. De lead vocalen worden mooi verdeeld tussen Callum Morgan, met de heldere, zachtere stem en SJ Mortimer, die over een stuk meer karakter beschikt en hier en daar een rauw kantje laat horen. De sterkste nummers bevinden zich allemaal onder de eerste 5, met een ferme uitschieter in Frozen In Our Time. In tegenstelling tot de rest zet dit nummer een duister Bluesy sfeertje neer met een schitterende vocale prestatie van Mortimer. De korte lead partij van Kieran is traag en slepend, perfect in lijn met het geheel. Ik moest meteen aan Larkin Poe denken wat de sfeer betreft. Mortimer schittert ook in het gedreven ultra-toffe Let Me Go, zij het ditmaal met dat rauwe kantje in haar stem. Kieran mag hier nogmaals (kort) losgaan. Ditmaal krijg je het gevoel dat Fleetwood Mac ten tijde van Rumours is herop gestaan. We blijven bij Mac, maar dan in Buckingham stijl, tijdens het uptempo In A Dream (Coming Home) waar Callum de lead neemt. Idem Dito bij het zonnige openingsnummer. De lead vocals worden gedeeld bij You Can Only Die Once. De viool van Terry die bij de andere vier songs nog voorzichtig kwamen piepen, krijgt hier gepast een meer prominente rol. Zouden we op basis van die eerste helft quoteren, dan kreeg Morganway een dikke vette 82/100. London Life kan er nog mee door en is een knipoog naar de hectische energie die Mumford & Sons geregeld ontketenen, de razende fiddle incluis. Ook Hurricane is verre van slecht en live waarschijnlijk een publieksfavoriet als je graag de dansbenen uithaalt en eens goed wil meebleiren. New Way hadden ze er echter beter afgelaten, want dit is simpele Poprock middelmaat. Net op tijd komt het bloedmooie, dromerige Daylight Rising eraan. Americana op z'n best met een prachtige close-harmony zanglijn en mooie solo spots van Mortimer en als kers op de taart, een jankende viool. De zon breekt terug door tijdens I See People: lekker uptempo en vrolijk met een happy fiddle en gedragen door de aangename stem van Callum. Afsluiten dan in diezelfde feelgood sfeer, bomvol positieve vibes en uitstekende zangwerk van zowel Callum als SJ., met een finale in crescendo. De 6 uit Norfolk (GB) hebben geen klassieker afgeleverd, maar om het met de woorden van Jonathan Brick (A Country Way Of Life) te zeggen: "One of Britain’s most exciting unsigned bands...they are going places.” En deze keer overdrijven de Britten niet in al hun chauvinisme. Score: 77/100 Info Release datum: 03 augustus 2019 Label: self-released Producer: - Uitgaven: CD/LP/Digital Singles Let Me Go I Want No Other Love Website Tracklist My Love Ain't Gonna Save You Let Me Go You Can Only Die Once In A Dream (Coming Home) Frozen In Our Time London Life Hurricane New Way Daylight Rising I See People I Want No Other Love #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #morganway

Isbells Al iets meer dan een decennium zorgt Isbells voor het perfecte Duystere geluid uit eigen land. De sobere, breekbare folksongs van Gaëtan Vandewoude roepen niet alleen herineringen op aan die van Nick Drake en Bon Iver, ze getuigen ook van hetzelfde internationale niveau. Op nieuwste plaat 'Sosei', genoemd naar een boeddhistische dichter, wordt de typerende filmische sound van de band voor het eerst aangevuld met elektronica, synths en tribale drums. Isbells klinkt echter nog steeds vooral zoals Isbells, wat zeker opvalt tijdens de intiemere songs op het album. Als 'Sosei' iets duidelijk maakt, dan is het wel dat de band z'n eindbestemming nog niet heeft bereikt!​ Intergalactic Lovers Het begon voor Intergalactic Lovers allemaal in een vervallen fabrieksgebouw, hun uitvalsbasis waar ook hun eerste twee - overigens geweldige - platen, werden gemaakt. Vandaag neemt de band afgeladen zalen moeiteloos mee op sleeptouw. Zeggen dat de band door de jaren heen gegroeid is, is dan ook een understatement. Dat bewijst eveneens derde plaat 'Exhale', waarmee ze de lat weer een stukje hoger legden. 'Exhale' klinkt als PJ Harvey op haar meest verleidelijke en Feist op haar meest weerbarstige, mede dankzij de unieke stem van frontvrouw Lara Chedraoui. Electro-rock in de stijl van Interpol of Yeah Yeah Yeahs, pittig en beknopt, maar ook ongelooflijk open. Intergalactic Lovers blijft een van de meest toonaangevende Belgische bands van het moment en lijkt resoluut op weg naar een vaste plaats in het interstellaire universum der Belgische popgoden. Foto's: Franky Vanhove | Tekst: Moods #festivals #zomerfestivals #festival #moods #brugge #burg #intergalacticlovers #isbells #frankyvanhove #fotoverslag #fotoreportage

Twisted? Hoe komen ze erbij, de 5 uit Chisinau, Moldavië? Hun stijl is op z'n minst gezegd energiek en zéér 'vandaag'. Ze mengen diverse stijlen in metal en schuwen een stukje elektro (samples) niet. Charismatische frontvrouw Lena Scissorhands beheerst het screamen als geneen en is - wat dacht je - dè eyecatcher in de groep. Onderschat echter het muzikaal kunnen van haar 4 jonge medestanders niet. Luister ook: Passerby The Earth Mantra Live te zien samen met Eluveitie en Lacuna Coil op 10 november in Trix website Even voorstellen Are you infected yet? Infected Rain are far from the overly manufactured metal many of us have grown accustomed to. Their style is an energetic blend of some of the best modern metal styles. A combination of female screaming, hard riffs and samples created the individual style of Infected Rain. The band was formed in 2008 and made their first appearance on stage on August 3, 2008, performing in a concert dedicated to Slayer. At the end of the same month Infected Rain recorded their first demo CD, which consisted of three songs: With Me, Parasite and No Idols. Over the next 2 years the band appeared in several concerts in Moldova, Romania and the Ukraine. Infected Rain took 1st place at the Big Up! Urban Fest in 2009 and continued the stream of its successful performances at the Forest Kap in 2010 and 2011. In summer of 2009 the band released their EP, which included six songs: Judgmental Trap, Panika, No More, Escape, Go Away and Homeless. Their first music video was for the song Judgmental Trap and was shot in winter of the following year. November 25, 2011 was marked by the release of the band’s first album, entitled Asylum. After that the band went on a tour in Romania to support the album. In January 2012 the band released its second music video for the song At the Bottom of the Bottle and shortly after that performed at the Metal Special Fest as a headliner. In June, the band played at OST fest 2012 in Bucharest on the same stage with Dimmu Borgir and Motley Crue. Shortly after that they released a new music video for the song Me Against You, collaborating with Moldova Extreme Moto Cross. Then on March 8th, a music video for the single Stop Waiting came out. In the autumn of 2013 the band toured Romania, Russia, Ukraine and Bulgaria as their first big tour. May 15th of 2014 the band released the second album called “Embrace Eternity”. Later, in September and October was their big European tour in which they visited 12 countries. January of 2015 was marked with the release of 2 more music videos for the album “Embrace Eternity”. At the same time the band never stopped concurring new countries and headlining big festivals in Europe. 2016 started with the release of their new music video for the single Serendipity that gave a start to a new, heavier era for Infected Rain. Serendipity, Mold and Orphan soul music videos were released in 2017 and are part of the third album called “86” that was released on April 20th 2017. The next year was dedicated to touring and composing of new music. 2018 was a beautiful and intense year for IR. A year of exposure and interesting work and collaboration proposals. In fact 2019 started right away with big announcements. Announcements of upcoming tours around the world and new music. After being independent for 10 years the band signed a record deal with The Austrian label Napalm records on February 13th and announced it on the Valentine’s day with the big release of the new music video for the song Passerby. Passerby is the first single from the upcoming album called Endorphin that is going to see the light in 2019. The band consists of five members: two guitars, female vocal, bass and drums, the combination of all members music preferences always leaves room for development and creation of a new style. #music #muziek #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #jvdm22 #infectedrain #lure #napalmrecords

Het wachten is voorbij! Het zevende studioalbum van Volbeat, Rewind, Replay, Rebound, is uit! Vanaf het eerste nummer, Last Day Under The Sun, word je meteen in een vrolijke sfeer gebracht. De typische stem van Michael Poulsen samen met een leuke melodie maakt je meteen ook warm voor de rest van het album. Een beetje repetitief, maar nog steeds leuk! Hierna volgt Pelvis on Fire, Een iets steviger nummer, met weer die typische Volbeat sound, dat wel iets weg heeft van Sad Man's Tongue. Later kom je in een iets trager nummer terecht met Rewind The Exit. Het heeft iets triest, maar anderzijds ook iets krachtigs. Het is moeilijk te verwoorden, maar wanneer je het zelf beluisterd begrijp je misschien wel wat ik bedoel! Over het algemeen een mooi geheel. De sfeer slaat weer meteen om met een van mijn top 3 nummers van dit album, Die To Live. Een enorm energetisch nummer met veel power. Voor deze song krijgt Michael hulp van Neil Fallon (zanger van Clutch). De twee vormen een geweldig duo, wat het nummer des te beter maakt! Hierna krijgen we weer een andere sfeer met het nostalgisch getinte, When We Were Kids. Dit is dan ook meteen het tweede nummer uit mijn top 3. Het roept ongetwijfeld bij iedereen herinneringen op uit de kindertijd en van het ouder worden. Om mijn top 3 compleet te maken, wordt dit tragere nummer opgevolgd door Sorry Sack Of Bones. Iets meer duister getint met sterke teksten en geweldige riffs. We verlaten de duistere sfeer met Cloud 9. Een leuke lovesong, maar wel wat aan de saaie kant voor mijn smaak. Met Cheapside Sloggers gaan we weer een iets stevigere sfeer tegemoet. Het hierop volgende nummer is eentje dat er meer uitspringt voor mij. Maybe I Believe is wat trager, maar hier valt de lead guitar meteen op vanaf de eerste strofe. Met leuke riffs die op de voorgrond treden is dit een topper. Hierna het kortste nummer van het album, Parasite, waarna Leviathan de sfeer weer wat rustiger maakt. Om het kort te beschrijven, lijkt dit me een ideaal nummer voor een roadtrip. The Awakening Of Bonnie Parker neemt dan weer gas terug en springt er voor mij niet bepaald uit. The Everlasting gaat hierna net iets meer de ruigere kant op. De stevige riffs spreken me erg aan. Het album afsluiten doen we met 7:24. Een traag nummer om de ruigere sfeer van voordien los te laten. Het gaat over de geboorte van een kind, iets waar ik persoonlijk geen ervaring mee heb, maar ik kan me voorstellen dat dit nummer bij nieuwe ouders veel emoties oproept. Rewind, Replay, Rebound is een album dat de grote Volbeat fans niet teleur zal stellen. De typische sound, afgewisseld met wat softere tracks is een fijne combinatie. Over het algemeen zijn de teksten en songs wel iets minder gedurfd dan wat we gewoon zijn van deze Denen, maar het blijft gewoon een leuk album! Score: 80/100 Info Releasedatum: 2 augustus 2019 Label: Vertigo Berlin (Universal Music) Producers: Jacob Hansen, Michael Poulsen, Rob Caggiano Uitgaven: CD/LP/Digital website Singles Last Day Under the Sun Cheapside Sloggers Pelvis on Fire Tracklist Last Day Under the Sun Pelvis on Fire Rewind the Exit Die to Live When We Were Kids Sorry Sack of Bones Cloud 9 Cheapside Sloggers Maybe I Believe Parasite Leviathan The Awakening of Bonnie Parker The Everlasting 7:24 #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #newalbum #newrelease #nieuwalbum #ilkeclissen #rewindreplayrebound

De organisatie van het M-idzomerfestival had voor de tweede festivalavond weer een mooi programma samengesteld: Hydrogen Sea, Geike, en Heather Nova. Tussen deze gevestigde waarden mochten ook nog minder bekende artiesten zich muzikaal uitleven: Anysa, een singer-songwriter uit Brussel, en Moody Mae, een Leuvense hiphopband die dus een thuismatch speelde. Hydrogen Sea, vijf mannen en vrouwen sterk (t.o.v. 2 in hun beginperiode), speelde vooral nummers van hun meest recente album Automata, en deed dat met de nodige bravoure. Aan afwisseling geen gebrek, soms ging het er ingetogen aan toe, bij een volgend nummer ging het dak er bijna af (wat niet mogelijk was, want ze speelden in de binnentuin ;-) Geike, in een ver verleden de zangeres van Hooverphonic, gaf het beste van zichzelf met haar tedere en soms ook intieme songs, die ze daarom niet minder krachtig en met de nodige overtuiging bracht. In het najaar komt haar nieuwe plaat ‘lost in time’ uit, waarvan ze nu een aantal songs, waaronder de titelsong bracht. Het publiek, talrijk opgekomen tijdens deze zonnige zomeravond, wist dit te smaken. De avond muzikaal afsluiten gebeurde door Heather Nova. De singer-songwriter met de engelenstem zong onder andere nummers uit haar meest recente album ‘Pearl’. Na 25 jaar op de planken te staan, weet ze ondertussen hoe ze een publiek kan bekoren. Iedereen in de binnentuin, die ondertussen helemaal vol stond, zag, en vooral hoorde dat het goed was. Foto's en tekst: Tom De Boeck #MidzomerLeuven #Leuven #Geike #heathernova #hydrogensea #tomdeboeck #festivals #festival #zomerfestival #hetdepot

Lamb Afsluiter op de eerste avond is Lamb. Het electro duo uit Manchester bestaande uit zangeres Lou Rhodes en producer Andy Barlow bracht in april een zevende album uit. Iets experimenteler dan de vorige schijven, maar toch bleven ze trouw aan de typische Lamb-sound. Ook deze avond was dus net iets anders dan de vorige optredens, al stonden de hits wel garant voor een uitbundige sfeer. Lou verwende ons met twee verschillende outfits, maar vooral met twee kapsels. Andy waande zich, traditiegetrouw, soms iets te veel op Tomorrowland, ach ja, dat nemen we er graag bij. Lee Fields & The Expressions Na Mvr. Warfield volgt de levende legende Lee Fields. Sinds ‘69 staat deze man al garant voor Soul, Funk en R&B van de bovenste plank, en zelfs op zijn gevorderde leeftijd beschikt hij nog steeds over enkele moves., Liv Warfield De 10de jaargang van M-Idzomer werd op gang getrapt door Liv Warfield. Gelukkig maakte deze dame jaren geleden de keuze om de 100 en 200m sprint achter haar te laten en een zangcarrière te beginnen. Straffe vrouw die het niet schuwt om een cover van Prince in haar set op te nemen. Tristan Binnen was Tristan te bewonderen. De Gentse zangeres en componiste Isolde Van Den Bulcke staat garant voor een streepje ambient pop met een donker kantje. Het was vooral genieten van haar stemklank. Foto's en tekst: Sven Togni #MidzomerLeuven #Leuven #festivals #zomerfestivals #hetdepot

Ze noemen het zelf Adventure Metal, kwestie van zich te onderscheiden van hun de andere Sonata ArcticasGloryhammers e.d.? Power/Symphonic Metal dus. Een feest in de oren van fans van fantasy lyrics, high-pitched vocals, een razend tempo, véél melodie en een dikke saus keyboards. Noem het gerust Happy Metal, want de sfeer is best vrolijk in tegenstelling tot de gangbare trend op vandaag. Het nieuwe album, getiteld Dawn of the Dragonstar, van de Zweden komt er op 16 augustus aan. Van een optreden in onze contreiën zijn we momenteel niet op de hoogte. Luister ook: Nights Of Winterlight Facebook Even voorstellen The foundation for what is now TWILIGHT FORCE was laid out in 2011, with a quest to bring back the golden age of epic symphonic power metal. By combining strong melodies with orchestral arrangements and fast tempos, TWILIGHT FORCE wanted to create an intense and memorable listening experience; immersing the audience in a magic universe filled with wonder, heroic tales and mesmerizing mythical worlds. Using their vast experience from previous musical endeavours, their classical training and technical proficiency, they started working intensely and meticulously in their studio in the heart of Sweden, the Twilight Forge. The music took shape and grew from the depths of their hearts, and the basis of the songs swiftly came into existence. Hence, the first ever adventure metal album - »Tales Of Ancient Prophecies« - saw the light of day in 2014. In the wake of their successful first release, and two glorious tours across Europe with SONATA ARCTICA and GLORYHAMMER, TWILIGHT FORCE have returned to the Forge to craft their second opus. The conquest has merely begun... #sounds #newmusic #newsong #newalbum #newvideo #nuclearblast #twilightforce #dawnofthedragonstar #ilkeclissen

Josephine Zij won de publieksprijs van Humo’s Rock Rally 2018 en het is heel duidelijk dat deze dame nog hoge toppen zal scheren.The Sky is the limit zo lijkt het wel. In mei verscheen de 1ste single en na de zomer volgt de langverwachte EP. Haar stem is even breekbaar als krachtig en grijpt je bij je nekvel. Duidelijk dat ze beïnvloed is door artiesten zoals Amy Winehouse, Alabama Shakes en Selah Sue en toch vertelt ze vooral haar eigen persoonlijk verhaal met een groovy sausje erover. It It Anita In september 2018 releasten ze hun laatste plaat LAURENT waarmee ze Europa rond tourden. De band werkte voor dat album opnieuw samen met klassenbakken zoals Jason Sebastian Russo (Mercury Rev) en John Agnello (Sonic Youth, Kurt Vile, Dinosaur Jr). Het album werd met open armen ontvangen door o.a. Studio Brussel, Humo en Oor. Live maakt It It Anita dan ook nog eens het verschil met hun intense, rauwe en energieke liveshows. Het bracht hen al op de podia van Pukkelpop, Eurosonic, Rock Herk, The Great Escape en meer. Sons De winnaars van de Nieuwe Lichting 2018 deden met hun vinnige garagepunk het hoofdpodium van Rock Werchter al daveren. Knallers als ‘Richochet’ en ‘Tube Spit’ vliegen je live om de oren en hun woeste cover van The Black Keys (Lonely Boy) kent iedereen wel en laat het origineel snikkend in een hoekje kruipen. Na een uitverkochte clubtournee doken ze de studio in om hun debuutalbum in te blikken. Single ‘Naughty’ staat al in elke play list en in april 2019 verschijnt het langverwachte debuut album. Dat klinkt lekker, vuil, vettig en luid. Exact wat een ‘Stoot stage’ headliner moet zijn! Whispering Sons In 2016 won de band Humo’s Rock Rally en in 2017 speelde Whispering Sons, een nog jonge postpunk groep met roots in Limburg, over heel Europa met een stevige live-reputatie als gevolg. Vorig jaar kwam het langverwachte debuutalbum, Image, uit en alle recensies waren laaiend enthousiast. Alle voorjaarsconcerten verkochten uit en de grote podia (jaja ook Rock Olmen!) zijn een logisch gevolg. Single ‘Alone’ stond weken op nummer 1 in de Afrekening van Studio Brussel en ook opvolger ‘Hollow’ belooft ongelooflijk veel goeds! Hun muziek klinkt duister, onheilspellend maar evenzeer sfeervol en energiek. Therapy? Met Therapy? halen we een absolute topact naar Olmen! Een band die live al 30 jaar hoge ogen gooit op alle rockfestivals over de hele wereld. Beste bewijs daarvan zijn onder meer hun 5 (!) passages op Rock Werchter. Hun album ‘Troublegum’ uit 1994 met hits als ‘Die Laughing’, ‘Trigger Inside’ en ‘Nowhere’ is voor vele rockliefhebbers een echte klassieker. En ‘Diane’ uit 1995 kent natuurlijk iedereen! Dat Therapy? live aan het werk zien nog altijd een must is, bewijzen de onlangs uitverkochte shows in Het Depot, Botanique en Muziekgieterij. Wij waren erbij en bleek dat de band na al die jaren duidelijk niet aan intensiteit heeft ingeboet. We zullen worden getrakteerd op een heerlijke mix van oud en nieuw werk met de garantie dat alle klassiekers de revue zullen passeren. Foto's: Wim Wilms | Teksten: Rock Olmen #festival #festivals #rockolmen #josephine #ItItAnita #sons #whisperingsons #therapy #zomerfestivals