• Pieter B.

Humo's Rock Rally 2018 - Verslag preselectie in Nosta, Opwijk


Vrijdagavond 19 Januari,19u30, zaal NOSTA, ( Nijdrop) OPWIJK, eerste preselectie.

Toen we ( = concerttrouwe Trees en puur P.🤔) rond 15u. de koude zeewind vol goede moed achter ons lieten om richting E40 te trekken konden we nog niet vermoeden wat onze oortjes die avond allemaal te verduren zouden krijgen. De hoge verwachtingen, vooral geschapen door de hedendaagse mogelijkheid van het voorbeluisteren der deelnemende groepen, waren van het soort kaliber waar alleen maar teleurstelling op kon volgen...? In ieder geval was het weerzien met de vaste crew van de Rockrally PA weer hartelijk, en algauw werd ons medegedeeld dat er al iemand had afgehaakt op het laatste moment wegens ziekte...(lees: de angst om opeens beroemd te kunnen worden kan de vlot rappende mens wel eens parten spelen🤔) TROPICAL WAVES gaf er dus al op voorhand de brui aan, maar dat kon de andere negen bands niet deren.

Door loting werd SUNFLOWER ons als opener aangeboden, en dat het een binnenkomer van jewelste was bleek toen onze gastvrouw Ingrid (op elke preselectie is er een lokaal iemand te gast, niet zelden is dat toevallig ook ons schuiladres voor de boze nacht😉) zich plots afvroeg of de zanger soms niet vergeten was om zijn dagelijkse pilletje te nemen😂 Deze band had naar verluid nog meer één keer opgetreden, en ondanks het goeie samenspel en de originele insteek ( zachte organische tonen en ritmes laten ontploffen in verwoed gitaargeweld) kreeg de “Brugse zanger met de hoge aaibaarheidsfactor”(dat lachje van Brent De Wulf, de androgene dansmoves...)het toch voor mekaar om met een veel te hoog “Je m’en fous” gehalte,en een onverzorgde zangstem tijdens de subtiele momenten van de ( iets te lang uitgesponnen?) nummers, de “ doorgaankansen” de nek om te wringen...toen hij ook nog eens letterlijk de grenzen van het podium aftaste, en prompt de zaal indook werd het ook heel duidelijk dat deze zonnebloem in 2018 nog veel te weinig zon heeft gezien!

De tweede band van de avond luisterde naar de spannende naam WATCHOUTFORTHEGIANTS, maar tijdens het eerste nummer was het even zoeken naar wat de zanger/gitarist ( Birger Ameys) nu eigenlijk van plan was...Later( toen ik hem er in de zaal persoonlijk op aansprak) bleek er een technisch probleem geweest te zijn met één van hen eigen kabels, want vanaf het tweede nummer (met daarin wat mij betreft ook het mooiste einde van een song sinds lang!) toonden deze reuzen een ander gelaat, en even zag ik zelfs de zanger van SUNFLOWER verbaasd kijken naar wat zingen nu in feite is...Niet ver van mij stond jurylid Katia Vlerick met het mooie neusje voor goeie muziek goedkeurend mee te wiebelen...Hier staat een band met een al stevig afgelegd parcours, met nog heel wat mooie toekomstmogelijkheden, spontane songs, en zoals in 2006 een ticket voor de halve finales?

STEPH VAN UYTVANCK is de oudste deelnemer,( lees het meeste ervaring?) en zou normaal gezien alleen als singer-songwriter meespelen, maar koos in laatste instantie om zich toch maar te omringen met een zestal (studio?)muzikanten...het publiek kon de voorspelbaarheid blijkbaar wel smaken, in tegenstelling tot deze pure jongen,...de vraag waarom Humo dit er tussen propt stelt zich wel vaker, maar de belangrijkste vraag is eigenlijk: waren die andere 724 groepen dan nog slechter/voorspelbaarder/ saai?

Hoog tijd voor wat onvervalste Rock&Roll...en dat was wat deze Waalse vrienden van DEADLINE ons 3 nummers lang brachten, vooraf gaf “brave is geen gave🤔” presentatrice Sofie Engelen nog mee dat deze jongens graag de denkbeeldige muzikale muur tussen Vlaanderen en Wallonië zouden willen slopen...ondanks de vetste bas van de avond, de creatieve wissels van de zangstemmen + instrumenten zal daar volgens mij toch nog net iets meer subtiliteit voor nodig zijn? Geef mij dan maar La Jungle uit Bergen om eens lekker op los te gaan !

Bij de voorbeluistering van BARKING AT THE MAILMAN kon je al vermoeden dat zangeres Raissa Peeters ( schitterende combinatie tussen de exotica van de voornaam en de Vlaamse norm in de familienaam?) het publiek zou willen inpakken met de op Skin van Skunk Anansie gelijkende stem, maar hoe hard ik ook probeerde( zelfs een tijdje met de ogen toe😔) mee te gaan in dat verhaal, het bleef voor mij het voorspelbare monotone geblaf van een keffertje op een veel groot strand, terwijl het verbeten probeert om in de eigen staart te bijten...De haar omringende muzikanten, eind dertigers, en 40-ers spelen alsof hen leven ervan afhangt ( hopelijk is dat niet zo!) maar ik zou Raissa heel graag eens met een veel jongere band, en met meer variatie in de nummers (& haar stem?) aan het werk zien, ik vrees alleen dat dit niet in Gent of Antwerpen zal zijn einde Maart...

De zesde band van de avond noemt zichzelf P.A.N.T.H.E.R. en had ondanks de meegebrachte Live drummer, en de vele uren voor de make-up spiegel staande LAUVE( wat had ik graag geschreven I lauve your music😏) eerder het uitzicht van een tam, doch niet aaibaar poesje...

De kat van onze gastvrouw Ingrid, genaamd Lucy ( naar de legendarische comédienne Lucy Ball) had tijdens mijn nachtje alleen in de zetel (van vrijdag op zaterdag) meer sterallures dan Lauve en de haar omringende muzikanten...maar dit geheel terzijde natuurlijk...

Want daar is FIRST FLOOR al, jong en gretig, poppy, degelijk, dansbaar, entertainend, zo’n beetje Freaky age voor ketnetters? Bij al deze positieve geluiden toch graag even vermelden dat de zanger, de oudste van de groep met zijn 20 lentes, een toch wel iets TE genoegzame glimlach niet kon onderdrukken tijdens het goed gerepeteerde kwartiertje...mama’s opgepast hou uw dochters even binnen einde Maart?

Dat het venijn misschien wel in de staart van de avond zou zitten bleek toen SUBWAY CITY een wel heel strakke set speelde, met een opvallend goeie drummer, en een paar stevig overeind blijvende stemmen tussen al dat gitaarwerk...benieuwd wat dat zal geven binnenkort in humo...?

De steeds kouder wordende, en leeglopende Nostazaal ( hoe kan het ook anders als de enige toegang tot het podium constant open moet staan om in en uit te laden?) begon na de soundcheck van de laatste band KING VICTOR, samen mee te zoeken naar de ergens verloren gelopen presenteerENGEL Sofie, die, hoe kan het ook anders nog snel even de BIO van de band had gelezen en het even niet kon laten THE WAR ON DRUGS als referentiekader aan te reiken...

tja, als je voor jezelf de lat zo hoog legt, dan vraag je om moeilijkheden natuurlijk? De stem van Tom Stokx komt nergens in de buurt van, en de mooie, van vertrouwen overlopende verschijning Minne De Meyer Engelbeen ( wat heeft Opwijk met engelen?) doet haar uiterste best om het geheel stemmig in het gareel te houden...met flarden luisterplezier tot gevolg...maar toch niet de verhoopte “ hier val ik van omver” reactie waarvoor we naar de Brusselse rand waren gekomen!

Strengste Prognose : voorlopig kan slechts één band echt doorgaan? Laat maar komen de 90 volgende, te beginnen met de 10 in Leffinge, onze thuismatch!

met vriendelijke groeten

uw PUUR P.

#HumosRockrally