De Amerikaanse metalcoreband The Light Superior uit Amarillo, Texas maakt zich op voor de release van Dayspring, het volledige debuutalbum dat op 2 oktober verschijnt via Rottweiler Records. The Light Superior werd in 2018 opgericht en wist al vroeg indruk te maken als energieke liveband. In de eerste jaren van hun bestaan deelden ze het podium met gevestigde namen als We Came As Romans, Of Mice & Men en The Browning. De groeiende reputatie bleef niet onopgemerkt en leidde uiteindelijk tot een samenwerking met Rottweiler Records. In 2022 verscheen de eerste EP I AM via het label. Daarna volgde in 2024 de single ‘Tidal Wave’, waarna de band in 2025 opnieuw van zich liet horen met ‘Dark Moon’ en de speciale Halloween-release ‘Ghost’. Met die singles bouwde The Light Superior de spanning richting een eerste volledige plaat verder op. Die plaat is nu klaar. Dayspring belooft een stevige dosis moderne metalcore te worden, waarin zware riffs, krachtige drums en meeslepende melodieën elkaar voortdurend afwisselen. Het album opent met ‘Genesis’, dat aanvankelijk rustig en atmosferisch wordt opgebouwd. Langzaam neemt de intensiteit toe, totdat de volledige kracht van The Light Superior losbarst. Ook ‘Ghost’ en ‘Dark Moon’ hebben een plek op het album gekregen. De eerder uitgebrachte nummers blijken daarbij moeiteloos overeind te blijven en combineren loodzware passages met meeslepende melodieën. De titeltrack ‘Dayspring’ krijgt extra glans dankzij gastwerk van producer Glenn Gizzi, die tevens bekend is als medeoprichter van Phinehas. Ook ‘Solid Ground’ vormt een belangrijk moment op de plaat en legt de nadruk op de emotionele kant van de band, zonder daarbij aan zwaarte in te leveren. Met ‘Revelation’ trekt The Light Superior nog één keer alle registers open. De song is volgens de band een regelrechte uitnodiging voor de pit, met prominent drumwerk en een laatste explosieve uitbarsting voordat het album een opvallende andere richting inslaat. Het slotstuk, ‘Dark Moon Reimagined (feat. Drive Thru Society)’, laat namelijk een meer ingetogen kant van The Light Superior horen. Waar de rest van Dayspring regelmatig met overweldigende riffs en brute energie uitpakt, kiest de band hier voor een andere vorm van kracht. Het resultaat vormt een sfeervol en opvallend einde van het album. De productie van Dayspring lag in handen van Glenn Gizzi. Volgens de begeleidende informatie heeft hij de band geholpen om een geluid neer te zetten dat tegelijkertijd vol, helder en bijzonder zwaar klinkt. Met Dayspring lijkt The Light Superior klaar om de volgende fase van zijn ontwikkeling in te luiden. Fans van Bury Tomorrow, Miss May I, Atreyu en It Dies Today hebben alvast een goede reden om 2 oktober in hun agenda te zetten. Foto door: 12:01 Photography The Light Superior bestaat uit Michael Grice (vocals), Matt Grice (gitaar/backing vocals), Chris Torres (gitaar) en Giovanni Alvarez-Jimenez (drums). Dayspring verschijnt op 2 oktober via Rottweiler Records. Track Listing: 01 - Genesis 02 - Ghost 03 - Dark Moon 04 - Dayspring (feat. Glenn Gizzi) 05 - Solid Ground 06 - Revelation 07 - Dark Moon Reimagined (feat. Drive Thru Society) Meer informatie is beschikbaar via de volgende link. Foto door: 12:01 Photography The Light Superior online Instagram | Facebook | Bandcamp | Apple Music | Spotify Imperative PR online Instagram | Facebook | Website | YouTube

De Noord-Ierse death/doommetalband The Crawling brengt op 2 oktober 2026 de nieuwe EP What We Leave Behind uit via Grindscene Records. De release verschijnt op cd, cassette en digitaal en vormt volgens de band een indringende reflectie op nostalgie, verlies en onze vaak destructieve obsessie met het verleden. The Crawling werd in 2014 opgericht in Lisburn, Noord-Ierland, en heeft zich sindsdien ontwikkeld tot een vaste waarde binnen de death/doomscene. Met albums als Wolves And The Hideous White en het in 2023 verschenen All Of This For Nothing heeft de band een herkenbare stijl opgebouwd waarin zware riffs, desolate melodieën en confronterende teksten samenkomen. Op What We Leave Behind staan twee nummers. De EP opent met A Song To Nurse The Sickness, een loodzware en ingetogen compositie waarin The Crawling bewust ruimte laat tussen de verschillende muzikale elementen. Rauwe vocalen en melancholische gitaren versterken het thema van het nummer: de manier waarop herinneringen kunnen veranderen in een allesverslindende vlucht uit het heden. Het tweede en afsluitende nummer is Bound To The Negative (Requiem), een akoestische herinterpretatie van het nummer dat oorspronkelijk op All Of This For Nothing verscheen. De band geeft het nummer een volledig nieuwe gedaante, met een bijna middeleeuws aandoende sfeer, zonder daarbij de zwaarte en emotionele lading van het origineel te verliezen. De opnames van de drums vonden plaats in The Parlour Recording Studios, bekend van onder meer The Haunted, At The Gates en Napalm Death. De overige opname-, mix- en masteringwerkzaamheden werden door de band zelf verzorgd. Het artwork is afkomstig van Redamaut. Volgens Andy Clarke van The Crawling draait de EP om het besef dat we te vaak blijven hangen in wat voorbij is: “The EP is an acknowledgement that the past is behind us.We spend too long lamenting what has been, rather than being mindful of the present and the joy it can bring.Then, when we finally realise time has slipped away, we begin mourning that as well.The constant mourning of time is a sickness.” Met What We Leave Behind voegt The Crawling een nieuwe, persoonlijke episode toe aan zijn oeuvre. De EP verschijnt op 2 oktober 2026 via Grindscene Records. The Crawling online Facebook | Instagram | X | Website Imperative PR online Instagram | Facebook | Website | YouTube

Aan alles komt een einde, zelfs aan vier dagen Alcatraz. Zondag trekken we voor de laatste keer richting De Lange Munte en eerlijk is eerlijk: na drie dagen fotograferen lukt dat iets minder vroeg dan oorspronkelijk gepland. Daarmee schieten we onszelf meteen een beetje in de voet. Wie mij een beetje kent, weet dat een stevige portie melodie en power metal er altijd wel ingaat. Die stond zondag wel degelijk op de affiche, alleen had Alcatraz die blijkbaar vooral voor de vroege vogels gereserveerd. Bloodbound mocht al om 12:25 aantreden, gevolgd door Warkings om 13:40. Tegen dat wij onze camera bij Creeper voor het eerst bovenhalen, zit hun passage er dus al lang op. Volgend jaar misschien wat power metal later op de dag programmeren? Na drie dagen Alcatraz zullen onze benen en onze wekker de organisatie dankbaar zijn. Veel reden tot klagen hebben we natuurlijk niet, want vanaf dan wacht nog een behoorlijk gevulde laatste festivaldag. Nog één keer van podium naar podium Creeper mag onze fotografische zondag op gang trekken, waarna we meteen opnieuw het ondertussen vertrouwde rondje inzetten tussen Prison, Swamp en Helldorado. Animals As Leaders en Anaal Nathrakh zorgen ervoor dat de eerste uren muzikaal werkelijk alle kanten uitgaan. Op de Prison Stage wacht vervolgens nog een last-minute wijziging. Warrior Soul is pas op het laatste moment aan de affiche toegevoegd als vervanger van Rose Tattoo. Geen Australische hardrock dus, maar Amerikaanse rock-'n-roll met een flinke dosis punkattitude. Daarna gaat het tempo opnieuw omhoog met onder meer Northlane en Misþyrming & Nergal, gevolgd door Nevermore, Fit For An Autopsy en Death Angel. Met Saxon verschijnt vervolgens een band op de Prison Stage die ondertussen bijna een halve eeuw heavy metalgeschiedenis achter zijn naam heeft staan. De laatste uren van Alcatraz beginnen ondertussen steeds nadrukkelijker te wegen. Niet alleen in de benen, ook op het terrein voel je dat het einde nadert. Toch valt al de hele dag nog iets anders op: overal duiken Powerwolf-shirts op. Het mag duidelijk zijn voor welke band een aanzienlijk deel van het publiek zijn laatste restje energie bewaart. Wij hebben ondertussen nog Rise Of The Northstar, Deicide, Lamb Of God en Paleface Swiss voor de lens gehad, waarna we een laatste keer richting Swamp trekken. Daar wacht met Satyricon nog een stevige portie Noorse black metal. Daarna gaat het onherroepelijk richting Prison Stage. Geen omweg meer. Camera klaar, en we gaan nog één keer de fotopit in. Powerwolf – De laatste hoogmis Powerwolf weet hoe je een podium moet aankleden. Wanneer we de Prison Stage bereiken, staat daar geen klassieke festivalproductie te wachten, maar een compleet decor dat ergens tussen een gotische kathedraal en een bijzonder vurige kerkdienst zweeft. Kruisen, trappen, kerkelijke elementen en vooral een indrukwekkende hoeveelheid pyro: als dit de laatste hoogmis van Alcatraz moet worden, heeft Powerwolf alvast kosten noch moeite gespaard. Met Bless 'em With the Blade wordt de mis geopend, maar het duurt niet lang voor het eerste grote publieksmoment volgt. Bij Armata Strigoi zingt de volledige weide mee. Zelfs de security voor het podium krijgt een apart moment en mag laten horen wat ze in huis heeft. Al hadden ze het wat mij betreft gerust eens aan de 22 fotografen in de pit mogen vragen. Veel stiller zou het waarschijnlijk niet geweest zijn. (Al was het maar omdat ik waarschijnlijk voor 3 of 4 meegeschreeuwd heb) Met Sinners of the Seven Seas en vooral Amen & Attack volgen de meezingmomenten elkaar snel op. Het wordt meteen duidelijk waarom Powerwolf zo goed werkt op een festival als Alcatraz. Je hoeft niet ieder nummer van voor naar achter te kennen om binnen de kortste keren toch ergens een refrein mee te brullen. En dan moet Army of the Night nog komen, wat een stem heeft Attila Dorn toch. We hebben Powerwolf ondertussen al vaker aan het werk gezien, maar live blijft het indrukwekkend hoeveel kracht hij in zijn stem legt. Bovendien staat er iemand op het podium die perfect weet hoe hij een publiek moet bespelen. Voor Dancing With the Dead maakt hij er samen met toetsenist Falk Maria Schlegel zelfs een klein dansje van, inclusief choreografie. Het theatrale kantje van Powerwolf is nooit ver weg en dat is maar goed ook. Zonder die over-the-top aanpak zou de helft van het concept niet werken. Wat tijdens de set wel opvalt: zodra een gitaarsolo begint, verdwijnt Attila opvallend vaak even van het podium. We vermoeden dat die keel tussendoor toch ergens gesmeerd moet worden. Als je anderhalf uur lang op dit niveau wil blijven zingen, zullen we hem dat maar vergeven. Geloven jullie nog in de kracht van metal? Halverwege de set is het tijd voor de zegening. "Do you still believe in the power of metal?" Uiteraard. "Are you still possessed with metal?" Blijkbaar ook. "Are you still with Powerwolf?" Aan het antwoord van de festivalweide te horen, bestaat daar weinig twijfel over. Een pater verschijnt met wierook op het podium en maakt de kerkelijke setting compleet, waarna Incense & Iron wordt ingezet. Heel het plein springt mee en ondertussen draaien ook de pyrotechnici overuren. Eigenlijk hebben zij zondagavond misschien nog de zwaarste shift van allemaal. Met 1589 krijgen we vervolgens een welkom adem- en rustmoment in de set. Toch voor het publiek, want voor de pyro geldt die pauze duidelijk niet. Daarna mag iedereen zijn innerlijke demonen nog eens loslaten tijdens Demons Are a Girl's Best Friend, opnieuw zo'n refrein dat zich uitstekend leent tot een massaal meezingmoment. Het enige wat ons op dat moment wat tegenvalt, is het volume. Voor een headliner van dit formaat en een show die visueel zo hard binnenkomt, hadden we verwacht dat het geluid ons ook letterlijk wat meer van mijn sokken zou blazen. Slecht klinkt het absoluut niet, maar écht luid voelt het vanop de weide toch ook niet meteen. Via Stossgebet en Fire and Forgive gaat het richting een onverwacht verjaardagsfeestje. Happy birthday to... wie? Gitarist Dom R. Crey blijkt jarig en dus moet Alcatraz zingen. Attila zet Happy Birthday in en de weide probeert braaf te volgen. Alleen is er één klein probleem: blijkbaar heeft een groot deel van het publiek geen flauw idee hoe de jarige gitarist heet. De eerste poging is dan ook niet meteen een overdonderend succes, 'nog eki' of 'herdoens' zouden ze in West - Vlaanderen zeggen. Bij poging twee lukt het al iets beter. Het zijn van die kleine momenten die een verder bijzonder strak geregisseerde show wat menselijker maken. Heretic Hunters is daarna duidelijk minder bekend bij het grote publiek. Het nummer komt van Wake Up the Wicked en kan qua respons voorlopig niet tippen aan de klassiekers, maar echt deren doet dat niet. Even hadden we nog op Joan of Arc gehoopt, maar die wordt zondagavond overgeslagen. In plaats daarvan krijgen we meteen We Drink Your Blood, en die heeft natuurlijk geen zangboekje nodig om de weide in een groot koor te veranderen. Nog één keer alles geven Na de reguliere set volgt de onvermijdelijke encore. De Agnus Dei-intro zet de toon, waarna Sanctified With Dynamite de laatste rechte lijn inzet. Bij Blood for Blood moet vervolgens zowat het hele plein springen. We hebben de voorbije vier dagen behoorlijk wat festivalweides zien bewegen, maar zoveel mensen tegelijkertijd de lucht in zien gaan blijft indrukwekkend. Al moeten we iets bekennen, ergens tijdens dat ritme begint in ons hoofd spontaan Swedish Pagans van Sabaton te spelen en ik blijk niet de enige te zijn. Een handdruk en knuffel met een Sabaton - fan achter mij, leert dat metal toch kan verbinden. Attila heeft ondertussen nog één grote troef achter de hand. Hij verdeelt het publiek in twee kampen en laat de ene helft een ho beantwoorden met een ha van de andere kant. Het werkt, al beginnen we op dit punt wel te voelen dat Powerwolf heel graag met zijn publiek bezig is. Misschien soms iets té graag. De vele interacties en meezingmomenten maken van deze show een gigantisch gezamenlijk feest, maar halen af en toe ook wat snelheid uit de set. Een nummer extra en een praatje minder had voor ons persoonlijk gerust gemogen. Tegelijk is dat natuurlijk precies waar duizenden mensen voor gekomen zijn. Powerwolf wil geen verzameling nummers afwerken. Ze willen dat iedereen op die weide deel uitmaakt van hun mis. Werewolves of Armenia. De vaste afsluiter wordt door de hele Prison-weide meegebruld. Attila haalt nog één keer uit, de band geeft alles wat er nog in de tank zit en voor ons zit niet alleen een bijzonder sterke Powerwolf-show erop, maar ook vier dagen Alcatraz. Metal is religion Donderdag stonden we nog tussen gigantische opblaaseenden naar Piet Piraat te luisteren. Vrijdag kregen we met Amenra een Belgische hoogmis voorgeschoteld, zaterdag passeerde opnieuw een eindeloze stroom bands voor onze lens en nu staan we hier, diep in de nacht, met duizenden mensen Werewolves of Armenia mee te zingen. Vier dagen lang liepen hier mensen rond met shirts van bands die muzikaal soms mijlenver uit elkaar liggen. Thrash, death, black, hardcore, doom, power metal... uiteindelijk stond iedereen op dezelfde weide. Misschien heeft Powerwolf dan toch gelijk met al dat religieuze gedoe. Metal is religion. Eentje die mensen samenbrengt en veel mooier kunnen we vier dagen Alcatraz eigenlijk niet afsluiten. Amai dadde. Blij dat we er opnieuw bij mochten zijn. Tot volgend jaar? Alcatraz Open Air 2026 – zondag 9 augustus 2026 – Kortrijk, België Tekst & foto's: Pieter Bouckhout – Brothers in RAW

De laatste rechte lijn! Na drie dagen, tientallen bands en ondertussen ontelbaar veel foto's trokken we zondag nog één keer richting de gevangenisgronden van Alcatraz Open Air. Ook op de slotdag bleef de affiche bijzonder gevarieerd. Van progressive metal en hardcore tot thrash, black en death metal, met onderweg enkele absolute grootheden uit de metalscene. En helemaal op het einde wachtte natuurlijk nog een laatste hoogmis op de Prison Stage. La Morgue bleef ook zondag buiten het bereik van onze camera, maar op Prison, Swamp en Helldorado konden we nog eens zestien bands voor onze lens krijgen. Camera's klaar voor een laatste ronde. Dit was zondag op Alcatraz Open Air 2026 door onze lens! PRISON STAGE Powerwolf Een betere band om vier dagen Alcatraz af te sluiten? Powerwolf maakte van de Prison Stage opnieuw één grote metalhoogmis. Een indrukwekkend decor, bakken pyro, Attila Dorn in bloedvorm en duizenden fans die de ene meezinger na de andere probleemloos overnamen. Dat de Duitse power metalformatie hier niet voor het eerst als headliner stond, was duidelijk. Al de hele dag liepen de Powerwolf-shirts opvallend talrijk over het terrein en wanneer de avond viel, stond een bijzonder goedgevulde weide klaar voor de finale. Meer daarover volgt in ons uitgebreide festivalverslag van zondag. Lamb Of God Van Richmond, Virginia naar de Prison Stage in Kortrijk. Lamb Of God behoort al jaren tot de grote namen binnen de Amerikaanse metal en groeide met zijn mix van groove en metalcore uit tot een vaste waarde op de grootste podia ter wereld. Met Randy Blythe vooraan is er bovendien zelden gebrek aan beweging voor de camera. Saxon Britse heavy metalgeschiedenis op Alcatraz. Saxon stond eind jaren zeventig mee aan de wieg van de New Wave of British Heavy Metal en draait ondertussen al bijna een halve eeuw mee. Biff Byford en zijn kompanen blijven echter onverstoorbaar de podia afschuimen. Nevermore Nevermore schreef in de jaren negentig en 2000 een belangrijk hoofdstuk binnen de Amerikaanse progressive en heavy metal. Na een jarenlange afwezigheid keerde de naam in 2026 terug naar de Europese festivalpodia, met gitarist Jeff Loomis als vertrouwd gezicht. Warrior Soul Nog wat Amerikaanse rock- en metalgeschiedenis met Warrior Soul. De band rond Kory Clarke ontstond eind jaren tachtig in New York en koppelt hardrock en heavy metal aan een flinke dosis punkattitude. Creeper Onze laatste festivaldag op de Prison Stage begon met Creeper. De Britse band uit Southampton combineert punk, gothic rock en theatrale rock-'n-roll en vormde daarmee meteen een opvallende opener voor de zondag. SWAMP STAGE Satyricon Voor onze laatste passage langs de Swamp kregen we één van de grote namen uit de Noorse blackmetalgeschiedenis voor de lens. Satyricon werd begin jaren negentig opgericht door Satyr en Frost en groeide uit tot één van de bepalende bands van de Noorse scene. Een laatste stevige portie duisternis voor we richting Powerwolf trokken voor de grote finale. Deicide Geen gebrek aan extreme metal op zondag. Deicide behoort sinds het einde van de jaren tachtig tot de bekendste namen uit de Amerikaanse deathmetalscene. Glen Benton en co. brachten vanuit Florida hun weinig subtiele boodschap mee naar de Swamp. Death Angel Thrashmetal uit de Bay Area kan uiteraard niet ontbreken op een festival als Alcatraz. Death Angel draait al mee sinds het begin van de jaren tachtig en behoort samen met onder andere Testament en Exodus tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de scene buiten de klassieke Big Four. Misþyrming & Nergal Een bijzondere samenwerking op de Swamp. De IJslandse blackmetalformatie Misþyrming kreeg het gezelschap van Behemoth-frontman Nergal voor een exclusieve passage die perfect paste bij de donkere kant van de Alcatraz-affiche. Anaal Nathrakh Anaal Nathrakh uit Birmingham staat niet bepaald bekend om rustige achtergrondmuziek. De Britse formatie combineert black metal, grindcore en industrial tot een bijzonder intense geluidsmuur en zorgde vroeg op zondag al voor een stevige aanslag op de trommelvliezen. HELLDORADO STAGE Paleface Swiss De Zwitsers van Paleface Swiss behoren tot de snelst groeiende namen binnen de moderne deathcore. Snoeiharde breakdowns, hardcore-invloeden en de energieke aanwezigheid van frontman Marc Zelli maakten Helldorado nog één keer bijzonder onrustig. Rise Of The Northstar Frankrijk met een stevige Japanse knipoog. Rise Of The Northstar combineert hardcore en metal met een uitgesproken liefde voor manga en Japanse popcultuur. Een combinatie die de band zowel muzikaal als visueel een heel eigen identiteit geeft. Fit For An Autopsy Fit For An Autopsy behoort ondertussen tot de gevestigde namen binnen de Amerikaanse deathcore. De band uit New Jersey koppelt loodzware breakdowns aan death metal en meer atmosferische passages en vond daarmee een logisch onderkomen op Helldorado. Northlane Moderne metalcore uit Australië. Northlane combineert zware gitaren en breakdowns met elektronische en atmosferische elementen en heeft daarmee doorheen de jaren een bijzonder herkenbare sound opgebouwd. Animals As Leaders Technische hoogstandjes om de zondag op Helldorado te beginnen. Animals As Leaders, het instrumentale progressive-metalproject rond gitarist Tosin Abasi, staat bekend om complexe composities en gitaarwerk waarbij je als gewone sterveling soms vooral kunt kijken en je afvragen hoe het in godsnaam mogelijk is. Alcatraz Open Air 2026 – zondag 9 augustus 2026 – Kortrijk, België Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

Halverwege! Na twee bijzonder drukke dagen waren we zaterdag opnieuw van de partij voor dag drie van Alcatraz Open Air 2026. De benen begonnen de vele kilometers tussen de podia stilaan te voelen, maar de camera's kregen voorlopig nog geen rust. Ook zaterdag probeerden we opnieuw zoveel mogelijk van de affiche mee te pikken. Van death metal en hardcore tot black metal, shoegaze en enkele absolute iconen uit de metalscene: de derde festivaldag bleek misschien wel de meest uiteenlopende tot nu toe. La Morgue bleef ook deze keer buiten het bereik van onze camera's, maar op Prison, Swamp en Helldorado konden we opnieuw achttien bands afvinken. Geniet mee van zaterdag op Alcatraz Open Air 2026 door onze lens! PRISON STAGE Arch Enemy De Prison Stage werd zaterdag afgesloten door Arch Enemy. De Zweedse melodieuze deathmetalband rond gitarist Michael Amott behoort al jaren tot de absolute top binnen het genre. Met Alissa White-Gluz als blikvanger vooraan en een liveshow die ook visueel weinig aan het toeval overlaat, kregen onze camera's meteen een dankbare afsluiter voorgeschoteld. Testament Een affiche als die van Alcatraz kan natuurlijk niet zonder een stevige portie thrashmetal. Testament behoort samen met bands als Exodus en Overkill tot de belangrijkste namen die net buiten de bekende 'Big Four' vallen. Chuck Billy en zijn kompanen draaien al vier decennia mee, maar van een rustige oude dag lijkt voorlopig weinig sprake. Hatebreed Hardcore met een flinke dosis metal: Hatebreed weet al sinds de jaren negentig perfect hoe je een festivalweide in beweging krijgt. De Amerikanen rond Jamey Jasta groeiden uit tot één van de grote namen binnen de metalcore- en hardcorescene en mochten zaterdag de Prison Stage stevig wakker schudden. Biohazard Nog zo'n band die hardcore en metal al combineerde lang voordat daar allerlei subgenres en etiketten voor bedacht werden. Biohazard ontstond eind jaren tachtig in Brooklyn en drukte een stevige stempel op de New Yorkse hardcorescene. Met de klassieke bezetting opnieuw samen, stond er zaterdag een flinke brok muziekgeschiedenis op de Prison Stage. Metal Church De naam verklapt al enigszins waar we Metal Church muzikaal moeten zoeken. De Amerikaanse band draait al sinds het begin van de jaren tachtig mee en combineert traditionele heavy metal met de nodige thrashinvloeden. Oldschool metal dus, precies zoals die op een festival als Alcatraz hoort te klinken. Kittie De Prison Stage werd zaterdag voor ons geopend door Kittie. De Canadese band brak rond de eeuwwisseling door tijdens de hoogdagen van de nu-metal en groeide met een volledig vrouwelijke bezetting uit tot een opvallende naam binnen de scene. Na een lange pauze keerde Kittie enkele jaren geleden terug en ook Alcatraz mocht dit jaar kennismaken met die nieuwe fase. SWAMP STAGE Orbit Culture Orbit Culture mocht zaterdag de Swamp afsluiten. De Zweedse formatie combineert melodieuze death metal met groove en moderne metal en heeft zich de afgelopen jaren razendsnel opgewerkt binnen de internationale metalscene. Zwaar, strak en gemaakt voor een groot festivalpodium. Alcest Even een compleet andere sfeer met Alcest. De Franse band rond Neige geldt als één van de grondleggers van blackgaze, waarbij elementen uit black metal worden gecombineerd met de dromerige klanken van shoegaze. Een atmosferisch rustpunt tussen heel wat zwaarder geweld. Immolation New York leverde zaterdag niet alleen hardcore, maar ook een flinke dosis death metal. Immolation draait al sinds de late jaren tachtig mee en behoort tot de vaste waarden binnen de Amerikaanse deathmetalscene. Donker, technisch en compromisloos. Carach Angren Nederlandse symfonische black metal op de Swamp. Carach Angren bouwde doorheen de jaren een sterke reputatie op met conceptuele horrorverhalen, theatrale shows en een combinatie van black metal en orkestrale elementen. Ook visueel dus een band die zich graag uitleeft. The Troops of Doom The Troops of Doom brengt ons richting Brazilië. De band werd opgericht door voormalig Sepultura-gitarist Jairo Guedz en grijpt nadrukkelijk terug naar de rauwe death- en thrashmetalsound van de jaren tachtig. Oldschool Zuid-Amerikaans geweld op de Swamp Stage. Jungle Rot Onze zaterdag begon op de Swamp bij Jungle Rot. De Amerikaanse deathmetalband uit Wisconsin draait al sinds 1992 mee en staat bekend om een rechttoe rechtaan aanpak waarin groove minstens even belangrijk is als snelheid. Een weinig subtiele manier om de derde festivaldag op gang te trekken. HELLDORADO STAGE Primus Eén van de meest eigenzinnige namen van het hele weekend mocht zaterdag Helldorado afsluiten. Primus rond bassist en frontman Les Claypool laat zich al decennialang moeilijk in één muzikaal hokje stoppen. Funk, alternatieve rock, progressive en een flinke dosis muzikale absurditeit vloeien in elkaar over tot iets wat eigenlijk vooral als... Primus klinkt. Terror Van de eigenzinnigheid van Primus naar compromisloze hardcore. Terror komt uit Los Angeles en groeide sinds de oprichting in 2002 uit tot een vaste waarde binnen de internationale hardcorescene. Geen ingewikkelde formule nodig: korte nummers, veel energie en liefst zoveel mogelijk beweging voor het podium. Municipal Waste Party thrash uit Richmond, Virginia. Municipal Waste combineert thrashmetal en crossover met een flinke dosis humor en heeft live vooral één missie: zoveel mogelijk chaos veroorzaken. Een formule die doorgaans uitstekend werkt op een festivalweide. Psychonaut Ook de Belgische scene kreeg zaterdag zijn plaats op Helldorado. Psychonaut uit Mechelen brengt progressieve post-metal waarin zware passages worden afgewisseld met atmosferische en psychedelische elementen. Een heel andere aanpak dan veel van het rechttoe rechtaan geweld op deze festivaldag. Mantah Nog meer Belgische inbreng met Mantah. De band uit West-Vlaanderen brengt moderne metal waarin invloeden uit nu-metal, metalcore en industrial samenkomen. Een relatief jonge naam tussen heel wat veteranen op de affiche, maar eentje die ondertussen steeds vaker op Belgische festivalpodia opduikt. Midnight Helldorado werd zaterdag voor ons op gang getrokken door Midnight. De Amerikaanse band rond Athenar brengt een smerige cocktail van black metal, speed metal en rock-'n-roll. Geen uitgebreide franjes of subtiliteit, maar riffs, snelheid en een flinke dosis vuiligheid. Alcatraz Open Air 2026 – zaterdag 8 augustus 2026 – Kortrijk, België Foto's & tekst: Pieter Bouckhout

De Zweedse deathmetalband Sacreligious uit Göteborg maakt zich op voor de release van het debuutalbum Brutality Incarnated. De plaat verschijnt op 25 september en laat volgens de band een moderne, meedogenloze interpretatie horen van de kenmerkende Göteborgse deathmetalsound. Sacreligious werd in de zomer van 2024 opgericht en bouwde sindsdien snel een reputatie op met intense liveshows in Göteborg en de rest van Zweden. Muzikaal grijpt de band terug op de rauwe Zweedse deathmetaltraditie van Entombed en Dismember, terwijl invloeden van het hedendaagse Sanguisugabogg voor extra brutaliteit zorgen. De band omschrijft de eigen aanpak als een combinatie van razendsnelle riffs, agressieve vocalen en een compromisloze energie. "Sacreligious aren't interested in simply worshipping the past. Instead, they inject their own distinct personality into the genre," aldus de aankondiging. Voor Brutality Incarnated trok de groep naar het gerenommeerde Studio Fredman in Göteborg, waar het album werd opgenomen, gemixt en gemasterd. Daarmee krijgt het materiaal, dat voortkomt uit twee eerder zelfstandig uitgebrachte demo's, een voller en zwaarder geluid zonder de rauwe sfeer van het vroege werk te verliezen. De albumhoes is afkomstig van James Campbell. Brutality Incarnated verschijnt onafhankelijk op 25 september. Op dezelfde dag speelt Sacreligious in Stockholm. Line-up Felix Dahllöf – vocals William Alvarsson – gitaar Hugo Rahm – gitaar Nellie Taghizade – bas Filip Staberg – drums Sacreligious online Facebook | Instagram | Bandcamp Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

De Noorse progressieve metalband Grant The Sun heeft afgelopen vrijdag 14 augustus de nieuwe single ‘Gold’ uitgebracht. Het nummer is afkomstig van het aankomende album Biomes, dat op 16 oktober verschijnt via Mas-Kina Recordings. Met ‘Gold’ laat Grant The Sun de meer progressieve kant van de band horen. Complexe ritmes en technische passages worden gecombineerd met meeslepende melodieën en de kenmerkende filmische sound van de Noren. De single volgt op ‘Cinder’, het eerste voorproefje van het nieuwe album. Grant The Sun bestaat uit muzikanten die ook actief zijn of waren in onder meer Insense en Beaten To Death. De band beweegt zich op het snijvlak van progressieve metal, post-metal en post-rock en staat bekend om zijn experimentele benadering. Op Biomes wordt daar bovendien voor het eerst nadrukkelijk gebruikgemaakt van vocalen. Twee werelden Een belangrijk thema op Biomes is dualiteit. Het album beweegt tussen twee met elkaar verbonden werelden: uitgestrekte, langzaam opgebouwde post-metal-landschappen en zware, technisch avontuurlijke progressieve metal. Dat contrast komt ook terug in het artwork, waarop een droog en dor woestijnlandschap geleidelijk overgaat in een weelderig regenwoud. Volgens de band was het schrijven van het album een intensief proces, waarbij experiment en technische ambitie centraal stonden. "Creating this album has been a continuous long-lasting process stretched over the last year. Working towards a deadline kept us on our toes and gave us new challenges in terms of time signatures, technical parts, and arrangements. We feel that all the hard work and hours of rehearsal have paid off, and we're proud to present this new chapter." Eerder kreeg ‘Cinder’ al de nodige aandacht. Heavy Blog Is Heavy wees onder meer op de combinatie van een Meshuggah-achtige riff- en vocalenstijl met dromeriger gitaarwerk, terwijl Metal Injection het nummer omschreef als een sterke voorbode van het nieuwe album en de technische en progressieve ambities van de band benadrukte. Met Biomes wil Grant The Sun een volgende stap zetten. De band omschrijft het album zelf als groter, gedurfder en meer samenhangend dan het eerdere werk. "Biomes is by far our proudest moment as a band." Biomes verschijnt op 16 oktober via Mas-Kina Recordings. Grant The Sun online Facebook | Instagram | Bandcamp Viral Propaganda online Instagram | Facebook | X | Website

Slechts enkele maanden na Celestial Suicide van Dark Matter Annihilation en een paar weken na Zingende Ellende van Stilte slaan Thomas Pathuis en Sander Zuidweg de handen ineen voor Lijdensvreugd. Op deze split krijgen beide projecten drie tracks om hun eigen kant van de DSBM te laten horen. Hieronder lees je ons BIR review. De plaat begint met De Vijfde Trede van Dark Matter Annihilation. Het nummer begint rustig en heeft bijna iets ritueels. De eerste twee minuten zijn volledig instrumentaal, waarna de vocals langzaam hun intrede doen. Dat werkt goed, omdat er eerst rustig spanning wordt opgebouwd. Ook aan het einde wordt het weer kalmer en komt er een melodie terug die doet denken aan het begin van de track. Stuk Verdriet begint opnieuw met een lange intro, maar wanneer de vocals eenmaal binnenkomen, wordt er flink wat meer kracht achter gezet. Vooral het melodietje dat regelmatig terugkomt vind ik erg geslaagd. Het geeft de track een behoorlijk atmosferisch gevoel en blijft gedurende het nummer goed hangen. Dan is er Alsof het Nooit meer goedkomt. De titel doet misschien vermoeden dat je een enorm zwaar en depressief nummer krijgt voorgeschoteld, maar instrumentaal is dit eigenlijk verrassend swingend. Juist dat contrast is wel leuk. Het houdt de eerste drie tracks ook voldoende interessant en zorgt ervoor dat ze niet allemaal hetzelfde klinken. Na de drie tracks van Dark Matter Annihilation is het tijd voor Stilte. Zwarte Honger begint met een typisch blackmetal-motiefje en dendert vervolgens lekker door. De vocals zijn een stuk lager. Wat vooral opvalt, is hoe goed de Nederlandse teksten te verstaan zijn. De vocalen zijn behoorlijk duidelijk gearticuleerd, iets wat je bij black metal niet altijd tegenkomt. Vaak verdwijnen de teksten compleet in de mix, maar hier kun je gewoon volgen wat er gezongen wordt. Het As Uit De Cocon heeft voor mij wat meer melodic death metal-invloeden. Vooral de combinatie van de zware grunts met de instrumental geeft dat gevoel. Tegelijkertijd zit er ook iets doomy in het nummer. Het is daardoor een wat zwaarder en loger nummer dan Zwarte Honger. De laatste track, Opdringere Gedachte, begint wat voorzichtig. In eerste instantie lijkt het nummer nog een beetje op gang te moeten komen, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek en rolt de track lekker door. Met Lijdensvreugd leveren Dark Matter Annihilation en Stilte een split af waarop beide projecten duidelijk hun eigen geluid behouden. De gedeelde DSBM-basis is aanwezig, maar er zijn genoeg verschillen om de zes tracks interessant te houden. Dark Matter Annihilation zet vooral in op sfeer, melodie en opbouw, terwijl Stilte wat meer richting de zwaardere en rauwere kant van het genre trekt. Dark Matter Annihilation Voor wie de eerdere releases van beide projecten al kon waarderen, is Lijdensvreugd dan ook zeker de moeite waard om op te zetten. En voor liefhebbers van Nederlandse DSBM is het sowieso een release die je even moet checken via deze link.

De Duitse deathcoreband Mental Cruelty brengt op 23 oktober het nieuwe studioalbum Echoes of a Forlorn Land uit via Century Media Records. Tegelijkertijd presenteerde de band afgelopen vrijdag 14 augustus de derde single (te streamen via deze link) van de plaat: “Raise The Raven Banner”, die verschijnt met een officiële videoclip die te bekijken is via de volgende link. Met het nieuwe album wil Mental Cruelty de grenzen van deathcore verder oprekken. De band combineert zijn vertrouwde deathcore-basis met invloeden uit black metal, folk metal, melodic death metal en power metal. Volgens de band resulteert dat in een donkerder en meer filmisch geluid dan op eerder werk. Het album werd geproduceerd, gemixt en gemasterd door Jens Bogren, bekend van zijn werk met onder meer Dimmu Borgir, Behemoth, Kreator, Amon Amarth en Opeth. “Raise The Raven Banner” verwijst naar de Raven Banner, een historisch symbool dat volgens de band verbonden is met Odin en werd gezien als een teken van overwinning en kracht. Mental Cruelty ziet de single als een statement voor de nieuwe muzikale richting. “'Raise the Raven Banner' feels like the perfect song to announce our new era, Echoes of a Forlorn Land.” Foto door: Josh Richter De band zegt met het album nadrukkelijk een nieuwe fase in te luiden, waarbij naast black metal ook folk metal en melodic death metal een grotere rol krijgen. De thematiek sluit daarbij aan op de Noordse mythologie, met verwijzingen naar onder meer Odin, Loki en Thor. Artwork door: Dustin Storkebaum Echoes of a Forlorn Land Tracklist: ⁠Weltennacht ⁠Fenrir ⁠Blood For Blood The Serpent Of Midgard ⁠Helheim Draugar ⁠Raise The Raven Banner Cry Of Batariel Frost Dämmerbruch Ride Of The Valkyries Pre-orderen is mogelijk via de volgende link. Tour Ook live trekt Mental Cruelty de nieuwe koers door. In november en december volgt de eerste Europese headline-tour van de band. De tournee telt 21 steden en wordt onder meer vergezeld door Ov Sulfur en Extermination Dismemberment. Acranius en Sun Eater sluiten bij geselecteerde shows aan. Voor Nederlandse fans staan er twee shows op het programma. Mental Cruelty speelt op 27 november in Baroeg in Rotterdam en op 29 november in Doornroosje in Nijmegen. Een dag later staat de band in het Britse Birmingham. Tickets voor alle show data zijn te verkrijgen via de volgende link. Echoes of a Forlorn Land telt elf nummers, waaronder “Fenrir”, “The Serpent Of Midgard”, “Helheim”, “Draugar” en “Ride Of The Valkyries” Mental Cruelty Online Instagram | Spotify | TikTok | YouTube | Facebook | Website Oktober Promotion Online Website | Facebook | Instagram

De uit Los Angeles afkomstige metallic hardcoreband Lockslip heeft het debuutalbum The Conversation aangekondigd. De plaat verschijnt op 6 november via Bleakhouse, het label van industrial-hardcoreartiest King Yosef. Tegelijkertijd heeft de band de eerste single van het album uitgebracht: “Gray World” (te streamen via de volgende link), waarop Yosef ook als gastvocalist te horen is. Bekijk de videoclip van “Gray World” op YouTube Lockslip beweegt zich op het snijvlak van metallic hardcore, mathcore en metalcore. De band noemt onder meer Converge en Car Bomb als invloeden, maar probeert volgens zangeres Sara G niet binnen vaste genregrenzen te blijven. “We zien onszelf als een mix van mathcore, metalcore en hardcore, maar willen ons niet beperken tot die labels,” aldus G. Op The Conversation combineert Lockslip razendsnelle drums, loodzware breakdowns en complexe gitaarpartijen met incidentele melodische passages. De band bestaat naast Sara G uit gitaristen TJ Jaeger en Nick Pinder, bassist Enrique Isla-Eisenacher en drummer Noah Baxter. Volgens G weerspiegelt het album de onzekerheid van de huidige wereld. “De staat van de wereld is complex, donker en onvoorspelbaar, dus we willen muziek maken die die angsten weerspiegelt,” vertelt ze. Foto door: Harper King “Gray World” geïnspireerd door The Giver De eerste single “Gray World” is geïnspireerd door de dystopische roman The Giver van Lois Lowry. In het verhaal lijkt een ogenschijnlijk perfecte samenleving vrij te zijn van pijn en lijden, maar daar blijkt een hoge prijs tegenover te staan. G trekt die thematiek door naar de huidige tijd. Ze beschrijft het nummer als een reflectie op de vraag of het beter zou zijn om zowel schoonheid als pijn op te geven en te leven in een wereld die geen van beide kent. Op het album zijn bovendien meerdere gastbijdragen te vinden. Kathryn Edwards van Thirdface zingt mee op “Paradise Is Not for Us”, terwijl Nails-frontman Todd Jones zijn vocalen toevoegt aan “Iconoclast”. The Conversation werd opgenomen en gemixt door drummer Noah Baxter in zijn East Los Angeles-studio Dichotic Studios. Nick Townsend, bekend van zijn werk met onder meer Nails en Angel Du$t, verzorgde de mastering. Lockslip bracht in 2024 al een self-titled EP uit in eigen beheer. Sinds de oprichting in 2022 heeft de band zich snel een plek verworven binnen de hardcore- en heavymuziekscene van Los Angeles. Eerder deelde de groep het podium met onder andere Scalp en False Body. De band staat op 22 augustus in Transplants Brewing in Palmdale en speelt op 24 oktober tijdens The Fest in Gainesville, Florida. Tracklist The Conversation: Gray World (ft. King Yosef) Vengeance (You'll Be Seen By Your God) Rattle of Death I'm the Same Speak Without Words Inglorious Paradise Is Not for Us (ft. Kathryn Edwards) Cut Out the Odds Young Iconoclast (ft. Todd Jones) End the Conversation The Conversation is te pre-saven via de volgende link.

Megan Moroney brengt een volle dosis Nashville-glitter naar 013! Cowboyboots, glinsterende jurken, een roze gitaar en de flair van een echte Southern belle, maar dan met songs die meer over liefdesverdriet gaan dan over de happily ever after. Als emo cowgirl giet ze liefdesleed in scherpe, herkenbare hooks. Haar grote doorbraak kwam in 2023 met ‘Tennessee Orange’, de viervoudig platina-hit over een Georgia-meisje dat ineens in de kleuren van de University of Tennessee loopt vanwege een nieuwe liefde. Moroney’s schrijfstijl is direct en beeldend, vol kleine details en observaties die doen denken aan Taylor Swift. Met haar debuut Lucky (2023) en opvolger Am I Okay? (2024) bewees Moroney dat moderne country niet in één hokje past; Am I Okay? kwam binnen op #9 in de Billboard 200 en bevat ‘No Caller ID’, het grootste female country song-debuut in U.S.-streams. Haar nieuwe album Cloud 9 is onderweg, met de single ‘Beautiful Things’ als voorproefje: live in 013 hoor je die nieuwe songs naast de hits waar haar publiek alles van meezingt. (bron: Poppodium 013) Info en tickets Zaterdag 19 september 2026, Poppodium 013 (Tilburg)

Het Zwitserse experimentele kwartet Convulsif komt op 1 oktober met het vierde studioalbum Anatomy of Rage. De plaat verschijnt via Deszpot Records, Araki Records, Day Off Records, Ramble Records en Cheap Satanism Records. Als eerste voorproefje heeft de band de single ‘Monitor and Limit’ uitgebracht, die in première ging via New Noise Mag. Het nummer laat direct horen waar Convulsif voor staat: een intense mix van donkere jazz, grind, doom, drone, noise, metal en experimentele rock. Hypnotische herhaling en beklemmende passages worden afgewisseld met gecontroleerde explosies van geluid. Anatomy of Rage draait volledig om woede en de verschillende fases daarvan. De muziek onderzoekt hoe spanning zich langzaam opbouwt, barst en uiteindelijk tot een uitbarsting komt. Daarbij beweegt Convulsif voortdurend tussen ingetogen, bijna meditatieve momenten en overweldigende sonische intensiteit. Voor het nieuwe album werkte de band opnieuw met composities van Christian Müller, terwijl de teksten afkomstig zijn van de Zwitserse schrijfster Regina Dürig. Opvallend is dat de menselijke stem voor het eerst een plek krijgt binnen het geluid van Convulsif. De vocalen worden daarbij niet als traditionele leadzang ingezet, maar vormen een extra laag binnen de complexe muzikale structuur. Ook de onconventionele bezetting blijft een belangrijk onderdeel van de sound. Loïc Grobéty verzorgt de bas en Maxime Hänsenberger de drums, terwijl Jamasp Jhabvala met versterkte viool en Christian Müller met elektronisch gemanipuleerde basklarinet de rol vervullen die in veel andere bands door gitaren wordt ingevuld. Met Anatomy of Rage lijkt Convulsif de grenzen tussen compositie en improvisatie, precisie en chaos en rust en eruptie op te zoeken. Het resultaat is een album dat niet zozeer traditionele songs wil presenteren, maar de luisteraar meeneemt op een intense reis door de verschillende lagen van woede. Anatomy of Rage verschijnt op 1 oktober. Meer informatie is beschikbaar via de volgende link.