• Pieter B.

Leffingeleuren op zaterdag - onze ploeg was erbij!


Zaterdag 9 September 2017, Leffingeleuren.

Na een korte nacht, en mijn schrappend en krabbelend gevecht met een teveel aan woorden, stond de meest gedreven fotografe van Brothers (& Sisters?) in RAW alweer voor de deur om mij nogmaals mee te nemen naar zonnigere oorden, deze keer zelfs met een nog grotere” to-see “lijst op zak! We trokken vol plichtsbesef, doch geheel vrijwillig, richting het no-nonsens dorp waar de muzikale verhalen als het ware voor het rapen liggen rond de kerk. Er werd, bij wijze van warm welkomstgebaar, gekozen voor een wel heel pittige ristretto, (bij Coffee CAFE❤) en terwijl wij onszelf wat moed en cafeïne probeerden in te pompen, stond DREUN, (een (h)eerlijk sociaal experiment) op het buskerstreet-podium voor een volle tribune van jetje te geven…Nu we toch ruimschoots op tijd waren, pikten we zelfs nog een extra gig in de zaal bij, namelijk SHHT…(jaja, zonder “i”…:-) ) hen klooien met de techniek, en het veel te overdadig gebruik van de gekke cartoonachtige stemvervorming joeg ons naar buiten, waar KARTJE KILO elke toevallige passant betrok in een door henzelf verzonnen wielerwedstrijd met aankomst voor de kerk….dit kan enkel hier, lachen we, bewust langs de andere kant van de kerk naar de kapel trekkend, alwaar mijn grootste verlangen van de dag om 15u15 zou optreden…

IN DE DISCOTHEEK (winnaar TAZ 2017) zorgt voor het eerste echte hoogtepunt, prachtig geruggesteund door de uitstekende PA techniek (want deze muziek zoekt werkelijk alle klankkleuren tegelijk op!). Het was pas de tweede keer (en zeker niet de laatste!) dat dit jonge geweld mij ter ore kwam, maar wat grijpt zangeres en scorend boegbeeld, Maya Mertens je zonder schroom bij het nekvel, korte haren kwamen overeind op een bedje van kippenvel benen voor zoveel gelaagde schoonheid! ( en dan heb ik het nu even niet over haar allesverhullende kleed in laagjes).

Hoog tijd voor een eerste keer de zaal vandaag, C. PAUL STELLING verbaasde vriend en vijand van folkmuziek met zijn intens stemgeluid, heerlijke samenzang, en vooral heel veel vingervlug speelplezier (heerlijke contrabas trouwens!). Ondertussen doen in de wandelgangen geruchten de ronde omtrent wijzigingen in het schema, MIND RAY (café) verschuift naar 2u later, waardoor COMET STREET (kapel) ons eerder ten dele valt. Naar het schijnt pas het vierde optreden (in deze bezetting) van de uit Lichtervelde komende band en jawel hoor, ze starten als een komeet, waardoor ik even, let wel, slechts heel even, denk aan Eddie Vedder, maar dan komt al snel de verveling toeslaan, en als blijkt dat de heren zich gedragen alsof ze in een groot stadion staan te spelen, in plaats van in “de kapel over de straat”. Dan dwingt ons gewijzigd schema ons net op tijd naar de zaal, waar WAKAHATCHEE wel heel erg” Very Britisch “staat te wezen, met een strakke, WTF? Rock & Roll attitude gecombineerd met veel girl power in “herenmaatpakvermomming” (enkel de drummer oogt “een man” te zijn, maar zelfs dat werd pas na enkele nummers duidelijk) zorgen ze ervoor dat we toch even weer konden denken dat er wel nog een boot vaart tussen Engeland en Oostende …(kom terug boot!)…allemaal goed en wel, maar voor de TOGO ALL STARS klinkt het leven alvast niet zo flexibel, en mobiel… zij kunnen wegens een burgeroorlog NIET opstijgen naar België, en moeten dus hier jammer genoeg verstek laten gaan…Hoe ERG!

Daardoor kwam er wel wat extra ruimte voor een nieuwe culinaire verkenning in de foodstreet! PATAT au FOUR laat deze keer onze smaakpapillen genieten terwijl de zon minzaam onze huiden streelt…Terug in de kapel, blijkt THE BLACK HEART REBELLION een band te zijn die vooral underground “werkzaam” is, die brengt ons met heerlijk creatieve instrumenten, gepaard met zalig stemwerk, een cocktail van filmmuziek en een directe roadtrip naar de riolen onder de stad…het is alleszins niet toevallig dat er verschillende mensen met T-shirts van AMENRA ronddwalen voor het podium?

Dit was geen hapklare brok, in tegenstelling tot de B-BOYS, zij stonden door de upgrade van café naar de zaal een beetje onwennig op het grote podium, maar hun strakke korte hevige nummers, die mij even aan de Ramones deden denken (ze haalden wel nog lang niet dat niveau!) vonden zonder pardon de weg naar de vaak nog te weinig beschermde trommelvliezen…

Buiten scheen nog steeds de zon, waardoor de wandeling tussen veel schoon lokaal volk naar, alweer de kapel, een ontspannen must werd. THE BABE RAINBOW doopte daar op eigen wijze, (ruik ik daar enkele tuinkruiden?) de tent om tot ZEN-zone, hun liederen komen precies recht uit de film “La Piscine” waarin weergaloze lijven (Romy, …kwijl…Jane!) losbandig over de dansvloer zweven…de vrouw in mij zag dat het goed was, de man in mij keek op zijn schema en stond niet toe dat dit hier de verkeerde kant zou opgaan…op naar het perfecte tegengif!…OORBREKER, Euh?…ik bedoel OATHBREAKER stond voor een volle zaal de grenzen van “hoeveel geluid kan een mens nu eigenlijk aan op een half uur?” af te tasten en terwijl de dappere fotograaf van dienst enkele pogingen deed om het gezicht, dat bijna constant verstopt zit onder de krullen van de zangeres te vangen, trok ik mij terug op het bureel(lees wc)om de boekhouding van trefwoorden aan te vullen, en ook wel een beetje om de focus te bewaren tussen zoveel muzikaal geweld.

Terug op veilige afstand van de OORBREKER geluidsmuur (op buskerstreet dus) staat een verrassing van formaat op het podium…We krijgen voor de tweede maal CHRISTOPHER PAUL STELLING voor de oren en ogen (wat een heerlijk” boetseerlijf “heeft de enige dame in de rij van 4 trouwens!,… fotograaf en amateur beeldhouwer keuvelen ondertussen net niet zacht genoeg over de vele artistieke mogelijkheden) …terwijl de vrouwelijke fotografe wijselijk het “nog veel te weinig voorkomende dansen op straat” in beelden vangt!

Door het aangepaste programma werd er weer tijd gevonden voor een culinaire stop, ditmaal in de buurt van de DJ BUS, waar ons een ware verrassing stond te wachten, want wat Peter Creve met zijn team van LA CABANA uit zijn streetbar, (voor de gelegenheid aangevuld met een schitterend design open vuur, ) weet te toveren, was het perfecte hapje bij het langzaam ondergaande zomerzonnetje…mmmmm…!

In de ondertussen ontwijdde kapel stond IDLES op het podium, en weer werd er een glimlach op ons gezicht getoverd, de zanger had naast een grote hoop woede, ook wel heel veel “Falwty Towers” in zich,…de gelijkenis met Manuel, (i know nothing…) werd nog versterkt toen er enkele woorden Spaans in de strakke, en oprecht energieke set kropen! Schitterende band trouwens.

Voor de zaal stonden ondertussen lange wachtrijen, en werden mensen slechts met mondjesmaat binnengelaten voor het heroptreden van ABSYNTHE MINDED,…deze jongen bleef op zijn hoede voor zoveel adoratie, en was vooral benieuwd of de honderd bakvisjes van vroeger nu al uitgegroeid waren tot bloedmooie rijpe vrouwen..(een mens kan zich maar beter nuttig maken tijdens het aanschuiven)…éénmaal voorbij de veel te strenge security (had meneer mij vandaag al geen 10 keer zien langskomen met datzelfde rugzakje?) werd mijn vrees waarheid, de band teert nog op het oudere werk en is ongeveer het tegenovergestelde van OORBREKER, m.a.w. hoeveel zachte, weliswaar professioneel gebrachte levenswijsheid kan een mens op een half uur aan?

Het zaterdag programma bulkte van de mooie mogelijkheden, en Leffingeleuren doet zijn naam alle eer aan wat betreft het scheppen van kansen tot nieuwe ontdekkingen…bij de verkenning had deze jongen, (een ware MADENSUYU-fan, en ja,idd… we krijgen binnenkort nieuw CURRENT werk!) even een gevoel van herkenning bij het zien van een youtube filmpje van de band LA JUNGLE toen die een actie tegen SABAM voerden in een grootwarenhuis in Luik. Het was mij meteen duidelijk dat beide bands, ondanks de toch ook wel grote verschillen, een hoog ADHD gehalte gemeen hebben, waarbij het dansen een veel gezonder geneesmiddel blijkt te zijn dan het verdovende en afstompende rilatine! Het was dan ook met gezonde bedoelingen dat deze krabbelaar naar de kapel trok om zijn geloofsbrieven uit te breiden met enkele nieuwe moves in het geheel eigen ontwikkelde “INDIAN GAY STYLE”…voor het podium trof ik er stadsgenoot, en fan van het eerste uur, Thomas aan, het sein om even alle beslommeringen en pak en zak achter te laten bij de PA, en mezelf over te geven aan de ophitsende klanken van “de boomlange gitarist met de gekke bekken en de heerlijk haakse hoek af” terwijl ook de hevig voortstuwende en zeer onvoorspelbare drumpatronen van de, al na één nummer, doorweekte drummer er voor zorgden dat benen en armen een eigen leven gingen leiden…het duurde enkele nummers, voor er meer dan twee dansten, maar jawel hoor, op den duur bleef niemand onbeweeglijk achter!

Wat een energie, en te bedenken dat deze gasten al aan hun tweede optreden van de dag bezig waren…tja, ADHD heeft duidelijk niet alleen nadelen? Dank u LA JUNGLE, deze kennismaking werkte ritueel en helend, misschien moeten we dit soort optredens voortaan op voorschrift van Maggie laten doorgaan?

Doorweekt en volledig leeg, (water! water!) druip ik na het laatste nummer af en omdat dit unieke moment toch niet meer te evenaren zou zijn, werd wijselijk gekozen voor een stille aftocht richting zee (sorry SLEEPING BEAUTIES, sorry 65DAYSOFSTATIC, sorry CAÏRO LIBERATION FRONT)…éénmaal thuis blijkt de opgewekte adrenaline nog te groot om te gaan slapen, en dwarrelen veel te veel woorden op het scherm, even later blijkt dat het onmogelijk is om het gulle aanbod van de zaterdag op één A4-tje te krijgen…ondanks het schrappen!

Tot morgen voor meer!

Verslag: Puur P.

Foto's van deze goedgevulde tweede dag op Leffingeleuren vind je zoals steeds op onze facebookpagina!

#Leffingeleuren