• Pieter B.

Concertreview - The Waterboys in de Roma, Antwerpen


Donderdag 16 november, zaal Roma in Borgerhout.

Waterboys-fans van over het hele land en ver daarbuiten zijn naar de iconische Antwerpse concertzaal afgezakt om hun idolen nog eens aan het werk te zien.

Deze passage van The Waterboys kadert in hun Europese tournee die is opgebouwd rond het recentste dubbelalbum Out of All this Blue.

Na een zoetgevooisd voorprogramma van de 20-jarige Sophie Morgan, die zich zowaar aan een gesmaakte versie van The Whole of the Moon waagt, is het tijd voor de real thing.

Een goed geïnformeerde concertganger is er twee waard en schrikt dus niet als er voor de gelegenheid 9 Waterboys en -girls aantreden, waaronder 2 drummers en 2 backing vocals.

De toon is meteen gezet met enkele nummers uit de nieuwe aanwinst: Do We Choose Who We Love, Santa Fe en de single If The Answer Is Yeah die enthousiast worden onthaald. 75 % van de set bestaat uit liefdesliedjes en de rest is other stuff, zoals Mike Scott het graag toelicht. En dat er love in the air hangt, zullen we geweten hebben. De inmiddels 58-jarige Scott heeft een nieuwe Japanse liefde, inmiddels echtgenote mét baby, en beleeft een tweede jeugd. Hij huppelt, marcheert, swingt en rockt als een jong veulen en lijkt bijzonder goedgemutst (al doet deze vergelijking zijn imposante Stetson oneer aan).

Bij enkele fans van het eerste uur ontstaat lichte paniek wanneer de immer innemende fiddler Steve Wickham tijdens een aantal nummers achter de coulissen blijft. Gelukkig wordt dit gemis vervolgens ruimschoots goedgemaakt met songs die deze Waterboy van het eerste uur helemaal in de spotlights zetten. Hij zwiert en zwaait, dolt met de swingende zangeressen en lijkt het prima naar zijn zin te hebben in deze nieuwe bezetting. Het slepende bluesnummer Nashville, Tennesee is dan weer geïnspireerd op het leven van de flamboyante toetsenman Brother Paul waarbij de zin My soul is in Memphis, but my ass is in Nashville, Tennessee nu al een klassieker is. De vrouwelijke aanwinsten, Zeenie en Jess, vatten post op de voorgrond en maken het funky, swingende feestje compleet.

En dan terug naar de liefde. Uit het lang uitgesponnen Love Walks In herinneren we ons vooral de bezwerende verklaring I’m so in love with you. In Morning Came Too Soon gaat Scott over tot vrij expliciete ontboezemingen en Man, What a Woman is een meeslepende ballad.

De dertien (!) nummers uit de nieuwe schijf beletten niet dat ook uit het oude, bekende vaatje wordt getapt. Uit het publiek stijgen vreugdekreten op bij A girl called Johnny, All the Things She Gave Me, Medicine Bow, The Whole of the Moon, een heerlijke versie van When Ye Go Away en een uptempo uitstapje van How Long Will I Love You.

The Waterboys spelen twee uur ten dans in een opeenvolging van stijlen, ritmes, instrumenten (gitarist Bart Walker beroert zelfs de banjo), vocals, nieuw en oud werk. Conclusie: elk optreden van de Waterboys is een aparte beleving qua nummerkeuze en sfeer; eens te meer heeft de groep zichzelf heruitgevonden!

MM