Search Results

‘Strap in and get ready for a very wild ride!’ Toen ik jong was (back in the '80s) kon je niets gekker bedenken dan tijdens de plaatselijke kermis op de 'rups' te gaan. In een attractiepark koos je dan voor één of andere achtbaan (rollercoaster). Het equivalent op vandaag zou dan iets zijn als de G-Force/Breakdance en de X2 en Takabisha. Niet enkel de razende snelheid doet je naar adem happen, maar ook de vele en bruuske richting wissels én...vooral de combinatie van beide. Knettergek, adembenemend, verrassend, waanzinnig! En zo kan je het best dit debuut van dit Noors/Amerikaans/Grieks viertal beschrijven. Wanneer leden van The Dillinger Escape Plan, Extol en Sea+Air botsen, ontstaat een uniek geluid dat als een thrash-fusion tour de force wordt omschreven. Een carnaval aan contrasten resulteert in uiterst boeiende muziek met een onconventionele toets. Hou je goed vast voor je eraan begint, want deze rit is te gek voor woorden. Interstellar Islands trok als eerste single meteen mijn aandacht: de vele tempowissels, variatie tussen losgeslagen razernij en iets rustigere passages, de manier waarop Eleni Zafiriadou wisselt tussen screams en lieflijke, soms klagende zang (Caro Tanghe van Oathbreaker is nooit veraf)...ik was meteen verkocht en verlangde naar méér. Drie nummers lang wordt datzelfde stramien aangehouden alvorens we met Fine Lines een 'rustpunt' kennen, zij het dan eentje van net geen twee sublieme minuten. Meteen wordt het gaspedaal echter serieus ingedrukt, ook al blijven de tempowissels behouden en wordt je dus van hot naar her gerukt, tot in het extreme toe bij Spellbinder. Vastklemmen is de boodschap. Even ontstressen dan om geleidelijk aan terug richting die prettig gestoorde waanzinnigheid te schakelen, ook al ligt het tempo bij bv. Succumb To Sorrow niet meer zo hoog. Wanneer Distant Call abrupt afbreekt na net geen 3', druk ik tegen beter weten op de 'repeat' knop. Net als destijds op de kermis, wanneer de attractiebedienaar je vraagt of je 'nog eens wil', en je eigenlijk gewoon eruit wil. Toch roep je luidkeels 'JAAAAAA.....' en ben je vertrokken voor een volgende wilde rit, in de hoop dat je maag het nog even uithoudt. Toppers: Interstellar Islands, Fine Lines, Succumb To Sorrow, Distant Call Score: 81/100 Info Releasedatum: 16 november 2018 Label: Indie Recordings Producer: Singles: Interstellar Islands Heavy Yoke Fine Lines Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Interstellar Islands Heart Of Stone Heavy Yoke Fine Lines Lost In The Ether Spellbinder Programmed To Distress Eternal Echo Iniquitous Spiritual Praxis Succumb To Sorrow Distant Call #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #azusa #heavyyoke #indierecordings #oslonorway #philadelphiausa #dramagreece #trashmetal #metal #fusionmetal

Tweede 'single' uit hun zesde full album Feral Roots dat op 25 januari op de wereld losgelaten wordt. Als we mogen afgaan op de twee reeds uitgebrachte songs, dan keren deze Rival Sons terug naar hun beginperiode, t.t.z. iets meer focus op rechttoe-rechtaan rock&roll nummers met vette blues invloeden. Dat na twee uitstekende releases die een iets breder spectrum toonden. Om het even wat mij betreft, want dit viertal slaagt er gewoonweg niet in om mindere/middelmatige nummers te schrijven. En dan hebben ze nog die wereldzanger genaamd Jay Buchanan in hun rangen. website #newmusic #newsong #backinthewoods #rivalsons #warnermusicbelgium #sounds

‘Badass Bandit Bottle Blues ’ Venom & Faith is het vierde album van de Lovell zussen Megan en Rebecca uit Nashville. Volgend op de release afgelopen vrijdag steken de afstammelingen van Edgar Allen Poe de grote plas over voor een korte Europese headline tour in navolging van hun erg succesvolle gastoptredens voor Keith Urban doorheen Noord-Amerika. Venom & Faith staat vol traditionele roots en blues, gebracht met een rebelse rock&roll attitude en met véél respect voor het muzikale erfgoed. Eigen composities wisselen af met twee covers en traditionals. Laat het duidelijk zijn dat die eigen nummers in niets moeten onder doen voor de rest. Van de clappin', stompin' opener Sometimes, incluis blazers en een brass band, over het laidback Honey Honey met een zalige baslijn, tot gedreven rootsrocker California King en pure blues in Hard Times...worden we verwend met nummers die gedrenkt zijn in zuiderse 'swampy' passie, zij het dan met een hedendaags sausje overgoten. Wat te denken van de moderne beats (drum samples) onder Fly Like An Eagle en vleugje 'pop' in Ain't Gonna Cry. Of het slidewerk van gastmuzikant/goede vriend Tyler Bryant op Mississippi? Niet dat Megan die support nodig heeft, want de 'blonde' kan er zelf serieus wat van. Kers op de taart is de doorleefde, wat donkere stem van Rebecca die prachtig gesteund wordt door de backings van Megan. Wat ze me ook 'vertelt', ik geloof elk woord en smelt telkens opnieuw weg. Toch ook even vermelden dat Megan en Rebecca alle 'instrumenten' - ook het open en toe slaan van lades en deuren, het stampen op houten vloeren - zelf inspelen, op die reeds vermelde slide passages van meneer Bryant. Waar hun vorige album Peach een hommage was aan hun Georgia roots, willen ze met Venom & Faith een zuiders gotisch beeld oproepen dat alludeetd aan de dualiteit binnen hun kunstvorm. Wat mij betreft slagen ze daar wonderwel in en hoop ik hen op 25 november in een uitverkocht Luxor (Keulen) te mogen bewonderen. Live ervaring deden de dames trouwens op als backing band van Elvis Costello en Conor Oberst, als support van Gary Clark Jr. én door het constante toeren doorheen de V.S. Ondertussen is Larkin Poe een geoliede machine on stage en spat hun 'outlaw' mentaliteit van elk podium. Trouwens ook niet weg te slaan van social media, waar ze hun fans trakteren op véél muziek: eigen songs, covers, collaboraties met andere muzikanten, passages als straatmuzikanten,....het kan niet op. Misschien wel een voorbeeld van hoe je als hardwerkend muzikant op vandaag zelf promotie voert en je bekendheid opdrijft? Toppers: Sometimes, Honey Honey, Calfornia King, Ain't Gonna Cry Score: 88/100 Info Releasedatum: 9 november 2018 Label: Tricki-Woo Records Producer: Larkin Poe + Roger Alan Nichols Singles: Bleach Blonde Bottle Blues Sometimes Uitgaven: LP, CD, Digital website Tracklist: Sometimes Bleach Blonde Bottle Blues Honey Honey Mississippi (ft. Tyler Bryant) California King Blue Ridge Mountains Fly Like An Eagle Ain't Gonna Cry Hard Time Killing Floor Blues Good And Gone #albumreview #albumbespreking #nieuwealbums #nieuwereleases #rockmusic #bluesrock #rock #larkinpoe #venomfaith #roots #traditionals

Wanneer leden van The Dillinger Escape Plan, Extol en Sea+Air botsen, ontstaat een uniek geluid dat als een thrash-fusion tour de force wordt omschreven. Een carnaval aan contrasten resulteert in uiterst boeiende muziek met een onconventionele toets. website #newmusic #newsong #azusa #finelines #interstellarislands #indierecordings

RG*MC XXL Jeugdhuis Comma bestaat 25 jaar, en dat moet gevierd worden. De festiviteiten beslaan héél de maand november en gingen van start met een event van de Rock Gothic and Metal Club. Die wisten zomaar even Lacuna Coil als headliner te strikken voor een avond vol beenharde rockmuziek. Ik mocht erbij zijn en keerde terug met enkele nieuwe impressies. Maar eerst even dit, ter duiding van wat hierna volgt: 1. Ik ben ook maar ik, een nietig stofje in dit oneindig lijkende universum, m.a.w. hecht vooral niet teveel belang aan mijn mening en blijf je eigen gevoel volgen, want enkel dat laatste telt. 2. Ik heb nog nooit één noot muziek kunnen spelen/schrijven en kan ook niet zingen. Ik ben dus zeker geen gefrustreerde ex-muzikant die plots denkt iets 'zinnigs' te kunnen/moeten schrijven over...muziek/muzikanten. Ik gooi er maar uit wat in me opkomt, puur op gevoel. 3. Ik heb enorm veel respect voor elke muzikant, wars van het genre dat hij/zij brengt. Wat vanzelfsprekend niet wil zeggen dat ik alles graag hoor. Ik probeer wel steeds positief/constructief te blijven, want wat is het nut van negatieve commentaren? In dat laatste geval, beter zwijgen. De optredens Stonemule Een festival - van eender welke grootteorde - openen is een erg ondankbare job, ook al is je thuisbasis niet zover verwijderd van waar je speelt. De hardcore, sludge, post, metal, stoner, en doom outfit uit Koksijde wist toch zo'n 100 geïnteresseerden voor het podium te lokken én hield hun aandacht gedurende de volle 30 minuten vast. Dit dankzij een retestrakke, potige set waarbij ik zo af en toe een dosis Down meende te herkennen, een referentie die wat mij betreft als een dikke pluim mag beschouwd worden. De leadzang kon me iets minder bekoren, en aan de songs kan nog gesleuteld worden. De basis zit echter al goed, en dat is toch al héél wat. Vague View Thuismatch voor deze 5 'dudes' uit Brugge die toch al zo'n 250 man konden doen samentroepen en doorheen hun set raasden als een roedel jonge wolven. De screams van Dondi Welvaert, de gitaarriffs, de pompende baslijnen en strakke drumpartijen werden compromisloos de zaal in geslingerd en zo héél voorzichtig gingen de eerste rijen al even mee in het geweld. Bizar dat plots de geur van stoofvlees met frieten doorheen Het Entrepot zweefde. Zou Lacuna Coil zijn gearriveerd en getrakteerd op oerdegelijke Belgische kost? Net als Stonemule voordien vroeg Dondi het publiek of ze klaar waren voor Carneia, Spoil Engine en de Italiaanse 'groten'. Beide malen werd het Duitse Aeverium echter 'vergeten'?! Aeverium De eerste niet-Belgische band deze avond en de eerste die Gothic Metal brengt. Dat dit genre mijn ding niet is, is absoluut geen geheim. Er gaat wat mij betreft véél teveel bombast/pathos mee gepaard en teveel theater. Dat op enkele meters van me een goed ogende deerne met ravenzwart haar plots dat haar van het hoofd plukte om een t-shirt wissel door te voeren - en een blondine met shouderlange haren bleek te zijn - hielp zeker niet mijn mening bij te stellen. Ook de songs, inclusief duo zang, aan vrouwelijke zijde vanzelfsprekend richting 'opera' gaand, slaagden er niet in het zo goed als onmogelijke te bewerkstelligen. Anderzijds moet ik toegeven dat het niveau, zeker wat podiumprésence en performance betreft, toch wel een stuk de hoogte in ging. Zanger 'Chubby' wist verdorie goed hoe hij het publiek moest meekrijgen. Als een volwaardige 'Sergio', buik inclusief, deed hij de ondertussen zowat 450 aanwezigen knielen, de lucht in veren, de vuisten pompen én regelmatige lachen,....kortom, alle trucen van de foor werden toegepast én lukten ook. De diehard fan op het balkon was misschien niet altijd even alert, maar hij werd regelmatig betrokken bij het aankondigen van de songs, en ging toch wel net bij zijn favoriet Break Out even de mist in, tot groot jolijt van het publiek. De muziek mag dan mijn ding niet zijn, op mijn sympathie kunnen onze Oosterburen zeker rekenen. Carneia Wat een power, wat een stem, wat een 'geluid'....Carneia ging om 20u40 aan de slag en deed me meteen naar adem happen. Het niveau van de songs en het musiceren schoot een héél stuk de hoogte in. Ik hoorde muzikaal een kruising tussen een iets minder complexe Tool en een minder agressieve Meshuggah, intens ritmisch en dynamisch. Ik hoorde een zanger die het beste van de jonge Klaus Meine - neenee, niet deze van kwelers als Winds Of Change, maar van kleppers als Steamrock Fever - combineerde met de ruwe power van een Franky Desmedt-Vandamme én dan nog eens stevig kan grunten. Chapeau op alle vlak! Of ze nu Alter Ego, Black Mess of White Collar de zaal in vuurden, elke song stond als een huis en getuigde van grote klasse. Misschien iets té groot, want wat frontman Jan Coudron ook probeerde, in het publiek was weinig beweging te krijgen. Of stond iedereen gewoon intens te genieten? Ik mag het hopen, want dat verdienen deze topmuzikanten. Ik heb meteen mijn cd collectie aangevuld aan de merch stand, en mij zien ze zeker nog terug op een volgend concert...hopelijk ergens als headliner. setlist Spoil Engine Het was even wachten tot de 'stagehand' de enorme backdrop juist opgehangen kreeg voor mijn eerste kennismaking met de Belgisch/Nederlandse Spoil Engine. Het Entrepot was nu goed gevuld met zo'n 750 aanwezigen. Ik werd eerst lekker op het verkeerde been gezet door de 'electro/dance'-achtige intro tot Doomed To Die knalhard uit de speakers knalde en juffrouw Goessens haar keelgat openzette. Holy cow, wat was me dat zeg, zo'n strot voor zo'n frêle jongedame? Niet enkel leek ze met het meeste gemak diverse grunts en screams uit haar longen te persen, ook haar podiumprésence evenaarde die van een ervaren rot. Terwijl de schitterende band rond haar het tempo steeds meer leek op te drijven, dirigeerde de charismatische frontvrouw geregeld een moshpit. Iris gaf de voorzet en het publiek kopte maar al te graag binnen. Eindelijk volop ambiance in de keet. Héél even kon ik ook genieten van wat cleane zang tijdens Hollow Crown en Stormsleeper, en daar hoop ik in de toekomst meer van te horen. Die afwisseling komt wat mij betreft de dynamiek ten goede, temeer Iris Goessens ook 'clean' méér dan haar mannetje staat. Nog even een dikke Fuck You richting DT tijdens Disconnect, om dan in razende vaart af te sluiten met gouwe ouwe Fitting The Pieces. Ik had het gevoel alsof er een wervelwind door het Entrepot was geraasd en net de boel overeind had gelaten. Vlug naar de merch stand om ook van deze 'jongens' een cd (+ t-shirt) aan te schaffen. Ook Spoil Engine staat op mijn lijstje voor een volgend concert (als headliner?). setlist Lacuna Coil 23u30 was het ondertussen toen La Forza Italia het podium bestormde. Laat het me kort houden: voor de fans moet dit om vingers en duimen bij af te likken zijn geweest. Een setlist bomvol kleppers, de geverfde tronies, Andrea Ferro die de vocalen deelt met La Scabbia - passend getooid in een bloedrood gewaad -, musiceren en acteren op hoog niveau,... en toch doet het me allemaal bitter weinig. Ik zal waarschijnlijk de enige zijn geweest met dit gevoel, te zien aan de reacties van het publiek. setlist #live #liveshow #concert #hetentrepot #brugge #jeugdhuiscomma #lacunacoil #spoilengine #carneia #liveconcert #averium #vagueview #concertverslag #concertreview #rgmcxxl

Nog geen plannen voor de laatste zaterdag van deze maand? Misschien hebben wij dan wel een leuke tip voor jullie. Op 24 november kan je in CC Zomerloos, Gistel naar Intergalactic Lovers. Ze komen naar aanleiding van de 15e verjaardag van CC Zomerloos het beste van zichzelf geven. We zagen ze eerder deze zomer al aan het werk op Dranouter en waren toen terecht helemaal weg van deze band. Voor Intergalactic lovers ook meteen het moment om hun nieuwe single Coast to Coast voor te stellen aan het West-Vlaamse publiek. Maak je op voor een avondje catchy popmuziek op de tonen van de stem van Lara Chedraoui! Info en tickets: cultuur@gistel.be #concerttip #IntergalacticLovers #Zomerloos

29 oktober 2018, Botanique (Brussel) Op 18 juli van dit jaar stond David Eeugene Edwards met Woven Hand in het OLT Rivierenhof. Het ging er toen 'hard & heavy' aan toe, wars van alle nuances, en met een stem die verzoop in de mix (lees hier mijn verslag). Ik hield dus mijn hart vast voor dit optreden, temeer ik daar terug die Shure 55 mic zag staan waar opnieuw alle vocalen zouden worden door geperst. Woven Hand is natuurlijk een ander verhaal en mijn vrees was ongegrond: de sound was top en elke finesse die we op Risha te horen kregen, kwam er deze avond uit. Zo hoor ik meneer Edwards het liefst, zo kan ik pas écht van zijn performance genieten en me helemaal inleven in zijn wereld...voor zover dat mogelijk is natuurlijk. Maar dan stel je je wel de vraag: hoe gaat die 'americana' wereld samen met deze van 'industrial' pionier Alexander Hacke? Wat op hun gezamenlijk album werkte (ook hiervan een verslag), valt niet noodzakelijk live te realiseren. Ik zag een mic stand links en een stel 'knoppen' rechts van me, maar geen drums, laat staan enige andere 'échte' instrumenten. Slechts twee muzikanten om héél die sfeer weer te geven? En zouden beide elkaar ook op een podium aanvoelen? Nogmaals een totaal onnodige vrees. Edwards heeft altijd al een boontje gehad voor de meer kille /donkere klanken die eigen zijn aan industrial/post-punk/electronica (getuige zijn covers van Joy Division en New Order) en Hacke weet wel iets van hoe je ook meer aardse sferen creëert (getuige zijn samenwerking met vrouwtje Danielle de Picciotto op Perseverantia). Bovendien werkten beide heren reeds in een verder verleden samen. Muzikaal zat het weldegelijk compleet snor. Tijdens de eerste vier nummers stelt Hacke zich volledig ten dienste van Edwards en schept hij mee een erg pakkende, broeierige en wat dreigende sfeer. De unieke, bezwerende stem van DEE komt schitterend over en de man bespeelt hoofdzakelijk zijn akoestische gitaar en mandoline, zij het wel stevig versterkt. Bij The Tell neemt dan 'industrial' licht de bovenhand en mag Hacke los gaan...we schakelen een tandje hoger. Leuk om vervolgens Hutterite Mile in een wat andere, meer 'elektronische' sfeer te horen, ook al blijft het origineel onklopbaar. Lily krijgt wat mij betreft net iets teveel 'bliepjes' mee uit de toverdoos van Hacke, maar bij Helios klopt het, ditmaal 'Arabisch' gevoel, dan wel weer. Net als bij All In The Palm, compleet Hacke, inclusief opzwepende beats en metaalachtige klanken. Akhal is pure 'drone', zij het Oosters geïnspireerd en begeleidt ons richting een korte pauze. Waarna we nog eens richting 16 Horsepower omkijken via een bijna onherkenbaar Straw Foot. Een laatste maal naar adem happen doen we op Breathtaker: Edwards laat zijn snaarinstrumenten aan de kant en doet het enkel met zijn stem en gebaren, Hacke creëert de meest fantastische klanktapijten...we wanen ons op een pow wow, of toch ergens in de Sonora/Mojave woestijn (de keuze aan jullie). Tot slot nog even het visuele vermelden. Yep, wat mij betreft kon het qua licht een stuk passender, ook al is dit puur detailkritiek. Zéér bizar was dan weer de match (?) tussen een DEE, die geregeld als een medicijnman contact lijkt te zoeken met een andere wereld, sporadisch ook enkele woorden Navajo - of is het Arapaho of Ute?) - uitspreekt, terwijl AH rondhuppelt als je olijke oom op een trouwfeest. Ik moest terugdenken aan de serie Carnivàle, waar een lach en een traan mooi hand in hand gaan. Tweemaal Botanique in zes dagen de tijd, tweemaal een super geslaagde avond! Setlist Triptych Teach Us To Pray Kiowa 5 Paris Chief The Tell Hutterite Mile (16 Horsepower) Lily Helios All In The Palm Akhal (bis) Straw Foot (16 Horsepower) Breathtaker Photo album #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #risha #davideugeneedwards #alexanderhacke #orangeriebotanique #botanique #brussels #brussel

Elke maand 5 degelijke Belgische 'betonbands' met hun nieuwe release vermelden? Is dat überhaupt mogelijk? Aan ons om de uitdaging aan te gaan. Aan jullie om te oordelen. Tips zijn altijd welkom. Soul Dissolution Nowhere (EP) 18-10-2018 Black Lion Records Beluister: Fading Darkness Ik ben nooit grote fan geweest van dit type vocalen, maar wanneer dat gepaard gaat met fantastische, sfeervolle songs zoals Acharan en Jabawock ze weten te schrijven én performen, dan stoort het me absoluut niet. Schitterende EP met twee lekker lange 'atmospheric Post-Black Metal' nummers. Van mij mogen ze met Nowhere héél ver komen. Sister May Ascent (EP) 18-10-2018 selfreleased Beluister: Mind Blowing Fugitive Energierijk is het minste wat je kan zeggen van hun sound die doet terugdenken aan de Grunge/Alternative Rock uit de jaren '90. De intoxicerende vocals gaan perfect samen met de giftige riffs en kronkelend gedrum. Bezwerende gitaren in combinatie met een betoverende stem, nemen je mee op een pad doorheen de duisterste tijden van je levent. En dat allemaal vanuit Roeselare off all places? Moss Upon The Skull In Vengeful Reverence 18-10-2018 I, Voidhanger Records Beluister: In Vengeful Reverence Vanuit 'hell hole' Brussel krijgen we, na twee EP's, een eerste full album vol organische, dissidente Death Metal. De duidelijk hoorbare woede en frustratie worden op een constructieve en creatieve manier geuit Resultaat zijn 10 originele songs beïnvloed door esoterische, alchemistische principes en alternatieve geschiedenis. Je moet het zelf horen om het te geloven. Our Common Sense Mankind's Worst To Know (EP) Maart, 2018 selfreleased Beluister: Take The Shot Our Common Sense, is een relatief jong collectief uit Sleidinge. Hun muziek kan het best omschreven worden als post/stoner metal begeleid door post-hardcore vocals, zowel clean als iets ruwer. Op deze vijfdelige EP vertellen de jongens het verhaal van de hedendaagse maatschappij en hoe zij deze ervaren. Voor een bende kiddo's klinken de vijf verdomd ervaren en heavy as shit! Chalice Ashes Of Hope April 2018 selfreleased Beluister: Cult Of Serpents Een hondsbrutale Belgische band die de vuiligheid en tristesse van de mensheid vertaald naar donkere grooves en furieuze riffs. Ashes Of Hope is hun vierde full album en toont opnieuw een stap vooruit op vlak van songwriting en vakmanschap in het algemeen. Reeds verschenen in april, maar zeker de moeite om hier te vermelden. Jouw nieuwe worp moet in ons volgend overzicht worden vermeld? Laat het ons weten! #albumreleases #nieuwereleases #nieuwealbums #belgischbeton #newreleases #newalbums #souldissolution #nowhere #ep #sistermay #ascent #mossupontheskull #invengefulreverence #ourcommonsense #mankindsworsttoknow #chalice #ashesofhope

Risha staat voor de samenwerking tussen David Eugene Edwards (vocals, guitars and string instruments) en Alexander Hacke (keyboards, bass, drums and electronics). Samen creëren ze verbazingwekkende, hypnotiserend klankbeelden en sferen die niet makkelijk te omschrijven vallen. Laat het ons houden op een mix van Americana, Neo-Folk, Industrial, Ambient, electronische en Arabische muziek. Hun eerste album verscheen op 22 juni via Glitterhouse records. Wij schreven een review en waren afgelopen maandag getuige van hun eerste optreden op Belgische bodem. #Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #ab #brussel #botanique #orangerie #orangeriebotanique #risha #davideugeneedwards #alexanderhacke

26 oktober 2018, l'Aéronef (Lille, FR) Een Marmoset is een klein, familie gebonden, erg actief aapje uit het Amazonegebied, met een punky kapsel. De Marmozets die we afgelopen vrijdag aan het werk zagen zijn de jonge, hyperactieve broers en zus Bottomley/MacIntyre uit Engeland, met een punky attitude. Garant voor een avond energieke punkrock/post-hardcore/mathcore met véél melodie. Dikke fun dus! Mijn eerste kennismaking met deze jochies dateert van 8 maart 2015, toen ik hen in de AB Club aan het werk zag. Ik was verrast door hun debuut The Weird & Wonderfull Marmozets en moest dit live kunnen beleven. Compleet weggeblazen was ik door hun performance én door die immense strot van Becca MacIntyre. Dit was en is nog steeds dè standaard van hoe een jonge rockband live een club in vuur en vlam moet zetten, op heden zo goed als ongeëvenaard. Hun opvolger Knowing What You Know Now kon me iets minder bekoren door de wat meer gepolijste sound en songs, dus liet ik die aan me voorbijgaan. Een tweede live kennismaking zou ik echter niet laten schieten. l'Aéronef in Lille was the place to be: een goed bereikbare, brede zaal (vergelijkbaar met De Zwerver en de Orangerie van de Botanique) met eigenaardig genoeg een in verhouding te smal podium, verder niets op aan te merken. Om 20u55 krijgen we een metaalachtige 'drone' als intro om de oren en vliegen de Engelse aapjes er ferm in met Play. Wat opvalt doorheen de set is dat de nieuwe nummers, op voor mij twee uitzonderingen na (Like a Battery en Run With The Rythm) niet moeten onderdoen voor de selectie uit het debuut. Ze zijn misschien net dat tikkeltje 'poppier', maar blijven dikke fun en perfect om op los te gaan in een moshpit. Dat de talrijk opgekomen Fransozen er zin in hebben wordt meteen duidelijk: beweging zit er snel in en vanaf Lost In Translation wordt het uitbundig springen en moshen. Wat een tegenstelling tot het meer terughoudende Belgische publiek. De band gunt de fans ook geen seconde rust. Tussen de songs door blijft de gitaar amp voor een dreunende feedback zorgen en de nummers volgen elkaar in sneltempo op. Op Particle horen we voor het eerst dat Becca perfect in een post-hardcore (Enter Shikari is nooit veraf) of mathcore band zou kunnen 'zingen'. Ongelooflijk wat de 26-jarige uit haar keel perst. Ze beheerst niet enkel de screams perfect, ook in het middenbereik én de hoge noten blijft ze feilloos terwijl ze regelmatig meermaals schakelt in eenzelfde nummer. Hier en daar zorgt broer Sam voor wat backing vocals, terwijl het zware gitaarwerk van Jack Bottomley komt. Zo nu en dan hoor je in zijn sound zelfs de basgitaar van Lemmy. Josh MacIntyre (drums) en Will Bottomley (bass) staan in voor strakke, pompende ritmes en zorgen ervoor dat de vaart erin blijft. Tot er net voor New Religion even wat ademruimte komt: er zit nl. wat Frans in de tekst en dat moet toch even onderstreept worden. 'Un, deux, trois....' en we zijn terug vertrokken. Move, Shake, Hide en vooral Meant To Be gaan hard, héél hard, waarna een gelukkige uit het publiek zijn verjaardag wensen in ontvangst mag nemen. Bij afsluiter Major System Error mogen drie pubermeisjes - die reeds héél het optreden vooraan op en neer stonden te springen - hun kunstjes op het podium tonen. En dat deden ze maar al te graag, temeer ze op de volle aandacht van Sam MacIntyre mochten rekenen. Was ik deze keer opnieuw weggeblazen door hun optreden? Neen, maar ik wist dan ook waaraan ik me kon verwachten, en die verwachtingen zijn volledig ingelost. Op naar een derde....binnen een jaar of drie. Setlist Play Why Do You Hate Me? Like a Battery Particle Lost in Translation Habits Weird & Wonderfull Captivate You Suffocation Is It Horrible? New Religion Move, Shake, Hide Meant To Be Run With The Rythm Major System Error Photo album #concertreview #concertverslag #concerttip #liveshow #liveconcert #concert #laéroneflille #laéronef #marmozets #lille

Naar welke concerten kijk ik deze maand uit, op welke concerten kan je me méér dan waarschijnlijk terugivnden én over welke concerten lees je hier dan nadien een verslag? Ik lijst even op en geef wat praktische info mee. Emma Ruth Rundle Vrijdag 9 november, 19u Sonic City, Départ, Kortrijk Info & tickets Rundle is niet enkel een muzikante, maar ook een kunstenares die complete kunstwerken maakt. Zo werd haar nieuwe album On Dark Horses initieel op een exclusieve 'listening party' gepresenteerd, samen met enkele van haar schilderijen. Haar muziek is donker, en toch ook hoopgevend. De Sinic City preparty is klaar voor een full band performance om het festival af te trappen. The Vintage Caravan (uitverkocht) Vrijdag 16 november, 20u AB (Club), Brussel Info & tickets Met drie full albums onder de arm bestormen deze jonge Ijslandse (classic) rockers de Europese podia. Vanzelfsprekend mag een stop in onze eigen Ancienne Belgique niet ontbreken. Een avond Classic Rock met Blues en Prog invloeden kan het Belgische publiek bekoren gezien vrij snel uitverkocht. Larkin Poe (uitverkocht) Zondag 25 november, 19u Luxor, Köln Info & tickets Wanneer de zussen Lovell al eens de plas oversteken, moet je er verdorie snel bij zijn. De Club, vergelijkbaar met onze eigen AB Club, was meteen uitverkocht. Hun rebelse 'take' op rootsmuziek wordt dus ook hier enorm gesmaakt door muziekliefhebbers. Op deze korte EU tour wordt bovendien hun nieuwe worp Venom&Faith voorgesteld. Clutch Dinsdag 27 november, xxu De Melkweg, Amsterdam Info & tickets Clutch uit Maryland is één van de hardst werkende bands in de industrie. Met gemiddeld zo'n 150 concerten per jaar, en dat reeds gedurende 28 jaar, in dezelfde bezetting, zijn deze jongens zo geroutineerd dat niets hen van hun stuk kan brengen....ook last minute changes in hun stellist niet. Die setlist wijzigt trouwens traditigetrouw elke avond met zo'n 30%! Nog enkele tips AB John Butler Trio | donderdag 1-11 Leon Bridges | vrijdag 2-11 Chvrches | maandag 5-11 Martin Sexton | dinsdag 6-11 Portland | donderdag 8-11 Nothing But Thieves | woensdag 14-11 Lydmor | vrijdag 23-11 Angèle | maandag 26-11 Robert Finley| donderdag 29-11 ... Botanique Middle Kids | zaterdag 3-11 Neko Case | zondag 4-11 John Spencer | dinsdag 6-11 Laura Jean | zondag 11-11 Ryley Walker | dinsdag 13-11 The Twillight Sad | zondag 18-11 Gruff Rhys | maandag 26-11 ... Het Depot Alela Diane| zaterdag 3-11 Brant Bjork | donderdag 8-11 Sons | maandag 12-11 Luka Bloom | zaterdag 17-11 Cowboy Junkies | zondag 18/11 Maaike Oudboter | woensdag 28-11 John Cleary | vrijdag 30-11 ... Trix Kataklysm + Hypocrisy | zondag 4-11 Marlon Williams | maandag 5-11 Godsmack | donderdag 8-11 Black Stone Cherry | vrijdag 9-11 Emma Ruth Rundle | zaterdag 10-11 Off The Cross | vrijdag 16-11 Catbug | vrijdag 23-11 The Soft Moon | dinsdag 27-11 ... Biebob Treat | vrijdag 2-11 Tesseract | zondag 11-11 The Night Flight Orchestra | dinsdag 27-11 H.E.A.T. | vrijdag 30-11 ... De Roma Father John Misty | donderdag 1-11 Echo & The Bunnymen | zondag 4-11 Levellers | zaterdag 10-11 Fantastic Negrito | donderdag 15-11 First Aid Kit | dinsdag 27/11 ... Vooruit Pavlov's Dog | woensdag 14-11 Wende | dinsdag 20-11 Josephine | zaterdag 24-11 ... N9 Shawn Holt & The Teardrops | zaterdag 10-11 Bob Wayne | vrijdag 16-11 Alvin Youngblood Hart | woensdag 21-11 ... De Kreun Warhola | vrijdag 16/11 Kadavar | woensdag 21-11 The Dead Daisies | donderdag 29-11 ... De Zwerver Idles | vrijdag 2-11 The Antler King | zaterdag 24-11 ... Het Entrepot RG*MC XXL, met o.a. Lacuna Coil, Spoil Engine, Carneia,... | zaterdag 3-11 ... Spirit of 66 Popa Chubby | dinsdag 6-11 The Pretty Things | dinsdag 13-11 Fish | vrijdag 16-11 Delgado Brothers | woensdag 28-11 ... lAéroneff (Lille) Nothing But Thieves | zaterdag 3-11 Jeanne Added | zaterdag 10-11 Colin Stetson | zaterdag 17-11 Gaz Coombes | woensdag 28-11 ... Jouw club/agenda hier vermelden? Laat het ons weten. #liveshows #conerts #concerten #concertagenda #anciennebelgique #hetdepot #biebob #vooruit #n9 #dekreun #dezwerver #spiritof66 #botanique #manuscript #TrixAntwerpen #laéroneflille #brugge #hetentrepot #emmaruthrundle #thevintagecaravan #larkinpoe #clutch #demelkweg #luxorköln #deroma

#Fotoverslag #concertphotography #fotoalbum #fotoreport #fotoreportage #blackberrysmoke #abconcerts #abbrussel #ab #brussel